Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografie? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis - wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

© Borgis - Nowa Pediatria 3/2001, s. 39-43
Przegląd piśmiennictwa z dziedziny pediatrii
Skuteczność profilaktyki dawką 2 i 10 mg kromoglikanu dwusodowego w skurczu oskrzeli prowokowanym wysiłkiem.
Preventive effect of 2 and 10 mg of sodium cromoglycate on exercise-induced bronchoconstriction.
Storm van´s Gravesande K, Mattes J, Grossklauss E, Zurmuhl A, Moseler M, Kuhr J; 
Szpital Dziecięcy Uniwersytetu we Freiburgu, Niemcy. Eur J Pediatr, 2000; 159: 759-763.
To podwójnie ślepe, randomizowane i przekrojowe badanie kliniczne zostało przeprowadzone w celu porównania skuteczności dawek 2 mg i 10 mg kromoglikanu dwusodowego (sodium cromoglicate, SCG) w zapobieganiu indukowanemu wysiłkiem skurczowi oskrzeli (exercise-induced bronchoconstriction, EIB) u dzieci z astmą oskrzelową. EIB zdefiniowano jako procentowy spadek w FEV1 >?15% po 6 minutach ćwiczeń. Lek stosowano przez dozownik ze spejserem.
Każde z 30 dzieci (w wieku 11,6 ± 3,2 lata) było badane 5 razy. W celu włączenia, wymagano wykonania testu 1 EIB. W testach od 2-5, wszystkie dzieci uczestniczące wybrane losowo inhalowały 2 mg lub 10 mg SCG na 20 i 10 minut przed wysiłkiem. W zależności od oszacowanego wydalania eozynofilowego białka X (eosynophil protein X, EPX) towarzyszącego EIB, zbierano próbki moczu przed i po wysiłku.
Średni procentowy spadek FEV1 w teście 1 wynosił 26,8 ± 9,8%. Inhalacja 2 mg i 10 mg SCG na 20 minut przed wysiłkiem zapobiegała odpowiednio w 83% i 77% EIB a inhalacja na 120 minut przed wysiłkiem odpowiednio w 63% i 70%. Przy porównywaniu obu dawek analiza wariancji nie wykazała statystycznie różnych bezwzględnych spadków FEV1 po wysiłku (po podaniu leku 120 minut wcześniej).
W nie dobieranej podgrupie 12 dzieci, EPX w moczu zwiększyło się po prowokacji bez premedykacji SCG (test 1) (średnia zmiana +48,7 mg/mmol kreatyniny), podczas gdy nie stwierdzono znaczącego zwiększenia w przypadku premedykacji za pomocą SCG (średnia zmiana w mg/mmol kreatyniny): 2 mg/20 min:+12,1; 2 mg/120 min: +8,5; 10 mg/20 min: -10,4 oraz 10 mg/120 min:-23,5.
Zastosowanie 10 mg SCG bez względu na czas podania leku nie jest bardziej skuteczne w zapobieganiu EIB niż dawka 2 mg. Efekt prewencyjny SCG, w skurczu oskrzeli wywołanym wysiłkiem u dzieci z astmą, jest związany z zahamowaniem wydzielania z moczem proteiny eozynofilowej X.
Smecta zmniejsza czas trwania biegunki u dzieci.
Smectite in the treatment of acute diarrhea: a nationwide randomized controlled study of The Italian Society of Pediatric Gastroenterology and Hepatology (SIGEP) in collaboration with primary care pediatritians. SIGEP Study Group for Smectite in Acute Diarrhea.
Guarino A, Bisceglia M, Castellucci G et al; 
J Pediatr Gastroenterol Nutr, 2001; 32: 71-75.
Zapalenie śluzówki żołądka i jelit u dzieci jest związane z dużymi kosztami zdrowotnymi. Naturalna glinka kaolinowa zwiększa barierę ochronną jelit i jest skuteczna w zwalczaniu zakaźnych biegunek u dzieci w krajach rozwiniętych. Celem tego badania było zbadanie skuteczności smekty u włoskich dzieci z ostrą biegunką o łagodnym i umiarkowanym przebiegu.
Przeprowadzono narodowe, prospektywne, randomizowane, kliniczno-kontrolne badanie kliniczne we współpracy z pediatrami pierwszego kontaktu.
Dzieci z rozpoznanym zapaleniem śluzówki jelit i żołądka otrzymywały doustne płyny nawadniające wyłącznie lub razem ze smectą.
W badaniu wzięło udział 804 dzieci z ostrą biegunką, które w sposób losowy były przydzielane do grupy leczonej albo kontrolnej. Zastosowanie smecty było związane ze znamienną redukcją czasu trwania biegunki, określanej na podstawie częstotliwości i konsystencji stolca. Częstotliwość i czas trwania wymiotów i gorączki nie różniły się między grupami. Biegunkę trwającą więcej niż 7 dni odnotowano u 10% dzieci leczonych smectą i u 18% dzieci z grupy kontrolnej. Hospitalizacja była konieczna u 7 dzieci leczonych i 6 dzieci z grupy kontrolnej. Nie stwierdzono objawów ubocznych leczenia.
Smecta skraca u dzieci czas trwania biegunki oraz zapobiega przedłużaniu się objawów.
Propozycja protokołu postępowania diagnostycznego w celu wykrycia uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego u wcześniaków.
Surveillance protocol for the detection of intracranial abnormalities in premature neonates.
Perlman J, Rollins N; 
Arch Pediatr Adolesc Med, 2000;154:822-826.
W Dallas wykonano badania w celu określenia optymalnego czasu potrzebnego do przeprowadzenia oceny ultrasonograficznej głowy (USG) u wcześniaków urodzonych z m.c. poniżej 1500 g, u których powstało uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego.
Badania przeprowadzili neuroradiolodzy u wcześniaków przyjętych do oddziału intensywnej opieki neonatologicznej od 01.1995 r. do 12.1996 r.
Ostatecznie 248 noworodków (78%) miało wykonane 3 badania USG, 32 (10%) 2 i 37 (12%) tylko 1. Wstępne badanie USG było prawidłowe u 156 noworodków (49%), a nieprawidłowe u 161 (50,8%). Głównymi nieprawidłowościami były krwotoki dokomorowe (intraventicular hemorrhage, IVH) (n = 74), okołokomorowe obszary wyższej echogeniczności (periventricular echogenicity, PVE) (n = 68), poszerzenie komór (ventriculomegaly, n = 7) i pojedyncze torbiele (solitary cyst, n = 9). Ciężkie krwawienia dokomorowe występowały: u (n = 17) 13 (11,4%) ze 114 noworodków urodzonych z masą poniżej 1000 g i u 4 (5%) z 79 dzieci o masie 1000-1250 g. W 11 przypadkach (65%) ciężki IVH nie był klinicznie spodziewany. U noworodków ważących poniżej 1000 g, IVH był zdiagnozowany w 3-5 dniu u 10 (77%) z 13, w dniach 10-14 u 11 z 13 (84%) i powyżej 28 dnia życia u pozostałych noworodków. U noworodków ważących 1000-1250 g, IVH był diagnozowany u 1 z 4 (24%) w dniach 3-5, u 2 z 4 (50%) w dniach 10-14 i u 3 z 4 powyżej 28 dnia życia. Leukomalacja okołokomorowa (cystic periventricular leukomalacia, PVL) była stwierdzona u 9 noworodków; w 4 z 9 przypadków znaczne PVE była obecna we wstępnym badaniu USG, a tworzenie torbieli w drugim badaniu. U 4 dzieci (3 z masą urodzeniową <1000 g) wszystkie rutynowo wykonywane USG były prawidłowe, a PVE u 3 noworodków wykryto w badaniu przed wypisaniem ze szpitala. Komunikujące wodogłowie wewnętrzne (nonobstructive ventriculomegaly) przy nieobecności IVH i PVL stwierdzono u 14 noworodków: w 6 przypadkach były wykryte w pierwszym badaniu, u 4 rozwinęło się po 3 badaniu. Badanie przed wypisem ze szpitala przeprowadzono u 256 noworodków: u 181 (72%) było prawidłowe, a u 75 nieprawidłowe (28%). Badanie wykonane przed wypisem ze szpitala zdiagnozowało 9 znaczących nieprawidłowości (1 ciężki IVH, 4 torbielowate PVL i 4 poszerzenia układów komorowych).
Autorzy proponują następujący protokół przesiewowy:
1. Noworodki z masą urodzeniową <1000 g:
  • badanie USG w 3-5 dobie życia – powinno zidentyfikować co najmniej 75% przypadków IVH i część PVE,
  • drugie badanie USG w dniach 10-14 – powinno wykazać co najmniej 84% IVH i zidentyfikować wczesne wodogłowie oraz wczesne formacje torbieli,
  • trzecie badanie w 28 dniu – powinno wykryć wszystkie przypadki IVH, oszacować PVE i wielkość komór,
  • końcowe badanie USG przed wypisem ze szpitala – powinno wykazać około 20% ze znaczących późno występujących uszkodzeń.
  • 2. Noworodki urodzone z masą urodzeniową 1000-1250 g:
  • badanie wstępne w 3-5 dobie życia – powinno wykryć 40% znaczących nieprawidłowości,
  • drugie badanie USG w 28 dniu życia – powinno wykryć co najmniej 70% znaczących uszkodzeń,
  • badanie przed wypisem ze szpitala – powinno wykryć wszystkie późne uszkodzenia,
  • 3. Noworodki o masie urodzeniowej 1250-1500 g:
  • badanie wstępne wykonać w 3-5 dniu życia, a
  • drugie badanie przed wypisem ze szpitala jeżeli przebieg hospitalizacji wskazywał na możliwość istnienia komplikacji.
  • Nowe rekombinowane bakteriobójcze białko w leczeniu ciężkiej posocznicy meningokokowej u dzieci.
    Recombinant bactericidal?Permeability-increasing protein (rBPI21) as adjunctive treatment for children with sever meningococcal sepsis: a randomised trial.  
    RBPI21 Meningococcal Sepsis Study Group. 
    Levin M, Quint P, Goldstein B, et al;
     Lancet, 2000; 356:961-967. 
    Lancet, 2000; 356:954-955.
    Wyniki tego wieloośrodkowego badania dowodzą skuteczności rekombinowanego białka – rBPI21 w zmniejszaniu liczby powikłań posocznicy meningokokowej u dzieci.
    Endotoksyny są czynnikiem wyzwalającym proces zapalny, prowadząc do wstrząsu, niewydolności wielonarządowej oraz plamicy piorunującej w trakcie posocznicy meningokokowej. Bakteriobójcze białko (bactericidal/permeability-incresing protein, BPI) jest naturalną proteiną, magazynowaną w ziarnistościach neutrofili, która jest zdolna wiązać i neutralizować efekty endotoksyn in vitro, u zwierząt laboratoryjnych oraz ludzi. Przeprowadzono wieloośrodkowe, randomizowane badanie, z podwójnie ślepą próbą, w celu wykazania aktywności rekombinowanego 21kDa zmodyfikowanego fragmentu ludzkiej BPI (rBPI21). Celem badania było sprawdzenie możliwości zmniejszenia śmiertelności oraz kalectwa spowodowanego posocznicą meningokokową.
    Do badania włączono dzieci (w wieku od 2 tygodni do 18 lat) z klinicznym rozpoznaniem posocznicy meningokokowej leczonych w 22 ośrodkach w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Dzieci w sposób losowy otrzymywały rBPI21 (2 mg/kg przez 30 min a następnie 2 mg/kg przez 24 godziny) lub placebo (0,2 mg/ml roztworu ludzkiej albuminy) jako dodatek do konwencjonalnego leczenia. W badaniu oceniano śmiertelność, liczbę koniecznych amputacji kończyn oraz zmianę kategorii w skali POPC (skala oceniająca zmiany w całkowitym funkcjonowaniu pacjenta przed chorobą w porównaniu do 60 dnia po niej na podstawie kwestionariuszy zebranych od rodziców).
    Spośród 1287 pacjentów, 892 wyłączono (włączając w tę liczbę 57 pacjentów którzy zmarli lub spełniali kryteria śmierci zagrażającej (iminent death) przed otrzymaniem badanego leku. Ostatecznie lek otrzymało 190 pacjentów, a 203 placebo. Z całej grupy 393 pacjentów zmarło 34 (8,7%): w grupie leczonej rBPI21 14 (7,4%), a w grupie otrzymującej placebo 20 (9,9%). W porównaniu z grupą otrzymującą placebo mniej pacjentów leczonych rBPI21 miało poważne amputacje (6/190-3,2% v 15/203- 7,4%) oraz więcej funkcjonowało podobnie jak przed chorobą (136/176 –77,3% v 126/190- 66,3%)
    Ze względu na fakt, iż większość zgonów występowała w czasie między rozpoznaniem a zastosowaniem leku, wskaźnik śmiertelności w grupie placebo był niższy niż oczekiwano. W związku z tym badanie nie mogło w pełni wykazać znaczących statystycznie różnic w śmiertelności. Jakkolwiek, w grupie pacjentów otrzymujących rBPI21, stwierdzono tendencję do lepszych wyników. Przy wstępnym doskonałym dostosowaniu ciężkości stanów pacjentów między grupą placebo, a leczoną rBPI21 całkowite wyniki wskazują, że rBPI21 jest skuteczny w zmniejszaniu liczby powikłań po przebytej posocznicy meningokokowej.
    Otyłość u dzieci może być spowodowana spożywaniem napojów słodzonych cukrem.
    Relation between consumption of sugar-sweetened drinks and childchood obesity: a prospective, observational analysis.
    Lancet, 2001; 357: 505-508.
    Autorzy z Harwardu wykazali związek między otyłością dzieci, a spożywaniem przez nie napojów słodzonych cukrem.
    Do badania włączono 548 dzieci o różnym pochodzeniu etnicznym, w wieku średnio 11,7 roku, ze szkół publicznych w 4 społecznościach Massachusetts, a następnie obserwowano je przez 19 miesięcy. Autorzy badali związek między wyjściowym a późniejszym spożyciem napojów słodzonych cukrem oraz różnice w miernikach otyłości.
    Dla każdej dodatkowej porcji spożywanych napojów słodzonych cukrem zwiększały się wskaźnik masy ciała (body mass index, średnio 0,24 kg/m2) oraz częstotliwość występowania otyłości (iloraz szans 1,6) także po dostosowaniu do zmiennych antropometrycznych, demograficznych, dietetycznych i sposobu życia. Wyjściowe spożycie napojów słodzonych cukrem było także niezależnie związane ze zmianami w BMI (średnio 0,18 kg/m2 na każdą szklankę dziennie).
    Nadmierny przyrost masy ciała staje się coraz większym problemem pediatrycznym w Stanach Zjednoczonych. Chociaż przyczyna epidemii otyłości u dzieci jest wieloczynnikowa, to wyniki tego badania wskazują, że spożycie napojów słodzonych cukrem może być tu ważnym czynnikiem przyczynowym. Iloraz szans nadwagi wśród dzieci zwiększa się 1,6 raza przy każdej dodatkowej szklance napoju spożywanego codziennie. Dla kontrastu, zwiększenie spożycia w diecie sodu jest negatywnie związane ze skłonnością do rozwoju otyłości. Minusem tego badania jest jego charakter obserwacyjny, tak więc wyniki należy potwierdzić badaniem z zastosowaniem interwencji polegającej na ograniczeniu spożycia napojów słodzonych cukrem.
    Ciągłe podskórne monitorowanie poziomu glukozy jest bardzo pomocne w wykrywaniu bezobjawowych nocnych hipoglikemii.
    Continuous Subcutaneous Glucose Monitoring In Children with type I Diabetes.
    Chase P, Kim L, Owen S et al; 
    Pediatrics, 2001; 107: 222-226.
    Celem tego pilotowego badania było określenie czy zastosowanie ciągłego, podskórnego monitorowania glikemii może pomóc w wykrywaniu nocnych hipoglikemii oraz w obniżeniu poziomu hemoglobiny A1c (HbA1c) (bez zwiększenia ryzyka poważnych hipoglikemii) u dzieci z cukrzycą typu I.
    Jedenaścioro dzieci z cukrzycą typu I i wartościami HbA1c> 8% losowo przydzielano do grupy systemu ciągłego monitorowania glikemii (Continuous Glucose Monitorin System, CGMS) lub do grupy kontrolnej. Grupa CGMS używała 6 3-dniowycyh czujników w ciągu 30-dniowego okresu badania. Obie grupy podlegały samokontroli glikemii minimum 4 razy dziennie. Poziom HbA1c mierzono na początku badania, po miesiącu i po 3 miesiącach badania.
    Wykorzystując CGMS u 5 dzieci z grupy badanej wykryto 17 bezobjawowych epizodów (85%) obniżenia poziomu glukozy poniżej 60 mg/dl i 3 epizody objawowe nocne (15%) w ciągu miesiąca trwania badania. Dzieci z grupy kontrolnej (n = 6) miały 4 objawowe nocne epizody hipoglikemii w ciągu miesiąca. Po okresie 30 dni noszenia czujników CGMS, pięcioro dzieci z grupy badanej miało znamiennie niższą wartość średniej HbA1c w porównaniu z ich wartościami sprzed badania (średnio 0,36%). Średni spadek w grupie kontrolnej wynosił 0,2%. Po 3 miesiącach 4 z 5 dzieci używających CGMS miało nadal niskie wartości HbA1c w porównaniu z ich wartościami wyjściowymi (średnio spadek 1,04%), troje z 6 dzieci z grupy kontrolnej miało także niższe wartości HbA1c po 3 miesiącach (średnio spadek 0,62%), w obu grupach nie stwierdzono żadnych poważnych hipoglikemii.
    W tym pilotowym badaniu wykazano, że ciągłe monitorowanie przezskórne poziomu glikemii może być pomocne: w wykrywaniu bezobjawowych nocnych hipoglikemii, i w obniżaniu wartości HbA1c bez zwiększenia ryzyka ciężkich hipoglikemii u dzieci z cukrzycą typu I.
    Leczenie dwuwęglanami stwarza ryzyko obrzęku mózgu u dzieci z kwasicą ketonową.
    Risk factors for Cerebral Edema in Children with Diabetic Ketoacidosis.
    Glaser N, Barnett P, McCaslin I et al; 
    N Engl J Med, 2001; 344: 264-269.
    Obrzęk mózgu jest rzadkim, ale powodującym uszkodzenia, powikłaniem kwasicy ketonowej u dzieci. Do tej pory nie określono ostatecznie czynników ryzyka rozwoju tego powikłania.
    W tym wieloośrodkowym badaniu zidentyfikowano 61 dzieci, hospitalizowanych z powodu kwasicy ketonowej, które rozwinęły obrzęk mózgu. Dodatkowo dobrano grupy dzieci z kwasicą ketonową, ale bez obrzęku mózgu: 181 dzieci wybranych losowo oraz 174 dobranych do dzieci z grupy z obrzękiem mózgu pod względem wieku, kwasicy, nowo rozpoznanej lub dawniej zdiagnozowanej cukrzycy, wstępnej wartości glukozy we krwi, wyjściowej wartości pH.
    Po porównaniu grupy dzieci z obrzękiem mózgu z grupą dzieci dobranych losowo wykazano, że obrzęk mózgu był znamiennie związany z niskim wyjściowym poziomem ciśnienia parcjalnego dwutlenku węgla w krwi tętniczej oraz wyższym poziomem wyjściowym azotu mocznika w surowicy krwi. Porównanie wyników grupy dzieci z obrzękiem z danymi dzieci z dobranej grupy kontrolnej potwierdziło istniejące związki między obrzękiem mózgu, a ciśnieniem parcjalnym dwutlenku węgla w krwi tętniczej oraz azotu mocznika w surowicy krwi. Z czynników leczniczych jedynie podawanie dwuwęglanów było związane z wystąpieniem obrzęku mózgu, także po dostosowaniu do wszystkich zmiennych (ryzyko względne 4,2).
    Dzieci z kwasicą ketonową z niskim ciśnieniem parcjalnym dwutlenku węgla w krwi tętniczej oraz wysokim poziomem azotu mocznika w surowicy krwi przy przyjęciu oraz te które otrzymują leczenie dwuwęglanami, są zagrożone rozwojem obrzęku mózgu.
    Zastosowanie rekombinowanego czynnika stymulującego kolonie granulocytarno-makrofagalne zmniejsza śmiertelność wśród noworodków z neutropenią i posocznicą.
    A Randomized Trial of Granulocyte-Macrofage Colony- Stimulating Factor in Neonates With Sepsis and Neutropenia.
    Bilgin K, Yaramis A, Haspolat K et al; 
    Pediatrics, 2001; 107: 36-41.
    Celem tego badania było określenie czy uzupełniająca terapia za pomocą rekombinowanego, ludzkiego czynnika stymulującego kolonie granulocytarno-makrofagalne można zapobiec powstaniu neutropenii w posocznicy u noworodków oraz poprawić procent przeżycia dzieci.
    Naukowcy z Turcji przeprowadzili randomizowane badanie kliniczne, które udowodniło skuteczność leczenia neutropenii noworodków za pomocą czynnika wzrostu kolonii granulocytarno-makrofagalnego (recombinant human granulocyte-macrophage colony-stimulating factor, rhGM-CSF).
    Badanie przeprowadzono w grupie 60 dzieci z neutropenią i klinicznymi objawami posocznicy. Połowie grupy podano podskórnie rhGM-CSF (5 mg/kg/dobę) przez 7 kolejnych dni.
    Wczesna posocznica (< 3 doby życia) wystąpiła u 25 pacjentów z grupy leczonej GM-CSF oraz 24 z grupy leczonej konwencjonalnie, pozostałych 11 pacjentów rozwinęło późną posocznicę (> 3 doby życia). Wszystkie dzieci dobrze tolerowały GM-CSF, nie zaobserwowano działań niepożądanych. Całkowita liczba neutrofili w 7 dobie leczenia była znamiennie wyższa w grupie leczonej GM-CSF w porównaniu z dziećmi leczonymi konwencjonalnie (8088/mm3 vs 2757/mm3). Średnia liczba płytek była znamiennie wyższa w 14 dobie w grupie leczonej GM-CSF w porównaniu z grupą kontrolną (266 867/mm3 vs 229 200/mm3). W grupie leczonej GM-CSF przeżyło 27 dzieci i zostały wypisane ze szpitala, natomiast w grupie kontrolnej przeżyło tylko 21 dzieci. Śmiertelność w grupie leczonej rhGM-CSF (10%) była znamiennie niższa w porównaniu z grupą leczoną konwencjonalnie (30%).
    Leczenie rhGM-CSF powoduje zwiększenie całkowitej liczby neutrofili, eozynofili, monocytów, limfocytów i liczby płytek krwi oraz powoduje znaczny spadek śmiertelności krytycznie chorych noworodków z neutropenią i posocznicą.
    Oznaczanie dojrzałości płuc płodu na podstawie liczby ciałek blaszkowatych jest lepsze niż tradycyjna analiza fosfolipidów w płynie owodniowym.
    Lamellar body counts compared with traditional phospholipid analysis as an assay for evaluating fetal lung maturity.
    Neerhof MG, Haney E, Silver R et al; 
    Obstet Gynecol, 2001; 97: 305-309.
    Ciałka blaszkowate, to koncentrycznie ułożone pakiety fosfolipidów reprezentujące magazynowaną formę surfaktantu. Mogą być one mierzone za pomocą kanału płytkowego w większości z elektronicznych maszyn liczących krwinki.
    Celem pracy było porównanie oceny liczby ciałek blaszkowatych z analizą stosunku lecytyna do sfingomieliny (L/S) oraz fosfatydyloglicerol w oszacowywaniu ryzyka zespołu niewydolności oddechowej noworodków (respiratory distress syndrome, RDS).
    Parametry surfaktantu oceniano w 1611 próbkach płynu owodniowego otrzymanych z 4 klinik od ciężarnych, których płody zagrożone były rozwojem RDS. Analizowano przypadki w których poród wystąpił w ciągu 72 godzin od pobrania próbki (n = 833).
    Z grupy 833 dzieci urodzonych w ciągu 72 godzin od pobrania próbki płynu owodniowego 100 (12%) dzieci rozwinęło RDS. Negatywna wartość predykcyjna liczby ciałek blaszkowatych (97,7%) była taka sama jak dla stosunku L/S (96,8%) i nieznacznie lepsza niż analiza fosfatydyloglicerolu (94,7%). Liczba ciałek blaszkowatych wykonywana jest tak samo łatwo jak analiza fosfatydyloglicerolu niezależnie od wieku ciążowego lub populacji pacjentów.
    Obliczanie liczby ciałek blaszkowatych jest lepsze w porównaniu z tradycyjną analizą fosfatydyloglicerolu w oszacowywaniu dojrzałości płuc płodu. Jest to lepsza metoda ze względu na szybkość, większą obiektywność, mniejszą pracochłonność, mniejszą zależność od sprzętu, niższą cenę oraz dlatego, że może być wykonana na sprzęcie dostępnym w każdym laboratorium szpitalnym.
    Nowa Pediatria 3/2001
    Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria