Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 1/2000
Elżbieta Lipska
Polska misja medyczna w Albanii
Polish medical mission in Albania
z Kliniki Patologii Noworodka, II Katedry Pediatrii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. Zofia Rajtar-Leontiew
Streszczenie
This article is about the Polish Medical Mission in ACT (Action by Churches Together) Refugees Camp in Ndroq, Albania, during a war in Kosovo in 1999.
Słowa kluczowe: polish medical mission, Albania.
Polska Misja Medyczna powstała w kwietniu 1999 roku jako spontaniczna inicjatywa polskich lekarzy i strażaków. Jej celem była pomoc medyczna ofiarom wojny na Bałkanach. Organizatorami misji byli: Państwowa Straż Pożarna, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna i Stowarzyszenie Lekarze Nadziei. Działalność Misji, zatwierdzona przez Ministra Spraw Wewnętrznych, była prowadzona we współpracy z Euro-Atlantyckim Centrum Koordynacji Pomocy przy Kwaterze NATO w Brukseli oraz ONZ.
Lekarze i przeszkoleni pod względem medycznym strażacy od kwietnia do sierpnia pracowali w zorganizowanych na terenie Albanii obozach dla uchodźców z Kosowa. Misja początkowo działała w obozie w Lac, a następnie została przeniesiona do Ndroq, niewielkiej miejscowości w połowie drogi między portowym Durres a stolicą Albanii – Tiraną, która była bazą misji do chwili jej zakończenia. W obozie zorganizowanym przez międzynarodową organizację humanitarną ACT (Action by Churches Together) stale przebywało około 2000 uchodźców. Polska Misja Medyczna zorganizowała na jego terenie szpital jednego dnia oraz ambulatoria internistyczne, chirurgiczne i pediatryczne. Pod stałą opieką misji znajdowało się kilkanaście tysięcy ludzi, w większości kobiet i dzieci, a często osób niepełnosprawnych. Poza działalnością stacjonarną, zespoły wyjazdowe pracowały w kilkunastu, różnej wielkości obozach, rozmieszczonych głównie na północy Albanii.
W codziennej pracy lekarze spotykali się z różnorodnymi problemami medycznymi. Najczęściej były to infekcje górnych dróg oddechowych i przewodu pokarmowego oraz schorzenia dermatologiczne. Duży problem stanowiły zaostrzenia chorób przewlekłych, co było związane z przerwaniem zleconego na stałe leczenia. Profil działalności medycznej zmienił się z upływem czasu. W pierwszych tygodniach pracy prowadzono wśród uchodźców szeroką akcję szczepień; chirurdzy w prowizorycznym ambulatorium chirurgicznym zaopatrywali urazy, rany postrzałowe i odmrożenia powstałe podczas kilkunastodniowej wędrówki przez góry; często zdarzały się choroby pasożytnicze, przede wszystkim wszawica głowy. W trakcie pobytu uchodźców w obozach dolegliwości pacjentów najczęściej związane były z różnymi infekcjami; w czasie letnich upałów dużą grupę stanowili chorzy odwodnieni – zwłaszcza ludzie w podeszłym wieku i małe dzieci, oraz z poparzeniami słonecznymi; stały problem pediatryczny stanowiło niedożywienie lub nieprawidłowe żywienie niemowląt i małych dzieci, u których występowały objawy związane z niedoborami witamin i mikroelementów. Wśród pacjentów zdarzały się noworodki oraz kobiety w zaawansowanej ciąży. W obozie w Ndroq urodziło się dwoje dzieci. Lekarze Polskiej Misji Medycznej opiekowali się nie tylko uchodźcami z Kosowa. Pacjentami coraz częściej byli Albańczycy z okolicznych miejscowości. Stanowili oni bardzo specyficzną grupę pacjentów – przewlekle nie leczonych, leczonych nieprawidłowo lub długotrwale źle wyrównanych. Ze względu na wąskie zaplecze diagnostyczne, ci chorzy sprawiali najwięcej problemów. W przypadkach nagłych, w stanach zagrożenia życia i w sytuacjach, gdy opieka jaką mogli zapewnić lekarze Polskiej Misji Medycznej była niewystarczająca, chorzy byli transportowani do szpitali albańskich.
Współpraca z lekarzami z Albanii i z przedstawicielami innych organizacji humanitarnych układała się bardzo dobrze. Działalność Polskiej Misji Medycznej była wysoko oceniana zarówno przez samych uchodźców, jak i przez odwiedzających Misję przedstawicieli innych organizacji oraz władz Polski i Albanii.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Nowa Pediatria 1/2000
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria