Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę habilitacyjną, doktorską czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 1/2000
Maria Hortis-Dzierzbicka
Diagnostyka prenatalna wady rozszczepowej twarzy
Prenatal detection of orofacial clefts
z Kliniki Chirurgii Dzieci i Młodzieży Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie, Centrum Wad Twarzoczaszki
Kierownik Kliniki: doc. dr hab. med. Zofia Dudkiewicz
Streszczenie
The author presents the actual possibilities of prenatal ultrasonography in the early detection of orofacial clefts and their surgical and sociological implicationes.
Jednym z głównych problemów towarzyszących wadzie rozszczepowej wargi i podniebienia jest problem wyglądu estetycznego twarzy. Niestety nawet, gdy dziecko jest w rękach najzręczniejszego chirurga, blizna po zamknięciu rozszczepu pozostaje i trwale stygmatyzuje twarz pacjenta. Rola chirurgii płodu w leczeniu nie zagrażających życiu anomalii wrodzonych, pozostaje źródłem gorącej debaty od wczesnych lat 80-tych. Zdolność płodu do gojenia ran bez pozostawienia blizn czyni go idealnym kandydatem do zabiegów w życiu płodowym.
Zaburzenia morfologii twarzy związane z wadą rozszczepową są dobrze znane i dobrze rozpoznawane. Jak wiadomo, wada ta powstaje u płodu w pierwszym trymest- rze ciąży, rozszczep wargi i wyrostka zębodołowego między 6 a 8 tygodniem życia płodowego, rozszczep podniebienia między 8 a 12 tygodniem. Wada rozszczepowa twarzy, jak większość wad wrodzonych, ma złożoną multifaktorialną (wielosprawczą) etiologię, na którą składa się współdziałanie czynników genetycznych i teratogenów środowis- kowych. Poradnictwo genetyczne może zidentyfikować grupy wysokiego ryzyka, ale na tym, na obecnym etapie wiedzy, jego rola się kończy.
Do niedawna czas leczenia chirurgicznego wady rozszczepowej twarzy był zdominowany przez anestezję „dnia wczorajszego”, jak nazywa ją Mc Comb (7). Dziecko miało mieć według jej standardów 10 funtów wagi, 10 mg/dl hemoglobiny i 10 tygodni życia. Ponadto operację podniebienia, ze względu na jej negatywny wpływ na rozwój szczęki, odwlekano tak długo jak to było możliwe, zgodnie z obowiązującymi przez dziesięciolecia od późnych lat 40-tych teoriami Grabera i Harferta (cyt. za Bardachem, 1). Dopiero później Ross (8) w swych niezwykle interesujących dociekaniach dowiódł, że raczej urazowość operacji podniebienia, niosąca za sobą powstawanie ściągających blizn, a nie moment jej wykonania, ma znaczenie decydujące dla powstawania niedorozwoju szczęki. Tymczasem do głosu doszli klinicyści zajmujący się mową dziecka i obecnie jest tendencja do skracania czasu operacji i kończenia zabiegów pierwotnego zamknięcia szczeliny rozszczepu, zarówno wargi jak i podniebienia, w pierwszym roku życia dziecka (5). Rozwój technik anestezjologicznych w pełni te działania umożliwia.
Możliwość diagnostyki prenatalnej rozszczepu wargi i podniebienia wydaje się stwarzać kuszące perspektywy dla operowania tej wady w życiu płodowym, tym bardziej, że gojenie ran u płodu przebiega bez odczynu zapalnego w obrębie gojącej się rany, a tym samym bez powstawania blizn (7).
Pierwsze doniesienia o możliwości diagnostyki prenatalnej wady rozszczepowej twarzy drogą ultrasonografii były autorstwa Christa i Meiningera i pochodziły z 1981 roku. W aspekcie tejże diagnostyki ultrasonograficznej, dokonywanej przez nich między 12 a 20-tym tygodniem życia płodowego Christ (3) podkreśla, że dzięki niej rodzice mogą mieć czas na oswojenie się i przygotowanie psychiczne do urodzenia dziecka z tą wadą. Przy wczesnym wykryciu rozszczepu twarzy drogą ultrasonografii pojawienie się na świecie chorego dziecka przestałoby być dla jego rodziców nagłym, nieoczekiwanym dramatem.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Bardach J.: The influence of cleft lip repair on facial growth. CPJ, 1990, 27:76-78. 2. Blumenfeld Z. et al.: The early prenatal diagnosis of cleft lip and the decision – making process. CP Craniofac. J. 1999, 36:105-107. 3. Christ J.E.: Fetal surgery: a frontier for plastic surgery. Plast. Reconstr. Surg., 1986, 77:645-647. 4. Dado D.V. et al.: Intrauterine repair of cleft lip: What´s involved. Plast. Reconstr. Surg., 1990, 85:461-465. 5. Dudkiewicz Z.: Rozszczep wargi i podniebienia. [W:] Chirurgii Głowy i Szyi pod red. L. Krysta. Warszawa PZWL 1996. 6. Jonse M.: Prenatal diagnosis of cleft lip and palate: Experiences in Southern California. CP Craniofac. J., 1999, 36:107-109. 7. Mc Comb H.: Cleft lip and palate: New directions for research. CPJ, 1989, 26:145-147. 8. Ross R.B.: Treatment variables affecting growth in unilateral cleft lip and palate. CPJ, 1987, 24:5-77. 9. Stelnicki E.J. et al.: Adverse outcomes following endoscopic repair of a fetal cleft lip using an ovine model. CP Craniofac. J., 1998, 35:425-429.
Nowa Pediatria 1/2000
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria