Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 1/2000
Maria Hortis-Dzierzbicka¹, Zofia Dudkiewicz¹, Elżbieta Stecko²
Nosowanie otwarte – przyczyny, diagnostyka, sposoby eliminacji
Hypernasality – etiology, diagnostics, methods of elimination
¹ z Kliniki Chirurgii Dzieci i Młodzieży Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie, Centrum Wad Twarzoczaszki
Kierownik Kliniki: doc. dr hab. med. Zofia Dudkiewicz
² Podyplomowe Studium Logopedyczne Uniwersytetu Warszawskiego
Kierownik: dr n. hum. Maria Przybysz-Piwko
Streszczenie
Hypernasality is the most common resonance disorder. It can be the result of a congenital disorder such as cleft palate. It can be also an early sign of a neurological disease. The cause and degree of hypernasality must be determinate as a prelude to successful surgical or speech therapy treatment.
Nosowanie otwarte jest zaburzeniem rezonansu w mowie, polegającym na tym, że samogłoski i spółgłoski ustne nabierają nadmiernie nosowego charakteru z powodu braku oddzielenia jamy ustnej od nosowej przy ich powstawaniu. Jest ono objawem niewydolności podniebienno-gardłowej, czyli dysfunkcji zwieracza podniebienno-gardłowego. W skład tego zwieracza wchodzą mięśnie podniebienia miękkiego oraz mięśnie tylnej i bocznych ścian gardła górnego. Mięśnie podniebienia miękkiego to parzyste mięśnie dźwigacze podniebienia miękkiego, napinacze podniebienia miękkiego, mięśnie podniebienno-gardłowe i podniebienno-językowe oraz nieparzysty mięsień języczka. Mięśnie tylnej i bocznych ścian gardła to parzysty mięsień zwieracz gardła górny. Jest on wspólnie z mięśniem podniebienno-gardłowym aktywny przy tworzeniu głosek ustnych. Mięsień podniebienno-językowy bierze udział w powstawaniu głosek welarnych. Nerwy unerwiające te mięśnie, z wyjątkiem unerwionego przez n. facialis napinacza podniebienia miękkiego, to n. glossopharyngeus i n. vagus drogą splotu gardłowewgo (3). Konieczność udziału wału Passavanta wytwarzającego się przy mówieniu u wielu osobników w postaci wypuklenia tkanek miękkich na tylnej ścianie gardła, jest dyskusyjna (7).
Dysfunkcja zwieracza podniebienno-gardłowego może mieć tło strukturalne, neurologiczne lub podłoże czynnościowe. Najczęstszą przyczyną anatomiczną niewydolności zwarcia podniebienno-gardłowego jest rozszczep podniebienia częściowy lub całkowity. Istotną uwagę należy zwrócić na tzw. podśluzówkowy rozszczep podniebienia miękkiego. Manifestuje się on nosowaniem otwartym, natomiast w badaniu klinicznym charakteryzuje go triada w postaci rozdwojenia języczka, braku kolca nosowego tylnego w postaci wyczuwalnego palpacyjnie w linii środkowej wcięcia w podniebieniu kostnym oraz brak zespolenia mięśni podniebienia miękkiego w linii pośrodkowej, mimo że pokrywająca je błona śluzowa jest zachowana. Jego najłagodniejszą anatomicznie, ale łatwą do przeoczenia odmianą jest ukryty podśluzówkowy rozszczep podniebienia miękkiego. Może on mieć formę jedynie hipoplazji mięśnia języczka, bądź może też występować pewnego stopnia diastaza (rozłączenie) pozostałej mięśniówki podniebienia miękkiego (3). Inne przyczyny niewydolności podniebienno-gardłowej mającej tło strukturalne to wrodzone krótkie podniebienie i tzw. głębokie nosogardło.
Nosowanie otwarte może również wystąpić przejściowo po adenotomii jako świadectwo stopniowego dostosowania się dziecka do zwiększonej objętości gardła górnego. Należy pamiętać, na co zwracają uwagę Gereau i Shprintzen, że nawet u dzieci zdrowych nie obarczonych żadnymi wadami wrodzonymi, zwarcie podniebienno-gardłowe jest w rzeczywistości najczęściej zwarciem adenoidalno-gardłowym. Powiększony migdałek gardłowy z racji swego usytuowania na stropie i na tylnej ścianie nosogardła bierze pośrednio udział w zwarciu (1). Ma to szczególne znaczenie u dzieci z wadą rozszczepową podniebienia, u których, powszechne w wieku dziecięcym usuwanie go, jest wręcz przeciwwskazane, gdyż obecność adenoidu chroni je wręcz przed ujawnieniem się nosowania otwartego zwłaszcza w przypadkach gdy odtworzone podniebienie miękkie nie jest zbyt długie.
W ostatnich latach pojawił się pogląd, że również bardzo znacznie powiększone migdałki podniebienne, zwłaszcza takie, które przerastają do tyłu i do dołu blokując gardło środkowe, mogą być przeszkodą w prawidłowym zwarciu podniebienno-gardłowym i przyczyną wystąpienia nosowania otwartego. Mogą one zmniejszać wtedy bowiem ruchomość podniebienia i ścian bocznych gardła (2, 5, 8).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Gereau S.A., Shprintzen R.J.: The role of adenoids in the development of normal speech following palate repair. Laryngoscope, 1988, 98:299-303. 2. Henningsson G.: Impairment of velopalatal function in patients with hypernasal speech. Doctoral dissertation. Karolinska Institutet, Stockholm, 1988. 3. Hirschberg J.: Velopalatal insufficiency. Folia Phoniatrica, 1986, 38:221-276. 4. Hynes W.: Observations on pharyngoplasty. Br. J. Plast. Surg., 1967, 20:244-256. 5. Kummer A.W. et al.: Hypertrophic tonsils: The effect on resonance and velopharongeal closure. Plast. Reconstr. Surg., 1993, 91:608-611. 6. Shprintzen R.J. et al.: Hypernasal speech caused by tonsillar hypertrophy. Intern. J. Ped. Otorhinolaryngol., 1987, 14:45-56. 7. Skolnick M.L., Cohn E.R.: Videofluoroscopic studies of speech in patients with cleft palate. Springer Verlag. New York, 1989. 8. Riski J. et al.: Evaluation of the sphincter pharyngoplasty. CP Craniofac. J. 1992, 29:254-261. 9. Trost-Cardamone J.: Coming to terms with VPI: response to Loney and Bloem. CPJ 1989, 26:68-70.
Nowa Pediatria 1/2000
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria