Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 4/2006, s. 86-89
*Bożena Panasiuk, Danuta Prokopowicz
Czy szczepienia są bezpieczne?
Are vaccines safe?
Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. K. Dłuskiego w Białymstoku Klinika Obserwacyjno-Zakaźna AM w Białymstoku
Kierownik Kliniki: prof. zw. dr hab. Danuta Prokopowicz
Streszczenie
The development of new immunological techniques has made vaccines more effective and safe. However, they can induce undesired post vaccinations reactions, which are transient, local or systemic reactions to the vaccine, and can subsidise by itself giving no permanent damage to health. On the other hand, there are single cases of serious complications which are manifested by exceeding or pathological reaction after the vaccination. It can result in a direct health- or lifethreatening condition. It is assumed that vaccines can be the cause of, among others, autoimmunological diseases.
Wstęp
Choroby zakaźne zawsze stanowiły duży problem medyczny i społeczny, dziesiątkowały populację ludzką od dawnych wieków. W czasie ich rozprzestrzeniania się ginęło więcej ludzi niż w trakcie wojen. Trwało to do momentu rozwoju wakcynologii. Zmieniła się wówczas znacznie sytuacja epidemiologiczna. Dzięki zastosowaniu szczepionek wyeliminowano ospę prawdziwą, znacznie ograniczono występowanie nagminnego porażenia dziecięcego, tężca i krztuśca (1).
W ostatnich latach dokonał się duży postęp w produkcji szczepionek (2). Stosowane są nowe technologie. Preparaty żywe zastępowane są atenuowanymi lub inaktywowanymi. Atenuacji dokonuje się często poprzez manipulacje genetyczne, polegające na usuwaniu niepożądanych cech. Coraz większe zainteresowanie budzi zastosowanie szczepionek zawierających nagie DNA oraz podjednostkowych (np. przeciwko grypie), które mogą być bezpiecznie podawane nawet kobietom ciężarnym (3). Ze składu szczepionek eliminuje się thiomersal, żelatynę, a wszystko po to, żeby poprawić bezpieczeństwo ich stosowania (4). Aby nowa szczepionka mogła być zastosowana, poddawana jest szeregowi badań, w wyniku których oceniane jest jej oczyszczenie, immunogenność, skuteczność i bezpieczeństwo. Mimo wszystkich zabiegów nie ma szczepionki w 100% bezpiecznej.
Niepożądane odczyny poszczepienne
U części pacjentów po podaniu szczepionek obserwuje się niepożądane odczyny miejscowe lub uogólnione. Niepożądany odczyn poszczepienny jest to każde zaburzenie zdrowia czasowo i przyczynowo związane ze szczepieniem (1). Najczęściej jest ono reakcją możliwą, swoistą dla danej szczepionki. Bywa wynikiem indywidualnej reakcji na szczepienie, nieprawidłowego podania szczepionki, zanieczyszczenia białkami lub toksynami albo też jest wynikiem zjawisk immunologicznych powstałych w wyniku immunizacji. Niepożądane odczyny poszczepienne najczęściej mijają samoistnie nie wymagając leczenia. Niestety opisywane są pojedyncze przypadki nadmiernych, niepożądanych, nieprawidłowych reakcji na szczepienie. Nie są one częste, ale zdarzają się. W 1990 r. pod zarządem WHO i FDA powstał system gromadzący informacje na temat niekorzystnych działań szczepionek (Vaccine Adverse Event Reporting System – VAERS) (5). Nad bezpieczeństwem szczepionych pacjentów czuwa również założony w 1999 r. Światowy Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa Szczepień (Global Advisory Committee on Vaccine Safety – GACVS). Organizacja ta analizuje i sprawdza doniesienia o niepożądanym działaniu szczepionek docierające z całego świata (1, 5). Okresowo dokonuje się podsumowania bezpieczeństwa i skuteczności szczepionki w dużych populacjach. Badania prowadzone przez ten komitet publikowane są w Weekly Epidemiological Report (6). W Polsce system monitorowania bezpieczeństwa stosowania szczepionek powstał w 1995 r. Terenowe stacje sanitarno-epidemiologiczne gromadzą informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych docierające z placówek służby zdrowia na terenie całego kraju.
Miejscowe odczyny poszczepienne
Wśród odczynów poszczepiennych najczęstsze są zmiany miejscowe. Zgromadzone przez VAERS w ciągu 10 lat raporty o niepożądanych odczynach poszczepiennych wykazały, że występują one w postaci obrzęku (10,8% doniesień), zaczerwienia (11,0%), bólu (15,5%) w miejscu podania preparatu (7). Charakter odczynu miejscowego zależy od rodzaju szczepionki, drogi podania oraz kolejności dawki. Szczególnie często miejscowe odczyny poszczepienne występują po podaniu szczepionek „żywych” (8, 9).
Uogólnione odczyny poszczepienne
U części pacjentów występują ogólnoustrojowe odczyny poszczepienne. Obserwuje się gorączkę (25,8%), uczucie „rozbicia”, bóle mięśni, stawów, głowy (5, 6). Objawy grypopodobne występują najczęściej po szczepieniach przeciwko durowi brzusznemu, zakażeniom meningokokowym oraz odrze, nagminnemu zapaleniu przyusznic i różyczce. U części pacjentów po podaniu szczepionki przeciwko durowi brzusznemu opisuje się biegunkę. Obserwowane są również miejscowe powiększenia węzłów chłonnych związane czasowo ze szczepieniami, opisuje się także reakcje alergiczne. Dolegliwości związane ze szczepieniem ustępują najczęściej samoistnie w ciągu 3 dni od szczepienia, nie wymagają leczenia (1, 5). Jeżeli objawy poszczepienne są intensywne, zaleca się doraźne podanie leków przeciwgorączkowych, przeciwbólowych, przeciwhistaminowych.
Powikłania poszczepienne
Opisywane są pojedyncze przypadki groźnych powikłań poszczepiennych. W latach 1991-2001 zgromadzono 128 717 raportów o niepożądanych odczynach poszczepiennych. W tym czasie podano ponad 1,9 biliona dawek szczepionek. Tylko 14,2% raportów dotyczyło poważnych działań niepożądanych, w tym śmierci (7).
Powikłania poszczepienne wczesne

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Bernatowska E.: Szczepienia ochronne i ich bezpieczeństwo. Warszawa, Centrum Zdrowia Dziecka, 2004. 2.Jacobson R.M., et al.: The challenge of vaccine safety. Semin. Pediatr. Infect. Dis., 2002; 13: 215-220. 3.Tozzi A.E.: Field evaluation of vaccine safety. Vaccine 2004; 22: 2091-5. 4.Jacobson R.M.: Vaccine safety. Immunol Allergy Clin. North Am., 2003; 23: 589-603. 5.Iskander J.K., et al.: The role of Vaccine Adverse Event Reporting system (VAERS) in monitoring vaccine safety. Pediatr. Ann., 2004; 33: 599-606. 6. MMWR Morb. Mortal. Wkly Rep. Surveillance for safety after immunization: Vaccine Adverse Event Reporting System (VAERS) – United States 1991-2001. MMWR Surveill. Summ., 2003; 52: 1-24. 7.Zhou W., et al.: Surveillance for safety after immunization: Vaccine Adverse Event Reporting System (VAERS) – United States, 1991-2001. MMWR Morb Mortal Wkly Rep., 2003; 52: 113-16. 8.Greenberg R.N., et al.: Urticaria, exanthemes, and other benign dermatologic reactions to smallpox vaccination in adults. Clin. Infect. Dis., 2004; 38: 958-65. 9.Chen R.T., et al.: Safety of routine childhood vaccinations. An epidemiological review. Pediatr. Drugs., 2000; 2: 273-90. 10.Duclos P.: Safety of immunization and adverse events following vaccination against hepatitis B. Expert Opin. Drug. Saf., 2003; 2: 225-31. 11.Lottenbach K.R., et al.: Safety and imunogenicity of Haemophilus influenzae type B polysaccharide or conjugate vaccines in an elderly adult population. Vaccine 2004; 22: 958-62. 12.Bohlke K., et al.: Risk of anaphylaxis after vaccination of children and adolescents. Pediatric, 2003; 112: 815-20. 13.Zepp F., et al.: Safety, reactogenicity and immunogenicity of combined hexavalent tetanus, diphteria, acellular pertusis, hepatitis B, inactivated poliovirus vaccine and Haemophilus influenzae type b conjugate vaccine, for primary immunization of infants. Vaccine 2004; 22: 2226-33. 14.Haastrup E., et al.: Safety and immunogenicity of a booster dose of inactivated poliovirus vaccine produced in vero-cells. Vaccine 2004; 22: 958-62. 15.Van Dentekom H.: Bacille Calmette – Guerin (BCG) meningitis in an AIDS patients 12 years after vaccination with BCG. Clin. Infect. Dis., 1996; 22: 870-5. 16.Chez M.G., et al.: Immunizations, immunology, and autism. Semin. Pediatr. Neurol., 2004; 11: 214-17. 17.Chen W., et al.: No evidence between autism, MMR and measles virus. Psychol. Med., 2004; 34: 543-53. 18.Takahashi H., et al.: An epidemiological study on Japanese autism concering routine childhood immunization history. Jpn. J. Infect. Dis., 2003; 56: 114-7. 19.Madsen K.M., Vestergaard M.: MMR vaccination and autism: what is the evidence for a causal association? Drug. Saf., 2004; 27: 831-40. 20.Chen R.T., et al.: Epidemiology of autoimmune reactions induced by vaccination. Autoimmun 2001; 16: 309-18. 21.Vial T., Descotes J.: Autoimmune diseases and vaccinations. Eur. J. Dermatol., 2004; 14: 86-90. 22.Geier D.A., Geier M.R.: A one year followup of chronic arthritis following rubella and hepatitis B vaccination based upon analysis of vaccine Adverse Events Reporting System (VAERS) database. Clin. Exp. Rheumatol., 2002; 20: 767-71. 23.Gonzales M., et al.: Safety and immunogenicity of paediatric presentation of influenza vaccine. Arch. Dis. Child., 2000; 83: 488-91. 24.Blumenthal D., et al.: Possible association of Guillain-Barre´ syndrome hepatitis A vaccination. Pediatr. Infect. Dis. J., 2004; 23: 586-88. 25.Wiercińska-Drapało A., et al.: Szczepienia przeciwko grypie a zespół Guillain-Barre´ – wzajemne zależności. Pol. Merk. Lek., 2000; 8: 360-5. 26.Prevention and Control of Influenza: Recomendations of Advisory Commitee in Immunization Practices (ACIP). MMWR Morb Mortal Wkly Rep. 1998; 47 (RR-6): 1. 27.de Silvena C.M., et al.: Measeles vaccination and Guillain-Barre´ syndrome. Lancet 1977; 349: 14-16. 28.Tuttle J.: The risk of Guillain-Barre´ syndrome after tetanus toxoid containing vaccines in adults and children in the United States. Am. J. Public. Health., 1997; 87: 2045-8. 29.Gout O.: Vaccinations and multiple sclerosis. Neurol. Sci., 2001; 22: 151-4. 30. Confavreux C., et al.: Vaccinations and risk of relapse in multiple sclerosis. Vaccine in Multiple Sclerosis Study Group. N. Engl. J. Med., 2001; 344: 319-26. 31.Nakajima H., et al.: Multiple sclerosis after allergen-specific immunotherapy and influenza vaccination. Eur. Neurol., 2003; 5: 248-9. 32.Wahlberg J., et al.:Vaccinations may induce diabetes – related autoantibodies in one-year-old children. Ann. N. Y. Acad. Sci., 2003; 1005: 404-8.
otrzymano: 2006-11-25
zaakceptowano do druku: 2006-12-20

Adres do korespondencji:
*Bożena Panasiuk
Klinika Obserwacyjno-Zakaźna AM w Białymstoku Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. K. Dłuskiego
ul. Żurawia 14, 15-540 Białystok
tel. (0-85) 741-69-21
e-mail: panasiukb@wp.pl

Nowa Pediatria 4/2006
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria