Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę habilitacyjną, doktorską czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 3/2000, s. 8-10
Joanna Stąpor, Iwona Jasińska-Jaskuła
Wsteczny odpływ żołądkowo-przełykowy u dzieci po operacji wrodzonej niedrożności przełyku
Gastroesophageal reflux in children after surgical repair of esophageal atresia
z Kliniki Chirurgii Dziecięcej Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Andrzej Chilarski
Streszczenie
The authors present the results of 24-pH monitoring in 27 children after surgical repair of esophageal atresia.
U dzieci operowanych z powodu wrodzonej niedrożności przełyku, na obecność tzw. fizjologicznego refluksu okresu noworodkowego i niemowlęcego, związanego z niedojrzałością aparatu wpustowego nakładają się skutki anomalii rozwojowej górnego odcinka przewodu pokarmowego. Konieczność interwencji chirurgicznej, zmierzającej do odtworzenia ciągłości przełyku, w zależności od długości brakującego odcinka powoduje większe lub mniejsze zaburzenia stosunków anatomicznych i tzw. zespół krótkiego przełyku.
Materiał i metody
Badaniami objęto grupę 27 dzieci operowanych w okresie noworodkowym z powodu wrodzonej niedrożności przełyku.
U 23 dzieci przeprowadzono pierwotne jednoczasowe zespolenie przełyku z dostępu przezopłucnowego, po uprzednim podwiązaniu przetoki przełykowo-tchawiczej.
W celu zdiagnozowania choroby refluksowej zastosowano badanie radiologiczne z kontrastem, 24-godzinną pH-metrię oraz ezofagoskopię z biopsją przełyku.
U dzieci, u których odległość pomiędzy zarośniętymi odcinkami przełyku uniemożliwiała jednoczasowe zespolenie wykonano tylko podwiązanie przetoki i zastosowano technikę mechanicznego wydłużania kikutów („bouginage”) przez okres 2-3 miesięcy.
W tym okresie stosowano ciągłe odsysanie treści ślinowej z górnego kikuta przełyku przy pomocy dwukanałowej sondy Replogle´a. Dzieci odżywiano przez gastrostomię.
Po uzyskaniu zbliżenia odcinków przełyku w okresie najbardziej optymalnym wykonano zespolenie pierwotne odroczone.
U 2 dzieci ze względu na długoodcinkową postać atrezji zdecydowano o wyłonieniu przetoki ślinowej z górnego kikuta, wykonano gastrostomię i zakwalifikowano je do zabiegów rekonstrukcyjnych w okresie późniejszym.
Ze względu na typ atrezji i wiążącą się z tym różnorodność taktyki operacyjnej, dzieci podzielono na 3 grupy (tab. 1).
Tabela 1. Grupy pacjentów w zależności od zastosowanego postępowania terapeutycznego.
GrupaLiczba dzieciOdległość pomiędzy odcinkami przełykuRodzaj postępowania chirurgicznego
1.23<2,5 cmpierwotne jednoczasowe zespolenie przełyku
2.2>2,5 cmpierwotne odroczone zespolenie przełyku
3.2brak możliwości zespoleniagastrostomia, ezofagostomia, rekonstrukcja przełyku z jelita cienkiego
W celu zdiagnozowania choroby refluksowej brano pod uwagę (17):
– obraz kliniczny (ulewania, wymioty, częstość występowania infekcji górnych dróg oddechowych, ogólny rozwój dziecka),
– badania radiologiczne z użyciem środków kontrastowych,
– 24-godzinne badanie pH-metryczne,
– badanie endoskopowe z biopsją przełyku (ocena linii „Z”, zmiany makroskopowe części nadwpustowej, zmiany mikroskopowe potwierdzone oceną histopatologiczną bioptatów błony śluzowej).
Badanie radiologiczne wykonywano około 2-3 tygodnia po zabiegu operacyjnym celem oceny miejsca zespolenia (obecność pierścienia zwężającego, pseudochyłków, pasaż treści pokarmowej).
Badania radiologiczne w pozycji pionowej uzupełniano dodatkowo zdjęciem w pozycji leżącej lub skośnej celem zaobserwowania ewentualnego wydostawania się wstecznego treści żołądkowej do przełyku (ryc. 1).
Ryc. 1. Odpływ żołądkowo-przełykowy w badaniu radiologicznym.
U wszystkich dzieci po ukończeniu 3 miesiąca życia wykonywano 24-godzinne badanie pH-metryczne (ryc. 2).
Ryc. 2. Ezofagogram pacjenta z dużego stopnia odpływem żołądkowo-przełykowym i z rozpoznanym przełykiem Barretta.
Sonda pH-metryczna umieszczana była 2-3 cm powyżej wpustu na podstawie wyliczeń, wynikających z formuły Jolley´a, a u dzieci, u których wcześniej stwierdzono zwężenie przełyku, wykonywano dodatkowo radiologiczną ocenę położenia sondy (17).
W ocenie wyników brano pod uwagę:
– całkowity czas trwania refluksów poniżej pH 4,
– ilość epizodów spadku pH poniżej pH 4,
– ilość epizodów spadku pH trwających dłużej niż 5 min.,
– czas trwania najdłuższego epizodu refluksu poniżej pH 4,
– wskaźnik Eulera-Byrne´a.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Bokszczanin L. et al.: Gastroesophageal reflux: results of surgical treatment. Surg. Childh. Intern. I, 1993, 2:33-36. 2. Bokszczanin L. et al.: Regression of Barrett´s columnar epithelium after antireflux surgery: a case report. Surg. Childh. Inter. II, 52-54. 3. Cameron L.J.: Badania czynnościowe przełyku. 5th ed., St Louis, Mosby, 1995; 1-4. 4. Dzielicki J. et al.: An assessment of cardia efficiency in children operated for esophageal atresia with 24-hours pH estimation. Surg. Childh. Intern. VI, 1998, 1:13-14. 5. Fonkalsrud E.W., MD.: Surgical management of gastroesophageal reflux syndrome in children. Surg. Childh. Intern. I, 1993, 2:28-32. 6. Montes C.G. et al.: Regression of childhood Barrett´s esophageal mucosa by antireflux surgery and bipolar elektrocoagulation. Journal of Pediatridc Surgery, 1998, 33, 5:747-749. 7. Kamiński A. et al.: Long-gap esophageal atresia: 9-years experience with delayed primary anastomosis after Bougienage. Surg. Childh. Intern. I, 1993, 2:23-27. 8. Kamiński A. i wsp.: Wrodzona niedrożność przełyku – 11 lat doświadczeń. VII Zjazd Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych. Suplement Problemów Chirurgii Dziecięcej. 9. Kubiak R. et al.: Effectiveness of fundoplication in early infancy. Journal of Pediatric Surgery, 1999, 34, 2:295-299. 10. Lindahl H., Rintala R.: Long-term complications in cases of isolated esophageal atresia treated with esophageal anastomosis. Journal of Pediatric Surgery, 1995, 30, 8:1222-1223. 11. Lindahl H. et al.: Chronic esophagitis and gastric metaplasia are frequent late complications of esophageal atresia. Journal of Pediatric Surgery, 1993, 28, 8:1178-1180. 12. Piaseczna-Piotrowska A.: Diagnostyka i taktyka postępowania w odpływie żołądkowo-przełykowym u niemowląt. Praca doktorska, 1996. 13. Synder Ch.L. et al.: Efficacy of partial wrap fundoplication for gastroesophageal reflux after repair of esophageal atresia. Journal of Pediatric Surgery, 1997, 32, 7:1089-1092. 14. Spitz L.: Oesophageal atresia. Surgery International, 1998, 41. 15. Spitz l.: Esophageal atresia: past, present and future. Journal of Pediatric Surgery, 1996, 31, 1:19-25. 16. Tovar J.A. et al.: Ambulatory 24-hour manometric and pH-metric evidence of permanent impairment of clearance capacity in patients with esophageal atresia. Journal of Pediatric Surgery, 1995, 30, 8:1224-1231. 17. Wheatley M.J. et al.: Efficacy of the Nissen fundoplication in the management of gastroesophageal reflux following esophageal atresia repair. Journal of Pediatric Surgery, 1993, 28, 1:53-55.
Nowa Pediatria 3/2000
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria