Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 8/2000
Barbara Grzechocińska
Znaczenie dawki etynyloestradiolu w doustnej antykoncepcji
Significance of ethinylestradiol dose in oral contraception
z I Katedry i I Kliniki Położnictwa i Ginekologii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik Katedry i Kliniki: prof. dr hab. n. med. Longin Marianowski
Streszczenie
The advantages and disadvantages of a steady reduction in ethinlestradiol content of oral contraceptives are presented.
Doustna antykoncepcja hormonalna jest jedną z najczęściej stosowanych metod planowania rodziny. Ocenia się, że ogółem na świecie tabletki przyjmuje kilkadziesiąt milionów kobiet. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat miały miejsce ogromne zmiany dotyczące zarówno dawek etynyloestradiolu jak również rodzaju stosowanych progestagenów. W 1969 roku Commitee on Safety of Medicines zalecił, aby dobowa dawka etynyloestradiolu w preparacie antykoncepcyjnym nie przekraczała 50 µg. Na początku lat siedemdziesiątych zawartość etynyloestra- diolu w jednej tabletce nie była wyższa niż 50 µg, obecnie dostępne są preparaty zawierające 20-35 µg. Zmniejszenie dawek etynyloestradiolu miało na celu poprawę tolerancji preparatów doustnych, tj. zmniejszenie częstości występowania subiektywnych objawów estrogenozależnych (nudności, bóle sutków, bóle głowy, przyrost masy ciała), z powodu których 27% kobiet przerywa stosowanie antykoncepcji hormonalnej oraz zmniejszenie ryzyka wystąpienia powikłań naczyniowych. Obniżenie dawek stało się możliwe, ponieważ stwierdzono, że pozostaje bez wpływu na skuteczność, natomiast wiąże się z rzadszym występowaniem działań niekorzystnych, lepszą tolerancją oraz zachowaniem wszystkich, nie antykoncepcyjnych działań korzystnych wynikających z przyjmowania tabletek (zmniejszenie częstości występowania łagodnych torbieli jajników, sutka, ciąży ektopowej, zakażeń narządów miednicy mniejszej). Nie bez znaczenia dla produkcji tabletek o małej zawartości etynyloestradiolu było wprowadzenie, jako składnika tabletki, nowych rodzajów progestagenów, wykazujących silne działanie antygonadotropowe i minimalny wpływ na przemiany metaboliczne.
Jednym z najpoważniejszych powikłań antykoncepcji hormonalnej jest ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. Dążenie do zmniejszenia częstości występowania tych powikłań było jedną z podstawowych przyczyn, z powodu której obniżano ilość etynyloestradiolu w jednej tabletce (9). Jak wykazano etynyloestradiol zwiększa syntezę białek w tym osoczowych czynników krzepnięcia w wątrobie i na tej drodze zwiększa ryzyko zakrzepicy w układzie żylnym. Na przełomie 1995/1996 roku ukazały się doniesienia sugerujące, że powikłania zakrzepowo-zatorowe związane mogą być również z rodzajem stosowanego progestagenu. Prace te spowodowały wzrost szczególnego zainteresowania problemem zakrzepicy u kobiet. Nadal trwają badania dotyczące znaczenia progestagenu w tym procesie. Różnice dotyczące częstości występowania zakrzepicy żylnej w zależności od rodzaju progestagenu mogły być związane ze złym doborem porównywanych grup; stwierdzono, że preparaty zawierające mniejsze dawki hormonów częściej były zalecane kobietom, u których obecne były czynniki ryzyka zakrzepicy.
Wyniki badań epidemiologicznych ostatnich trzech lat nie wykazały różnic dotyczących wartości wskaźnika ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych zależnych od zawartości etynyloestradiolu w jednej tabletce (dla tabletek zawierających<=50 µg etynyloestradiolu). Ogólnie ryzyko to jest podwyższone u wszystkich kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną (tab. 1).
Tabela 1. Występowanie powikłań zakrzepowo-zatorowych u kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną, kobiet ciężarnych oraz kobiet nie stosujących antykoncepcji i nie będących w ciąży (wg Farmer R) (2).
 Wskaźnik na 10 000 kobieto-lat
Antykoncepcja hormonalna3,0
Ciąża5,9
Nie stosujące antykoncepcji i nie będące w ciąży1,1
Zakrzepica żylna jest dość rzadkim powikłaniem antykoncepcji i jak stwierdzono muszą zaistnieć dodatkowe czynniki, takie jak na przykład trombofilia czy otyłość (BMI powyżej 30 kg/m²), aby wystąpiły objawy kliniczne. Z tego też powodu podstawowe znaczenie ma dawka etynyloestradiolu (nie powinna być większa niż 50 µg).
W drugiej połowie lat 70-tych stwierdzono związek pomiędzy ryzykiem występowania chorób układu sercowo-naczyniowego: ostry zawał serca, udar mózgu i rodzajem stosowanego progestagenu. Dalsze badania wykazały, że ryzyko to jest zależne od równoczesnej obecności innych czynników, takich jak: zaburzenia gospodarki lipidowej, palenie papierosów, wiek (powyżej 35 lat) oraz od siły działania androgennego progestagenu. Obecnie najczęściej stosowane progestageny: norgestimat (nie łączy się z receptorem androgenowym), desogestrel i gestoden (wykazują słabe powinowactwo do receptora androgenowego) mogą być stosowane u kobiet nie palących, powyżej 35 roku życia (6, 8).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Dűsterberg B. et al.: Three years´ clinical experience with a new low-dose oral contraceptive containing 20 µg ethinylestradiol and 75 µg gestodene: efficacy, cycle control and tolerability. In: The new opinion in low-dose oral contraception. Ed. P Lopes and SR Killick. The Parthenon Publishing Group Inc. New York. 1995:21. 2. Farmer R.D.T., Preston T.D.: The risk of venous thromboembolism associated with low oestrogen oral contraceptives. J. Obstet. Gynaecol. 1995, 15:195. 3. Hammerstein J.: Prodrugs: advantage or disadvantage? Am. J. Obstet. Gynecol. 1990, 163 (suppl 2):2198. 4. Lidegaard Ř.: Oral contraception and risk of cerebral thromboembolic attack: Results of case control study. Br. Med. J. 1993, 306:956. 5. Rabe T. et al.: Clinical and metabolic effects of gestodene and levonorgestrel. Int. J. Fertil. 1987, 32:24. 6. Rosenberg L. et al.: Oral contraceptive use and the risk of myocardial infarction. Am. J. Epidemiol. 1990, 131:1009. 7. Short M., Endrikat J.: A 12-month comparative investigation of reliability, cycle control and tolerance with low-dose oral contraceptives containing 20 µg ethinylestradiol and either 75 µg gestodene or 150 µg desogestrel. In: The new option in low-dose oral contraception. Ed. P Lopes and SR Killick. The Parthenon Publishing Group Inc. New York. 1995:37. 8. Thorogood M. et al.: Is oral contraceptive use still associated with an increased risk of fatal myocardial infarction?. Raport of case control study. Br. J. Obstet. Gynaecol. 1991, 98:1245. 9. Vessey M.P., Doll R.: Investigation of relation between use of oral contraceptives and thromboembolic disease. Br. Med. J. 1968, 2:199.
Nowa Medycyna 8/2000
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna