Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę habilitacyjną, doktorską czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 4/1999, s. 28-29
Janusz Olędzki, Marek P. Nowacki, Rafał Sopyło
Metody operacyjne zachowania zwieraczy lub rekonstrukcji umożliwiającej odtworzenie naturalnej drogi wydalania
Sphincter saving procedures and reconstruction of continuity
z Kliniki Nowotworów Jelita Grubego Centrum Onkologii – Instytutu im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Marek P. Nowacki
Wyniki współczesnych badań nad możliwościami leczenia skojarzonego szczególnie w przypadkach miejscowo zaawansowanych raków odbytnicy umiejscowionych w części zaotrzewnowej spowodowały modyfikację dotychczasowych zasad doszczętności onkologicznej oraz wyraźnie zwiększyły odsetek przypadków, w których możliwe jest bezpieczne zachowanie zwieraczy. Coraz powszechniejsze stosowanie napromieniania przedoperacyjnego, czy radiochemioterapii przedoperacyjnej pozwala na zachowanie 2 centymetrów dystalnego marginesu jelita, co należy również rozumieć jako bezpieczny margines wycięcia mesorectum (total mesorectum excision-TME) i potencjalnie wolny od nowotworu margines obwodowy (radialny). Zasady te dotyczą przypadków raków znacznie i średnio zróżnicowanych (G1, G2), w przypadkach zaś raków słabo zróżnicowanych (G3), margines dystalny nie powinien być mniejszy niż 5 cm. Lepsze poznanie biologii raka i wprowadzenie nowych metod leczenia u chorych na raka dolnego i środkowego odcinka odbytnicy umożliwiło uzyskanie znaczącej poprawy wyników odległych przy jednoczesnym wzroście liczby operacji zachowujących zwieracze, a co za tym idzie poprawę jakości życia leczonych. W ośrodkach wyspecjalizowanych odsetek amputacji odbytnicy sposobem brzuszno-kroczowym lub brzuszno-krzyżowym w przypadku raka umiejscowionego w dystalnym odcinku odbytnicy (do 5 cm od linii zębatej) nie przekracza 25%. Zastosowanie zabiegu zachowującego zwieracze należy rozpatrzyć właściwie w każdym przypadku nisko umiejscowionych raków odbytnicy jednakże pod warunkiem, że ani dźwigacz odbytu, ani zwieracz zewnętrzny nie są nacieczone przez raka, ale i w takich sytuacjach czynione są próby odtworzenia naturalnej drogi wydalania.
Dzięki zastosowaniu techniki staplerowej zespolenia w odległości 2-3 cm od linii zębatej należą już do powszechnie wykonywanych. Niekiedy w przypadku zespoleń na wysokości linii zębatej lub tuż ponad nią, technicznie łatwiejsze, a zarazem bezpieczniejsze, jest zespolenie ręczne wykonane pojedyńczymi szwami wchłanialnymi. Poniżej krótko omówione zostaną operacje wykonywane rzadziej.
Operacja Parksa jako jedna z wielu operacji brzuszno-kroczowych pozwalających na zachowanie ciągłości przewodu pokarmowego i naturalnej drogi oddawania gazów i stolca zasługuje na uwagę ze względu na dobre wyniki czynnościowe, nawet w przypadkach operowanych z powodu powikłań popromiennych. Wskazaniami do tej operacji mogą być wybrane przypadki polipowatości rodzinnej, rozległych gruczolaków kosmkowych, mnogich gruczolaków mieszanych, lub cewkowych umiejscowionych w odbytnicy, nieswoistego, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (colitis ulcerosa) oraz wspomniane popromienne przetoki pochwowo-odbytnicze. Technika operacyjna wg Parksa polega w największym skrócie na usunięciu błony śluzowej odbytnicy i wprowadzeniu do jej kikuta mięśniowego, zdrowego odcinka okrężnicy. Zespolenie okrężniczo-odbytowe wykonuje się pojedyńczymi szwami wolnowchłanialnymi i dodatkowo okrężnicę przymocowuje się kilkoma szwami do brzegu proksymalnego kikuta odbytnicy.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Bernard D. et al.: Preliminary Results of Coloanal Anastomosis. Dis. Col. & Rect. 1989, 32:580-584. 2. Herman R.: Odbyt myoplastyczny u chorych po brzuszno-kroczowym odjęciu odbytnicy. Badania doświadczalne i kliniczne. Rozprawa habilitacyjna. Akademia Medyczna im. Mikołaja Kopernika. Kraków 1990. 3. Parks A.G. et al.: A method of treating post-irradiation rectovaginal fistulas. Br. J. Surg. 1978, 65:417-421. 4. Parks A.G., Percy J.P.: Resection and sutured colo-anal anastomosis for rectal carcinoma. Br. J. Surg. 1982, 69:301-304. 5. Nowacki M.P.: Ten years of experience with Parks´ coloanal sleeve anastomosis for the treatment of post-irradiation rectovaginal fistula. E. J. Surg. Onc. 1991, 17: 563-566. 6. Schiessel R. et al.: Intersphincteric resection for low rectal tumours. Br. J. Surg. 1994, 81:1376-1378.
Nowa Medycyna 4/1999
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna