Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 4/2004, s. 133-135
Kamil Hozyasz
Zachowawcze leczenie refluksu żołądkowo-przełykowego u niemowląt: mieszanki mleczne zagęszczone (AR)
Conservative treatment of gastroesophageal reflux in infants: thickened milk formulas
z Kliniki Pediatrii, Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Andrzej Milanowski
Streszczenie
Thickening infant formulas decrease the number of regurgitations and contribute to normalisation of pH-metric parameters. Conservative treatment consisting mainly of postural therapy and special AR formulas tend to improve clinical remission in infants with gastroesophageal reflux disease.
Choroba refluksowa przełyku, popularnie nazywana refluksem żołądkowo-przełykowym (GERD), występuje w różnym nasileniu u ok. 6-8% całej populacji (diagnostyka i leczenie chorych w wieku dorosłym zostały omówione w Medycynie Rodzinnej, zeszyt nr 15). Regurtitacje – bierny odpływ niewielkiej ilości treści żołądkowej do gardła i jamy ustnej – występują co najmniej raz na dobę u ponad 60% niemowląt w pierwszych czterech miesiącach życia. Najważniejszymi cechami refluksu fizjologicznego są bezpośrednie poposiłkowe występowanie i niewielkie nasilenie. Nie można zapominać, że występowanie zdolności opróżniania żołądka w kierunku jamy ustnej niesie ze sobą korzyści dla niemowląt w pierwszych miesiącach życia – każdy praktyk, który analizował skład masywnych ulewań/wymiotów u zdrowych ogólnie dzieci widział niejednokrotnie, że zawierały one duże ilości śluzowej wydzieliny z nosogardła (sposób ewakuacji wydzieliny).
GERD występuje po posiłkach i niezależnie od nich, nieleczony prowadzi do licznych powikłań. Podłożem choroby może być pierwotna dysfunkcja górnego odcinka przewodu pokarmowego, jak nadmierna relaksacja zwieracza dolnego przełyku, nieprawidłowa lokalizacja anatomiczna wpustu żołądka i nieostry kąt wejścia przełyku do żołądka (kąt Hissa), zaburzenia motoryki przełyku oraz procesy chorobowe, których wtórną manifestacją jest GERD: alergia pokarmowa (wykazano, że alergia na białka mleka krowiego może być przyczyną zaburzeń motoryki górnego odcinka przewodu pokarmowego, w tym m.in. opróżniania żołądka), zakażenia układu moczowego i oddechowego, zaburzenia metaboliczne. Na podstawie badań przeprowadzonych wśród szwedzkich bliźniąt w wieku dorosłym: monozygotycznych (2178 par), heterozygotycznych tej samej płci (3219 par) i heterozygotycznych różnej płci (3014 par) oszacowano, że czynniki genetyczne decydowały w 23-39% o rozwoju GERD. Współczynnik korelacji wystąpienia GERD wynosił 0,29 i 0,14 odpowiednio dla bliźniąt płci męskiej monozygotycznych i heterozygotycznych oraz 0,33 i 0,14 odpowiednio dla bliźniąt płci żeńskiej monozygotycznych i heterozygotycznych. Wśród heterozygotycznych bliźniąt różnej płci współczynnik korelacji był niski (0,06). U niemowląt podstawowymi objawami GERD są nasilone ulewania, wymioty, zapalenia gardła i krtani, nawracające zapalenia oskrzeli, bezdechy i bradykardia, zapalenia przełyku (utrudnione przełykanie, zespół Sandifera), rozdrażnienie i niepokój, zahamowanie przyrostu masy ciała, niedokrwistość z niedoboru żelaza, krwawe wymioty i smoliste stolce.
Najdostępniejszymi metodami diagnostycznymi są ultrasonografia (ocenia się długość odcinka podprzeponowego przełyku oraz ilość odpływów bezpośrednio po nakarmieniu niemowlęcia w czasie 10-minutowej obserwacji) i badanie kontrastowe górnego odcinka przewodu pokarmowego (pod skopią obserwuje się występowanie zarzuceń papki barytowej, wykluczenie nieprawidłowości anatomicznych) (tab. 1). Mniej dostępnymi badaniami są: 24-godzinne monitorowanie pH przełyku (pH-metria), będące również doskonałą metodą monitorowania skuteczności leczenia oraz scyntygrafia. U niemowląt w ciężkich klinicznie przypadkach niezbędne jest wykonanie endoskopii i manometrii przełyku. U najmłodszych dzieci badanie endoskopowe jest wykonywane w znieczuleniu ogólnym, wskazania powinny być wnikliwie rozważane pod kątem ewentualnej użyteczności w postawieniu rozpoznania i doboru sposobu leczenia.
Tabela 1. Podstawowe metody diagnozowania refluksu żołądkowo-przełykowego u niemowląt.
USG połączenia żołądkowo-przełykowego
Badanie wykonuje się przy pełnym żołądku (najlepiej bezpośrednio po przyjęciu posiłku). Normy długości podprzeponowego odcinka przełyku są następujące: ok. 20 mm u niemowląt i 30-35 mm u dzieci powyżej drugiego roku życia. Podczas trwającej zwykle 10 min. obserwacji dokonywana jest rejestracja liczby refluksów w postaci przesuwającego się z żołądka do przełyku jasnego, hiperechogenicznego echo. Wadą tej metody diagnostycznej jest możliwość obserwowania jedynie odpływów poposiłkowych. U niemowląt czułość metody sięga 100%, a swoistość 90%.
Badanie rentgenowskie górnego odcinka przewodu pokarmowego z użyciem kontrastu
Cofanie się zawiesiny barytowej z żołądka do przełyku świadczy o obecności refluksu. Zaleganie kontrastu powyżej przepony, zarówno na wdechu, jak i wydechu, sugeruje rozpoznanie przepukliny rozworu przełykowego przepony. Czułość badania w rozpoznawaniu refluksu nie przekracza 50%, natomiast swoistość sięga 85%.
24-godzinne monitorowanie pH przełyku (pH-metria) – „złoty standard” diagnostyki refluksu żołądkowo-przełykowego
Po dwugodzinnej przerwie w karmieniach zakładana jest elektroda rejestrująca przez nos do przełyku. Docelowym położeniem końcówki jest odcinek przełyku 3-5 cm powyżej zwieracza dolnego przełyku (niezbędna jest kontrola w skopii rentgenowskiej). Elektrodę referencyjną umieszcza się na przedniej powierzchni klatki piersiowej. W czasie badania dzieci zachowują normalną aktywność. Badanie powinno trwać nie krócej niż ok. 24 h, co gwarantuje ponad 90% powtarzalność wyników. Odczyt zapisu z rejestratora umożliwiają specjalistyczne programy komputerowe. Głównymi ocenianymi parametrami są: odsetek czasu, w którym pH w przełyku było niższe od 4 (tzw. indeks refluksu), całkowita liczba refluksów z wyszczególnieniem odpływów trwających dłużej niż 5 min. oraz czas trwania najdłuższego refluksu. pH-metria umożliwia ocenę związku obserwowanych refluksów z karmieniami niemowlęcia oraz z subiektywnymi i obiektywnymi objawami klinicznymi, jak np. bezdechami.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Borrelli O. et al.: Use of a new thickened formula for treatment of symptomatic gastrooesophageal reflux in infants. Ital. J. Gastroenterol. Hepatol. 1997, 29:237-242. 2. Bosscher D. et al.: Effect of thickening agents, based on soluble dietary fiber, on the availability of calcium, iron and zinc from infant formulas. Nutrition. 2001, 17:614-618. 3.Bourke B., Drumm B.: Cochrane´s epitaph for cisapride in childhood gastro-oesophageal reflux. Arch. Dis. Child. 2002, 86:71-72. 4.Cameron A.J. et al.: Gastroesophageal reflux disease in monozygotic and dizygotic twins. Gastroenterology 2002, 122:55-59. 5. Carroll A.E. et al.: A systematic review of nonpharmacological and nonsurgical therapies for gastroesophageal reflux in infants. Arch. Pediatr. Adolesc. Med. 2002, 156:109-113. 6. Heine R.G. et al.: Esophagitis in distressed infants: Poor diagnostic agreement between esophageal pH monitoring and histopathologic findings. J. Pediatr. 2002, 140:14-19. 7.Kordecki R.: Choroba refluksowa - problem XXI wieku?. Medycyna Rodzinna 2001, 4:182-191. 8. Kosmack S.N. et al.: Formula changes for 100 infants with symptoms of gastroesophageal reflux disease. J. Pediatr. Gastroenterol. Nutr. 2001, 33:422-423: Abstract 198. 9.Levtchenko E. et al.: Nutritional value of an "anti-regurtitation" formula. Acta Gastroenterol Belg 1998, 61:285-287. 10.Linke H.K. et al.: Significantly less spit-up for healthy infants consuming a new infant formula. J. Pediatr. Gastroenterol. Nutr. 2001, 33:396: Abstract 117.11. Nelson S.P. et al.: The efficancy of ginger in the treatment of uncomplicated gastroesophageal reflux in infants: a randomized double-blind placebo controlled trial. J. Pediatr. Gastroenterol. Nutr. 2001, 33:424: Abstract 203. 12.Rai A.M., Orlando R.C.: Gastroesophageal reflux disease. Curr. Opin. Gastroenterol. 2000, 16:351-359. 13.Rowicka G.: Choroba refluksowa przełyku. Klinika Pediatryczna 2000, 8,5:536-541. 14. Semeniuk J. i wsp.: Kliniczna ocena mieszanki mlecznej zagęszczonej, stosowanej u niemowląt z rozpoznanym refluksem żołądkowo-przełykowym. Pediatria Pol. 2002, 77:37-44. 15. Vandenplas Y. i wsp.: Leczenie żywieniowe regurtitacji u niemowląt. Medycyna Praktyczna - Pediatria 2000, 2:7-19 (przedruk z Acta. Paediatr. 1998, 87:462-468). 16. Vandenplas Y. et al.: A clinical trial with an "anti-regurtitation" formula. Eur. J. Pediatr. 1994, 153:419-426.
Nowa Pediatria 4/2004
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria