Czytelnia Medyczna » Nowa Stomatologia » 1/2002 » Kliniczna ocena preparatu Peroxyl-Dental gel 1%

- reklama -

Fitomed
kosmetyki ziołowe

Profesjonalny, stricte ręczny serwis narciarski Warszawa

- reklama -

Anna Grzegorczyk-Jaźwińska, Katarzyna Charazińska-Carewicz, Renata Stawicka-Wychowańska

Kliniczna ocena preparatu Peroxyl-Dental gel 1%

Clinical asses of the Peroxyl dental gel 1%

z Zakładu Chorób Błony Śluzowej i Przyzębia Instytutu Stomatologii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik Zakładu: prof. dr hab. n. med. Renata Górska

Polecane książki z księgarni medycznej BORGIS:

Otorynolaryngologia dla studentów medycyny i stomatologii

Gnatofizjologia stomatologiczna

Podstawy mikrobiologii dla stomatologów

Chemiczne metody kontroli naddziąsłowej płytki nazębnej mogą być przydatne jako środki uzupełniające metody mechaniczne (skaling). Jednym z najczęściej stosowanych środków jest woda utleniona w roztworze 0,3-0,5% do płukania jamy ustnej.

W zetknięciu z tkankami zawierającymi enzym katalazę (krew, tkanki martwicze, ropa) woda utleniona rozpada się na wodę i tlen atomowy, który denaturuje białko drobnoustrojów. Ponadto, w czasie rozpadu H₂O₂ burzliwie wydziela się piana, która mechanicznie oczyszcza tkanki (8).

Badania Lake N. i wsp. nad wpływem wody utlenionej na wzrost i właściwości wybranych szczepów bakteryjnych w jamie ustnej wykazały, że H₂O₂ wpływa na zmniejszenie wzrostu szczepów takich jak: Porphyromonas gingivalis, Fusobacterium nucleatum, Peptostreptococus micros, Streptococcus mutans (5).

Marshall i wsp. udowodnili, że przedłużone stosowanie H₂O₂ w stężeniu 1-3% zmniejsza wskaźnik płytki nazębnej i krwawienia oraz przyspiesza gojenie tkanek po zabiegach chirurgicznych (6).

Jednocześnie inne badania wykazały, że jednorazowe lub sporadyczne płukanie H₂O₂ wpływa korzystnie na zmianę flory bakteryjnej kieszonek przyzębnych, ale zmiany te były przejściowe i utrzymywały się kilka dni, po czym następował powrót do stanu pierwotnego (7). W celu wydłużenia czasu działania leku producenci wprowadzają różnego rodzaju nośniki i stabilizatory, z których jest on stopniowo uwalniany.

Celem przeprowadzonych badań była kliniczna ocena skuteczności preparatu Peroxyl-Dental Gel 1% w leczeniu zapalenia dziąseł i zapalenia przyzębia. Substancją czynną jest nadtlenek wodoru w stężeniu 1%. Substancje pomocnicze, stabilizujące to: EDTA, Tylopur CB 30 000 G1, etanol 96°, kwas ortofosforowy 85%, olejek mięty pieprzowej, aspartan i woda. Lek ma postać żelu do stosowania w obrębie jamy ustnej. Producent zaleca aplikację leku na brzeg dziąsła i/lub do kieszonki przyzębnej.

MATERIAŁ I METODY

Do badań zaklasyfikowano 40 pacjentów w wieku od 21 do 56 lat z rozpoznanym zapaleniem dziąseł i zapaleniem przyzębia, którzy zgłosili się do Zakładu Chorób Błony Śluzowej i Przyzębia IS AM w Warszawie celem leczenia.

U wszystkich pacjentów na wstępie (badanie I) przeprowadzono badanie ogólne stomatologiczne (badanie podmiotowe i przedmiotowe), a następnie szczegółowe przyzębia. Dokonano pomiaru poziomu głębokości kieszonek przyzębnych – oznaczono procentowy wskaźnik płytki nazębnej PLI (ocena stanu higieny) oraz procentowy wskaźnik krwawienia – GBI (ocena stanu dziąseł). Wyniki rejestrowano w kartach opracowanych w zakładzie Chorób Błony Śluzowej i Przyzębia IS AM w Warszawie. Następnie u wszystkich pacjentów wykonano skaling nad- i poddziąsłowy i przeprowadzono instruktaż higieny jamy ustnej.

Po przeprowadzonym zabiegu, badane osoby podzielono losowo na cztery dziewięcioosobowe grupy. Każdy pacjent otrzymał do stosowania w domu (aplikacja preparatu na brzeg dziąsła) 3-4 razy dziennie w grupie I 0,5% Peroxyl-Dental Gel, w grupie II – 1% Peroxyl-Dental Gel, w grupie III – 0,5% roztwór H₂O₂ i w grupie IV – bazę (placebo). Badania kontrolne przeprowadzono po 1 tygodniu oceniając PD, PLI i GBI oraz stan błony śluzowej dziąsła brzeżnego i właściwego, łatwość aplikacji, walory smakowe i działania niepożądane.

WYNIKI I OMÓWIENIE

Wyniki badań klinicznych zawarto w tabeli 1. Analiza statystyczna wykazała, że największe spłycenie kieszonek przyzębnych odnotowano w grupie pacjentów, u których zastosowano skaling z aplikacją na brzeg dziąsła Peroxyl-Dental Gel 1% (grupa II). W grupie tej stwierdzono spłycenie PD średnio o 0,99 mm, czyli redukcja równa była 53,51%. W grupie kontrolnej (gr. IV), w której zastosowano skaling z aplikacją placebo (baza Peroxyl- -Dental Gel), głębokość kieszonek przyzębnych zmniejszyła się o 0,54 mm, czyli o 31,95%. U pacjentów z grupy I stosujących w domu 0,5% Peroxyl-Dental Gel stwierdzono nieznacznie większą redukcję PD w porównaniu z grupą kontrolną.

Tabela 1. Średnie wartości badanych wskaźników przyzębia w poszczególnych grupach.

Numer grupy	Wskaźnik przyzębia	Badanie I	Badanie II	Różnica	Różnica wyrażona w %
I	PD	1,87	1,27	0,6	32,08
	PL I%	85,55	61,66	23,89	27,92
	GBI%	31,1	24,44	6,66	21,41
II	PD	1,85	0,86	0,99	53,51
	PL I%	100	44,44	55,56	55,56
	GBI%	91,66	44,46	47,2	51,49
III	PD	2,67	1,83	0,84	41,46
	PL I%	96,52	43,74	52,78	54,68
	GBI%	68,75	38,88	29,87	43,44
IV	PD	1,69	1,15	0,54	31,95
	PL I%	51,54	30,4	21,14	41,01
	GBI%	42,59	25,27	17,32	39,08

Analiza procentowa wskaźnika płytki nazębnej (PLI) wykazała, że największą redukcję (ponad 55% powierzchni zębowych bez płytki nazębnej) uzyskano u pacjentów stosujących Peroxyl-Dental Gel 1% (grupa II). Podobnie procentowy wskaźnik krwawienia zmniejszył się o ponad 51% u badanych pacjentów stosujących Peroxyl-Dental Gel 1%.

W trakcie stosowania Peroxyl-Dental Gel 1% nie stwierdzono działań niepożądanych miejscowych i ogólnych. Pacjenci wskazywali na łatwość aplikacji żelu i obojętne walory smakowe.

DYSKUSJA

W latach sześćdziesiątych nastąpiło nasilone zainteresowanie stosowaniem środków chemicznych w leczeniu chorób przyzębia. Wtedy to udowodniono, że płytka bakteryjna jest podstawowym czynnikiem etiologicznym w rozwoju zapalenia dziąseł oraz stwierdzono, że wiele osób stosujących jedynie mechaniczne oczyszczanie zębów nie jest w stanie utrzymać higieny jamy ustnej na takim poziomie, który zabezpiecza przed zapaleniem dziąseł. W związku z tym zaczęto stosować różnego rodzaju środki chemiczne, w tym antyseptyki, które zapobiegają kolonizacji bakterii, utrudniają wzrost płytki bakteryjnej, czy też zmieniają już istniejącą płytkę.

Woda utleniona jest wg Kornmana antyseptykiem pierwszej generacji tzn. działa na bakterie tylko w czasie kontaktu i w niewielkim stopniu wpływa na florę bakteryjną po usunięciu antyseptyku z jamy ustnej. Obecnie najbardziej znanym i skutecznym antyseptykiem jest chlorheksydyna należąca do środków II generacji, czyli absorbujących się do powierzchni w jamie ustnej, z których uwalnia się stopniowo, wywierając przedłużone działanie bakteriobójcze (4). Jednak, długotrwałe leczenie chlorheksydyną nie jest wskazane z powodu miejscowych objawów niepożądanych – przebarwienia zębów, wypełnień i języka, zaburzenia smaku, złuszczenia nabłonka a nawet nadżerki (1, 2, 3, 4).

Badania własne dowiodły, że najbardziej skutecznym w poprawie stanu przyzębia jest 1% Peroxyl-Dental Gel. Podobnie, Marshall i wsp. w badaniach własnych stwierdzili, że przedłużone stosowanie wody utlenionej obniża wskaźniki płytki nazębnej i krwawienia, a najlepsze efekty kliniczne osiągnęli stosując poziom rozcieńczenia około 1% (6).

Nowoczesne chemioterapeutyki odsunęły w cień H₂O₂, jednak jego właściwości bakteriobójcze, odwadniające, wybielające, zdolność mechanicznego oczyszczenia tkanki, brak odporności bakteryjnej i alergii przemawia za stosowaniem w profilaktyce i leczeniu chorób przyzębia.

WNIOSKI

Z przeprowadzonych badań wynika, że najbardziej skutecznym lekiem jest Peroxyl-Dental Gel 1%. Preparat może być stosowany w warunkach domowych, aplikowany miejscowo na dziąsła i błonę śluzową jako leczenie wspomagające po skalingu u osób z zapaleniem dziąseł i przyzębia.

Polecane książki z księgarni medycznej BORGIS:

Zarys chorób wewnętrznych dla stomatologów

Zarys współczesnej ortodoncji

Chirurgia ogólna dla stomatologów

Piśmiennictwo

1. Christie P. et al.: The use of 0,2% chlorhexidine in the absences of a structured mechanical regiment of oral higiene following the non-surgical treatment of periodontitis. J. Clin. Periodontol, 1998, 25, 1:15-23. 2. Ernst C.P. et al.: The effectivnes and side effects of 0,1% and 0,2% chlorhexidine mouthrinses: a clinical study. Quintesence 1998, 29, 7:443-448. 3. Killoy W.J.: The use of locally deliverated chlorhexidine in the treatment of periodontitis. Clinical results. J. Clin. Periodontol. 1998, 25, 11:953-958. 4. Lange N.: Antiseptics and antibiotics in periodontics. Textbook of Clinical Periodontolog, Munksqaard, Copenhagen 1989. 5. Leke N. et al.: Effects of hydrogen peroxide on growth and selected properties of Porphyromonas gingivalis. FEMS Microbiol. Lett 1999, 174:347-353. 6. Marshall M.V. et al.: Hydrogen Peroxide: a review of its use in dentistry. J. Periodontol. 1995, 66, 9:786-789. 7. Wierzbicka M.: Periodontologia kliniczna część 1, Sanmedia 1992, 158-162. 8. Williams D.M.: Patologia przyzębia. Sanmedica 1995, 93-95.

Nowa Stomatologia 1/2002
Strona internetowa czasopisma Nowa Stomatologia

Powrót na górę strony

Pozostałe artykuły z numeru 1/2002:

- reklama -