Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 4/1999, s. 23-27
Katarzyna Jaskóła, Marek P. Nowacki
Chemioterapia uzupełniająca w przypadkach raków okrężnicy
Adjuvant chemotherapy in colon cancer
z Kliniki Nowotworów Jelita Grubego Centrum Onkologii – Instytutu im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Marek P. Nowacki
Rak jelita grubego, najczęstszy nowotwór złośliwy przewodu pokarmowego jest poważnym i narastającym problemem zdrowotnym zarówno w Polsce, jak i w innych krajach Europy oraz w Stanach Zjednoczonych. W 1995 roku stanowił on w naszym kraju 9,9% wszystkich nowotworów złośliwych w populacji żeńskiej i 8,8% w populacji męskiej. W roku 1995 zanotowano ponad 9500 nowych przypadków. Roczne tempo wzrostu zarejestrowanej zachorowalności ocenia się na 3,5%.
Mimo postępu w dziedzinie chirurgii, chemioterapii i radioterapii, rokowanie w raku jelita grubego nadal jest poważne i zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania kliniczno-patologicznego. Tylko we wczesnych stopniach zaawansowania rokowanie jest stosunkowo dobre, ale nawet w I stopniu przerzuty rozwijają się u 15% chorych (1). Odsetki przeżyć 5-letnich pozostają w różnych krajach na poziomie 30-50%. Wyniki leczenia wPolsce daleko odbiegają od wyników uzyskiwanych w krajach rozwiniętych.
U ponad 50% operowanych radykalnie dochodzi w różnym czasie do rozsiewu choroby, a ponad 40% chorych, u których rozpoznano raka jelita grubego ostatecznie umiera z tego powodu.
Mimo, że leczenie chirurgiczne pozostaje nadal leczeniem z wyboru i tylko ono daje możliwość wyleczenia, to jednak szansę na poprawę wyników odległych stwarza leczenie uzupełniające, zwłaszcza chemio- i chemioradioterapia, stosowane w różnych sytuacjach klinicznych i w rożnych sekwencjach czasu.
Rak jelita grubego jest schorzeniem ogólnoustrojowym, ponieważ bardzo wcześnie w jego przebiegu dochodzi do uogólnienia procesu nowotworowego. Chemioterapia uzupełniająca, obejmująca swoim zasięgiem cały ustrój, ma na celu niszczenie krążących komórek nowotworowych i mikroprzerzutów obecnych w czasie podjęcia leczenia operacyjnego (2).
Omawiając leczenie uzupełniające raków jelita grubego, konieczne jest rozgraniczenie raków odbytnicy od raków wywodzących się z innych części jelita grubego. Potrzeba takiego rozróżnienia wynika z odmiennych cech biologicznych tych nowotworów, a powodujących, że główną przyczyną niepowodzeń w leczeniu raków okrężnicy są przerzuty odległe, raków zaś odbytnicy nawroty miejscowe. I tak, aż 80% niepowodzeń w leczeniu raków okrężnicy stanowią przerzuty odległe. U 35% chorych, jako pierwszy objaw niepowodzenia leczenia, przerzuty występują w wątrobie, a u 20% w płucach. U 18% operowanych stwierdza się nawrót śródotrzewnowy, u 13% – w przestrzeni zaotrzewnowej, a przy tym umiejscowieniu przerzutów w większości przypadków, towarzyszą im również nawroty o innym umiejscowieniu. Tak zwana „czysta” wznowa miejscowa po radykalnym leczeniu chirurgicznym u chorych na raka okrężnicy występuje u 4,4-19% operowanych i zależy od pierwotnego stopnia zaawansowania miejscowego. Natomiast w przypadkach raków odbytnicy nawrót miejscowy stanowi główną przyczynę niepowodzeń leczenia sięgając nawet 60% wszystkich niepowodzeń. W połowie przypadków wznowie miejscowej towarzyszą również przerzuty odległe. U około 25% tych chorych rozwijają się przerzuty do wątroby lub płuc, a u 10-20% dochodzi do wznowy w obrębie jamy brzusznej. Przytoczone powyżej fakty, uzasadniają celowość i pierwszoplanową rolę chemioterapii w przypadkach raków okrężnicy, w przypadkach zaś raków odbytnicy radio-, lub chemioradioterapii.
Pierwsze badania kliniczne dotyczące chemioterapii uzupełniającej w raku jelita grubego przeprowadzono pod koniec lat 50. Zaliczamy do nich między innymi badanie kliniczne Dixona i wsp. prowadzone w latach 1957-1960 oraz badania kliniczne Dwighta i wsp. (1957-1960). W obu tych badaniach po operacjach stosowano Thiotepę. W badaniu Dwighta i wsp., prowadzonym w latach 1961-1964 podawano floksurydynę. Wymienione wyżej doświadczenia kliniczne nie wykazały różnic w czasie wolnym od choroby i całkowitym przeżyciu pacjentów, u których stosowano chemioterapię adjuwantową w porównaniu do chorych leczonych wyłącznie chirurgicznie. Badania te obejmowały bardzo niejednorodną grupę chorych, a mianowicie zarówno chorych na raka okrężnicy jak i odbytnicy, pacjentów w różnym stopniu zaawansowania klinicznego, po operacjach radykalnych jak i paliatywnych. Również badania kliniczne dotyczące chemioterapii uzupełniającej, które przeprowadzono w latach 70. nie były zachęcające. U pacjentów, u których stosowano 5-FU i methyl CCNU przez rok po leczeniu chirurgicznym, nie wykazano wydłużenia okresu wolnego od choroby i całkowitego przeżycia w porównaniu do pacjentów leczonych wyłącznie chirurgicznie. Natomiast badania kliniczne prowadzone w latach 80. wykazały celowość stosowania chemioterapii adjuwantowej. Pierwszym schematem chemioterapii adjuwantowej, w przypadku którego wykazano wydłużenie czasu wolnego od choroby i całkowitego przeżycia był schemat 5-FU + lewamizol podawany przez 12 miesięcy po leczeniu chirurgicznym (3, 4).
W kwietniu 1990 roku Narodowy Instytut Raka w Stanach Zjednoczonych wydał zalecenie, że wszyscy chorzy, poza uczestniczącymi w badaniach klinicznych, u których w badaniu materiału operacyjnego stwierdzono stopień C wg podziału Dukesa, powinni być przez rok leczeni programem 5-FU + lewamizol. Podstawą do wydania tych rekomendacji, była praca Moertela, opublikowana w roku 1990. W tym badaniu, obejmującym ponad 1000 pacjentów, Moertel i wsp. porównali grupę pacjentów leczonych uzupełniająco przez rok po radykalnej operacji 5-FU + lewamizol z grupą pacjentów leczonych wyłącznie chirurgicznie. Badanie to wykazało, że u chorych na raka jelita grubego w stopniu C wg podziału Dukesa leczenie uzupełniające zmniejsza liczbę nowotworów o 41%, a śmiertelność o 33%. Mechanizm, dzięki któremu lewamizol poprawia skuteczność 5-FU do dzisiaj nie jest jasny. Wydłużenie całkowitego przeżycia u pacjentów, u których stosowano chemioterapię uzupełniającą po resekcji raka jelita grubego wykazały również inne randomizowane badania kliniczne takie jak badanie NSABP IMPACT, czy NCCTC. W badaniu „The International Multicentre Pooled Analysis of Colon Cancer Trials (IMPACT)” stosowano 5-FU w dawce 370-400 mg/m2/d przez 5 kolejnych dni co 28 dni przez 6 miesięcy. W badaniu „North Central Treatment Group (NCCTC)” stosowano leukoworynę w dawce 20 mg/m2/d. Wyniki obu tych doświadczeń klinicznych były podobne. Ponieważ wyniki tych badań wykazały, że rezultaty 12-miesięcznej terapii 5-FU + lewamizol są porównywalne z 6-miesięcznym leczeniem uzupełniającym 5-FU + leukoworyna, obecnie „złotym standardem” chemioterapii adjuwantowej jest 6-miesięczna chemioterapia 5-FU modulowana leukoworyną.
Mechanizm działania leukoworyny jest znany. Leukoworyna (kwas folinowy, FA; citrovorum factor,CF) zwiększa cytotoksycznie działanie 5-FU przez nasilenie blokowania syntetazy tymidylowej.
Schemat 5-FU + FA, jeśli stwierdzono niekorzystne czynniki rokownicze powinien być stosowany przez 6 miesięcy, o ile chorzy ci nie uczestniczą w badaniach klinicznych i nie stwierdza się u nich przeciwwskazań do chemioterapii. Program ten stanowi obecnie ramię kontrolne w wieloośrodkowych badaniach klinicznych 3 fazy i zastąpił prawie całkowicie schemat 5-FU + lewamizol stosowany przez rok po operacji. Tak więc w przypadkach raków okrężnicy, podobnie jak w przypadkach raków piersi u kobiet, leczenie przez 6 miesięcy stało się standardem zapewniającym wysoką skuteczność, możliwie niskie koszty leczenia i jego umiarkowaną toksyczność.
Obecnie najczęściej w leczeniu uzupełniającym raków jelita grubego (okrężnicy i odbytnicy) stosuje się program:
FA w dawce 20 mg/m2/d + 5-FU w dawce 370-425 mg/m2/d przez 5 kolejnych dni, co 28 dni przez 6 miesięcy. Rzadziej stosowany jest program z dużymi dawkami leukoworyny: FA 200 mg/m2/d + 5-FU 370 mg/m2/d.
Wskazania do stosowania chemioterapii uzupełniającej

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. O´Conell M.J.: Surgical adjuvant therapy of colorectal cancer. Educational Book 30th ASCO Annual Meeting. Dallas 1994. 2. Martin DS: The Scientific basis for adjuvant chemotherapy. Cancer Treat. Rev. 1981, 8:169. 3. Moertel Ch.G. et al.: Levamisole and fluorouracil for adjuvant therapy of resected colon carcinoma. N. Engl. J. Med. 1990, 322-352. 4.Moertel Ch.G. et al.: The intergroup study of fluorouracil plus levamisol and levamisole alone as adjuvant therapy for stage C colon cancer. A final report Proc ASCO. 1992, 11:161-457. 5. Brodsky J.T., Cohen A.M.: Peritoneal seeding following potentialy curative resection of colonic carcinoma:implication for adjuvant therapy. Dis. Colon. Rectum, 1991, 34:723. 6. Leichman C.G. et al.: Phase II study of fluorouracil and its modulation in advanced colorectal cancer: a Southwest Oncology Group Study. J. Clin. Oncol. 1995, 13:1303-1314. 7. Poon M.A. et al.: Biochemical modulation of fluorouracil: evidence of significant improvement of survival and quality of life in patients with advanced colorectal carcinoma. J. Clin. Oncol. 1988, 7:1407-1417. 8. Buraker T.R. et al.: Randomized comparison of two schedules of fluorouracil and leucovarin in the treatment of advanced colorectal cancer. J. Clin. Oncol. 1994, 12:14-20. 9. Poon M.A. et al.: Biochemical modulation of fluorouracil with leucovarin: confirmatory evidence of improved therapeutic efficancy in advanced colorectal cancer. J. Clin. Oncol. 1991, 9:1967-1972. 10. Vogelzang N.J.: Continuous infusion chemotherapy; a critical review. J. Clin. Oncol. 1984, 2:1289. 11.Sugarbaker P.H.: Mechanism of relapse for colorectal cancer: implications for intraperitoneal chemotherapy. J. Surg. Oncol. 1991, s2:36-41. 12. Taylor I. et al.: A randomized controlled trial of adjuvant portal vein cytotoxic perfusion in colorectal cancer. Br. J. Surg. 1985, 72: 359-63. 13. Wolmark N. et al.: Long term results of the efficiency of perioperative portal vein infusion of 5-FU for treatment of colon cancer: NSABP C-02. Proc. Am. Soc. Clin. Oncol. 1994, 13:5-61. 14. Extra J.M. et al.: Phase I study of oxaliplatin in patients with advanced cancer. Cancer chemoter Pharmacol, 1990, 25:299-303. 15. De Gramont A. et al.: Oxaliplatin with high dose lencovorin and 5-fluorouraxil 48 hour continuous infusion in pretreated metastatic colorectal cancer. Eur. J. Cancer, 1997, 33:214-219. 16.Conti J.A. et al.: Irinotecan is an active agent in untreated patients with metastatic colorectal cancer. J. Clin. Oncol. 1996, 14:709-715. 17. Von Hoff D.D. et al.: Irinotecan Therapy for patients with previously treated metastatic colorectal cancer. Overall results of FDA-reviewed pivotal US clinical trials. Proc. Am. Soc. Clin. Oncol. 1997, 16:228a. 18. Riethmuller G. et al.: Effective adjuvant treatment of resected colorectal cancer Dukes C with murine monoclonal antibody. Ann. Hematol. 1993, 675:a102.
Nowa Medycyna 4/1999
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna