Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 1/2003, s. 27-29
Małgorzata Woźniak, Marek Woynarowski, Jerzy Socha, Barbara Muszyńska
Leczenie cyklosporyną pacjentów z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby – doświadczenia własne
Cyclosporine treatment in patient with autoimmune hepatitis – single center experience
z Kliniki Gastroenterologii Hepatologii i Żywienia Instytutu-Pomnika Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Jerzy Socha
Streszczenie
The aim of the study was to evaluate the efficacy of cyclosporine treatment in patients with autoimmune hepatitis (AIH). Cyclosporine was used in 13 out of 198 patients with AIH treated at Child´s Health Memorial Institute. Cyclosporine was started in poatients who did not respond to standard predisone+azathioprine treatment. Patients were treated with cyclosporin for mean period of one year and 4 months. The improvement in liver function test was observed but patients relapsed after treatment discontinuation.
WSTĘP
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AZW) jest przewlekłym schorzeniem wątroby, w którego patogenezie biorą udział zarówno komórkowe, jak i humoralne mechanizmy odpornościowe. Czynnikiem predysponującym jest genetycznie uwarunkowana podatność do tworzenia przeciwciał przeciw antygenom komórek wątrobowych, oraz genetycznie zdeterminowany defekt czynności supresorowej limfocytów T. W klasycznej postaci AZW dominuje haplotyp A1B8DR3 lub DR4. Mimo postępów w zakresie badań nad chorobami wątroby, AZW nadal stanowi duży problem diagnostyczny i terapeutyczny. Standardowe leczenie obejmuje stosowanie glikokortykosterydów z/bez azatiopryny.
Kiedy wyżej wymieniona terapia jest nieefektywna, utrzymuje się aktywność zapalna, widoczna jest progresja choroby, lub też występują ciężkie działania niepożądane, alternatywą jest zastosowanie cyklosporyny (1). Jest to silny lek immunosupresyjny. Jej działanie polega na hamowaniu proliferacji limfocytów CD4, hamowaniu produkcji przeciwciał przez limfocyty i cytokin oraz pobudzaniu limfocytów supresorowych. Jest dobrze tolerowana, jednak nie pozbawiona działań ubocznych (2).
CEL PRACY
Celem pracy była analiza skuteczności leczenia cyklosporyną pacjentów z autoimmunologicznym zapalenie wątroby. Terapię cyklosporyną stosowano u pacjentów, u których standardowy sposób leczenia nie doprowadził do uzyskania remisji choroby.
MATERIAŁ I METODY
W latach od 1990 do 2002 roku w Klinice i Poradni Gastroenterologicznej Centrum Zdrowia Dziecka leczonych było 198 pacjentów z rozpoznaniem AZW. Rozpoznanie postawiono na podstawie podwyższonej aktywności ALAT, podwyższonego stężenia IgG i gamma-globulin, obecności przeciwciał przeciwtkankowych oraz obrazu histopatologicznego. Z powodu niezadowalającego efektu terapii standardowej (glikokortykosterydy, azatiopryna), u 13 zastosowano leczenie cyklosporyną (12 dziewczynek i 1 chłopiec). W tej grupie pacjentów wiek w chwili wystąpienia pierwszych symptomów choroby wynosił średnio 11 lat (od 2-19 lat). W badaniach wstępnych obserwowano podwyższenie aktywności ALAT od 154-2460 (średnio 750U/l), podwyższone stężenie IgG od 1650-5360 mg/dl (średnio 2950mg/dl) i gammaglobulin od 19,7-51,9 g/dl (średnio 33g/dl), obecność przeciwciał przeciwtkankowych (ANA i/lub SMA i/lub LKM1) w mianie 1:80 do >1:640. Wstępną biopsję wątroby wykonano u 12 pacjentów (u jednego pacjenta odstąpiono od biopsji ze względu na duże zaburzenia w układzie krzepnięcia). Oceniano aktywność zapalną i włóknienie w czterostopniowej skali grading (G) i staging (S). Wykazano G 1 u jednego pacjenta, G 2 u 3, G 3 u 6, G 4 u 2 pacjentów i odpowiednio S 1 u 6, S 2 u3, S 3 u 2,S 4 u 1 pacjenta.
U wszystkich pacjentów stosowano początkowo encorton i imuran przez okres 1-11 lat (średnio 4 lata). W tym czasie u 4 dzieci obserwowano krótkotrwałe remisje z nawrotami, u pozostałych nigdy nie osiągnięto remisji choroby. Decyzja o modyfikacji leczenia i włączenia cyklosporyny była spowodowana brakiem poprawy biochemicznej, pogorszeniem obrazu histopatologicznego, wystąpieniem groźnych objawów ubocznych dotychczasowego leczenia.
Cyklosporynę podawano w dawce od 2-6mg/kg/d (średnio 4mg/kg/d), utrzymując stężenie cyklosporyny w surowicy krwi w granicach od 97-170 ng/ml. Lek stosowano przez okres od 3 miesięcy do 7 lat (średnio rok i 4 miesiące). Oceniając efektywność leczenia oznaczano wartości wykładników stanu zapalnego i procesu autoimmunologicznego w wyjściowych i kontrolnych badaniach laboratoryjnych (ALAT, IgG, gamma-globuliny) oraz w preparatach histopatologicznych.
WYNIKI
Spośród 198 pacjentów z rozpozanym autoimmunologicznym zapaleniem wątroby u 13 leczenie glikokortykosterydami i azatiopryną było nieskuteczne tj. nie doprowadzało do poprawy biochemicznej i/lub histopatologicznej. U tych pacjentów włączono do leczenia cyklosporynę. Dodatkowym powodem zastosowania cyklosporyny były nasilone objawy uboczne leczenia encortonem i/lub azatiopryną, które stwierdzaliśmy u 9 pacjentów oraz ujawnienie się cukrzycy typu I u 2 pacjentów.
Przed rozpoczęciem podawania cyklosporyny aktywność ALAT wahała się od 67 do 680 U/l (średnio 234 U/l), poziom gamma-globulin wynosił od 15,5-49,8 (średnio25,65g/l), IgG od 1460-4700 mg/dl (średnio 2212mg/dl).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Senturk H.: Treatment of corticosteroid-azathioprine resistant autoimmune hepatitis with cyclosporin A. Indian J. Gastroenterol. 1995, 14:110-114. 2. Alvarez F. et al.: Short-term cyclosporine induces a remission of autoimmune hepatitis in children. J. Hepatol. 1999, 30:222-227. 3. Debray D. et al.: Efficacy of cyclosporin A in children with type 2 autoimmune hepatitis. J. Pediatr. 1999, 135:111-114. 4. Fernandes N.F. et al.: Cyclosporine therapy in patients with steroid resistant autoimmune hepatitis. Am. J. Gastroenterol. 1999, 94:241-248. 5. Malekzadeh R. et al.: Cyclosporine A is promising alternative to corticosteroids in autoimmune hepatitis. Dig. Dis. Sci. 2001, 46 (6):1321-1327. 6. Markowitz J. et al.: Immunomodulatory therapy for IBD: changing patterns of use 1990-2000 JPGN 2000, S79. 7. Lanuay V. et al.: Autoimmune hepatitis treated with cyclosporin revealed by acute hepatocellular failure. Arch. Pediatr. 1997, 4:40-43. 8. Person J.L. et al.: A czse of cyclosporine-sensitive, steroid-resistant, autoimmune chronic active hepatitis. J. Clin. Gastroenterol. 1993, 17:317-320.
Nowa Pediatria 1/2003
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria

Pozostałe artykuły z numeru 1/2003: