Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 11/2007, s. 453-455
*Edward Zawisza, Jan Bardadin
Receptory H1, H2, H3, H4 i leki antyhistaminowe
H1, H2, H3, H4 receptor and antihistamine drugs
Poradnia Chorób Zapalnych i Alergicznych, Oddział Laryngologiczny, Szpital Bielański
Kierownik Oddziału: dr. n. med. Jan Bardadin
Kierownik Poradni: prof. dr hab. med. Edward Zawisza
Streszczenie
Zarówno leki antyhistaminowe I generacji, jak i II generacji są skuteczne w leczeniu objawów alergii. I mimo, że większość nich wykazuje działanie uspokajające to szereg badań wykazuje, że niektóre z nich posiadają znaczące działanie pobudzające. Należy do nich: terfenadyna, ebastyna, fexofenadyna i desloratadyna.
Summary
I and II generation of antihistamines are effective to control of allergic symptoms. Whereas antihistamines are generally known for their sedative side effects, several studies also found mild stimulating effects on performance for the H1-antagonists: terfenadine, ebastine, fexofenadine and desloratadyne.
Wprowadzenie
Badania wykazały, że działanie histaminy powstaje na skutek pobudzenia 4 receptorów histaminowych (H1, H2, H3, i H4). Są one ulokowane na różnych tkankach odpowiadających za efekt histaminowy. Pobudzenie receptora H1 prowadzi do skurczu mięśni gładkich, rozszerzenia naczyń krwionośnych i następowego spadku ciśnienia, zwiększenie wydzielanie śluzu na błonach śluzowych oraz zwiększenie napięcia układu parasympatycznego. Stymulacja receptora H2 zwiększa wydzielanie śluzu na błonach śluzowych oraz zwiększanie napięcia układu parasympatycznego. Stymulacja receptora H2 zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, oraz podobnie jak stymulacja H1 nasila wydzielanie gruczołów surowiczo-śluzowych dróg oddechowych. Pobudzenie receptora H3 reguluje na zasadzie autokrynnej syntezy histaminy i uwalniania jej z tkanki nerwowej. Odkryty niedawno receptor H4 jest rozlokowany głównie w układzie immunologicznym. Jego ekspresja jest uzależniona od działania interleukiny 10 i 13.
Szereg bezpośrednich studiów mutagenetycznych dało podstawy do opracowania molekularnego modelu połączenia histaminy i histaminoergicznych antagonistów receptorów H1 i H2.
Wszystkie receptory histaminowe należą do związanych z białkiem G receptorów błonowych. W regionie poprzezbłonowym 3, receptora H1 występuje niezwykle konserwatywny aminokwas, kwas aspartamowy (pozycja aminokwasowa 107[3.32]).
Aminokwas ten w receptorze H2 zajmuje pozycję 98 [3.32]. Okolica tego aminokwasu odgrywa zasadniczą rolę w połączeniu histaminy i jej antagonistów do receptora H1 i H2.
W regionie poprzezbłonowym 3, receptora H3 w 114 pozycji kwasu aspartamowego [3.32] znajduje się miejsce do wiązania histaminy i jej antagonistów (1, 2).
Wewnętrzna aktywność receptorów histaminowych
Receptory histaminowe przenoszą bodźce ze środowiska zewnętrznego poprzez proteiny G. Do rodziny tych protein zaliczamy; białka Gq, Gs,i Gi/o. Stymulacja receptora H2 prowadzi do zwiększenia stężenia cAMP w komórce. Natomiast stymulacja receptora H3 prowadzi do zahamowania produkcji cAMP. Histamina działając na receptor H4 zwiększa poziom wewnątrzkomórkowego wapnia. Wszystkie receptory histaminowe wykazują konstytucyjną (spontaniczną) aktywność niezależną od bodźców zewnętrznych (agonistów) tzn. mogą one regulować wewnątrzkomórkowe poziomy cAMP i Ca++ bez stymulacji zewnętrznej (3).
Studia mutagenetyczne
W poprzezbłonowym regionie, TM3 występuje niezwykle konserwatywny aminokwas, kwas aspartamowy. W receptorze H1 zajmuje on pozycję 107, w receptorze H2 pozycję 98 a w receptorach H3 i H4 kolejną pozycję 114 i 94. Kwas ten jest konieczny do wiązania receptorów z ich ligandami (histamina i leki antyhistaminowe). Odbywa to się poprzez zaopatrzenie protonowej grupy aminowej ligandów w ujemny antyjon (negative counter – ion). Wykazano także, że do połączenia histaminy z receptorem H2 potrzebny jest także poprzezbłonkowy fragment TM5.
Aktywne aminokwasy takie jak Asparagina (receptora H2) w pozycji 186 i Glutamina receptora H4 w pozycji 187 tworzy pary jonowe z atomem azotu histaminy, jej antagonistów i agonistów. Natomiast tyramina fragmentu TM5 receptora H2 tworzy wiązanie z atomem azotu zawartym w cząsteczce histaminy (4).
Znaczenie kliniczne receptorów H3 i H4
Zasadniczym wskazaniem do stosowania antagonistów są zaburzenia poznawcze. W badaniach na zwierzętach ustalono, że antagoniści H3 znacznie poprawiają funkcje poznawcze i procesy pamięci. W klinice znalazłyby one zastosowanie w leczeniu ADHD (attention deficit hyperactivity disorder), choroby Alzheimera, narkolepsji i niektórych form epilepsji.
U gryzoni stwierdzono, że antagoniści H3 znacznie zmniejszają ilość tkanki tłuszczowej w okolicy jamy brzusznej i tkance podskórnej. Istnieją różnice strukturalne pomiędzy antagonistami H3 działającymi na modelu otyłości gryzoni i antagonistami odpowiedzialnymi za poprawę pamięci i procesów poznawczych.
W rynologii i alergologii blokery H3 znajdujdą zastosowanie w zwalczaniu obrzęku błony śluzowej nosa. Stwierdzono, że H3 receptory zahamowują uwalnianie noradrenaliny z zakończeń nerwowych błon śluzowych. Podanie antagonistów H3 zwiększa uwalnianie noradrenaliny. Prowadzi to do poprawy drożności błony śluzowej nosa.
Odkryty ostatnio receptor H4, ze względu na swoje znaczenie w regulacji układu immunologicznego znajdzie zastosowanie w terapii chorób alergicznych i astmie oskrzelowej (5, 6).
Leki antyhistaminowe H1
Są to leki, które odwracalnie i konkurencyjnie blokują receptory H1. Znoszą one, zatem działanie histaminy na receptor H1. Swoją budową przypominają budowę cząsteczki histaminy. Ze względu na czas ich odkrycia oraz właściwości fizykochemiczne dzielimy je na leki p-histaminowe I, II i III generacji.
Leki przeciwhistaminowe I generacji tzw. Klasyczne są pochodnymi diaryloalkiloamin (etylenodiaminy, aminoetardu, propyloaminy).
Szczególnie często stosowane są one w leczeniu świądu skóry występującego w przebiegu atopowego zapalenia skóry. Należą do nich: Difenhydramina, Karbinoksamina, Chlorfenyramina, Klemastyna i Dimetindem.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Pertz HH, et al.: Structure activity relationships of histamine H1 – receptor agonists. Mini. Rev. Med. Chem., 2004; 4, 935-940.
2. Strader CD, Monsma JRFJ: Molecular modelling and site – specefic mutagenesis of the histamine – binding site of the histamine H4 receptor. Mol. Pharmacol., 2004; 62, 38-47.
3. Cowart M, et al.: Medicinal and biological properties of non – imidazole H3 – antagonists. Mini-Rev. Med. Chem., 2002; 4, 979-992.
4. Hough LB: Genomics meets histamine receptors: new subtypes, new receptors. Mol. Pharm., 2001; 59, 415-419.
5. Jablonowski JA. et al.: The histamine H4 receptor and potential therapeutic uses for H4 receptor ligands. Mini-Rev. Med. Chem., 2004; 4, 993-1000.
6. Ganellin CR, et al.: Synthesis of potent non-imidazole histamine H3 – receptor antagonists. Arch. Pharm. Pharm. Med. Chem., 1998; 331, 395-404.
7. Simons FE, et al.: A double-blind, single-dose, crossover comparison of cetirizine, terfenadine, loratadine, astemizole, and chlorpheniramine versus placebo: suppressive effects on histamine-induced wheals and flares during 24 hours in normal subjects. J. Allergy Clin. Immunol., 1990; 86: 540-547.
8. Wood-Baker R, Holgate ST: The comparative actions and adverse effect profile of single doses of H1-receptor antihistamines in the airways and skin of subjects with asthma. J. Allergy Clin. Immunol., 1993; 91: 1005-1014.
9. Coulie PJ, et al.: Pharmacologic modulation by cetirizine 2HCl and loratadine of the histamine-induced skin reaction in mice and in humans. Drug. Dev. Res., 1989; 17: 199-206.
10. Purohit A, et al.: Consistency and efficacy of cetirizine 10 mg vs ebastine 20 mg at 4 hours on skin reactivity. Eur. J. Clin. Pharmacol., 1999, 55: 589-592.
11. Grant JA, et al.: A double-blind, single-dose, crossover comparison of cetirizine, ebastine, epinastine, fexofenadine, terfenadine, and loratadine versus placebo: suppression of histamine-induced wheal and flare response for 24 h in healthy male subjects. Allergy 1999; 54: 700-707.
12. Frossard N, et al.: Onset of action in the nasal antihistaminic effect of cetirizine and loratadine in patients with allergic rhinitis. Allergy 1997; 52: 205-209.
13. Simons FE, Simons KJ: Peripheral H1-blockade effect of fexofenadine. Ann. Allergy Asthma Immunol., 1997; 79: 530-532.
14. Monroe EW, et al: Appraisal of the validity of histamine-induced wheal and flare to predict the clinical efficacy of antihistamines. J. Allergy Clin. Immunol., 1997; 99: 798-806.
15. Day JH, et al.: Onset of action and efficacy of terfenadine, astemizole, cetirizine and loratadine for the relief of symptoms of allergic rhinitis. Ann Allergy Asthma Immunol 1997; 79: 163-172.
16. Frossard N, et al.: The nasal effect of cetirizine and loratadine at 24 hours in patients with allergic rhinitis. Am. J. Ther., 1998; 5: 307-311.
17. Stark H, et al.: The histamine H3 receptor and its ligands. Progr. Med. Chem., 2001; 38, 279-308.
18. Schwartz JC: Histamine as a transmitter in the brain. Life Sciences, 1975; 17, 503-518.
19. Morisset S, et al.: High constitutive activity of the native H3 receptor regulates histamine neurons in the brain. Nature, 2000; 408, 860-864.
otrzymano: 2007-04-26
zaakceptowano do druku: 2007-07-30

Adres do korespondencji:
*Edward Zawisza
Poradnia Chorób Zapalnych i Alergicznych Oddział Laryngologiczny Szpital Bielański
ul. Cegłowska 80, 01-809 Warszawa
tel.: (0-22) 569-04-56
e-mail: edward.4085951@pharmanet.com.pl

Postępy Nauk Medycznych 11/2007
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych