Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 4/2000, s. 29-32
Joanna Góra-Tybor, Tadeusz Robak
Współczesne poglądy na etiopatogenezę przewlekłej białaczki szpikowej
Actual views on ethiopathology of chronic myeloid leukaemia
Klinika Hematologii Akademii Medycznej w Łodzi
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. Tadeusz Robak
Summary
In this paper the actual views on ethiopathology of chronic myeloid leukaemia (CML) is reviewed. The role of BCR-ABL fusion gene, regarded as the hallmark of CML, is underlined. Actual views on function of BCR-ABL gene, its transforming potential and the links between the disease phenotype and the composition of the fusion BCR-ABL protein are given. Biologic significance and clinical implication of the presence of BCR-ABL fusion genes in leukocytes of normal individuals are discussed.
Jedynym znanym czynnikiem etiologicznym przewlekłej białaczki szpikowej (PBS) jest narażenie na promieniowanie jonizujące. Wzrost zachorowalności opisano u pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów leczonych napromienianiem, a także u osób, które przeżyły wybuch bomby atomowej (11).
PBS jest chorobą nowotworową, w przypadku której, po raz pierwszy, udowodniono związek z obecnością mutacji chromosomalnej. U ponad 90% chorych na PBS stwierdza się specyficzne zaburzenie chromosomalne w postaci translokacji fragmentu długiego ramienia jednego z chromosomów 22 pary na długie ramię chromosomu pary 9 (t/9q+; 22q-). W następstwie tej translokacji powstaje krótki chromosom 22 – tzw. chromosom Philadelphia (Ph) oraz wydłużony chromosom 9 (18, 20). Efektem translokacji jest przeniesienie onkogenu ABL (zlokalizowanego w chromosomie 9) w ściśle określone miejsce złamań (breakpoint cluster region – BCR) na chromosomie 22 i powstanie fuzyjnego genu BCR-ABL (13) (ryc. 1). Uważa się że gen ten pełni kluczową rolę w transformacji białaczkowej. Stwierdzono, że u myszy, którym przeszczepiono komórki szpiku kostnego transfekowane genem BCR-ABL, rozwija się białaczka przypominająca PBS u ludzi (9). Obserwowano również uniezależnienie się od czynników wzrostu linii komórkowych, do których wprowadzono gen BCR-ABL (15).
Ryc. 1. Schemat prawidłowych genów ABL i BCR oraz transkryptów BCR-ABL powstałych w wyniku translokacji. Pionowe strzałki na górnym rysunku wskazują miejsca złamań genu ABL. Poniżej zaznaczono miejsca złamań genu BCR: – m-bcr (typowe dla ostrej białaczki limfoblastycznej, bardzo rzadko w PBS, wówczas obraz mielomonocytarny) – transkrypt –e1a2; – M-bcr (najczęstsze, typowe dla PBS) – transkrypty - b2a2 i b3a2; – µ-bcr (bardzo rzadkie, obraz przewlekłej białaczki neutrofilowej) –transkrypt-e19a2.
Charakterystyka genu BCR-ABL
Gen BCR-ABL występuje u 95% chorych na PBS i u około 10-20% dorosłych chorych z ostrą białaczką limfoblastyczną (OBL). Tylko u 2-5% dzieci chorych na OBL stwierdza się obecność tego genu. Wyjątkowo rzadko BCR-ABL wykrywa się u chorych z ostrą białaczką szpikową, szpiczakiem plazmocytowym i chłoniakami immunoblastycznymi (16).
Gen ABL nie ma stałego miejsca złamań (breakpoint region) i może się ono pojawić na obszarze obejmującym ponad 300-kb. Natomiast miejsca złamań genu BCR są ściśle określone. U większości chorych na PBS i około 30% chorych na OBL miejsce złamania genu BCR znajduje się w obszarze obejmującym 5.8-kb znanym jako M-bcr (major breakpoint cluster region). W następstwie złamania genu w tym regionie powstają 2 rodzaje transkryptów b3a2 i/lub b2a2 odpowiedzialne za kodowanie białka p210 (5).
U 70% chorych na OBL i bardzo rzadko u chorych na PBS do złamania genu BCR dochodzi w obrębie długiego (54.4-kb) intronu, w tak zwanym m-bcr (minor breakpoint cluster region). W następstwie tego złamania powstaje transkrypt e1a2 kodujący białko p190 (5).
W 1990 roku po raz pierwszy opisano przypadek PBS ze złamaniem genu BCR w okolicy pomiędzy egzonami e19 i e20 (u-bcr). Następstwem takiego złamania jest powstanie dużego transkryptu e19a2 kodującego białko P230 (21).
Schemat prawidłowych genów ABL i BCR oraz transkryptów BCR-ABL powstałych w wyniku translokacji 9q+22q-przedstawiono na rycinie 1.
Rodzaje transkryptów BCR-ABL a fenotyp choroby
Wydaje się, że rodzaj transkryptu BCR-ABL i kodowanego przez niego białka może wpływać na fenotyp białaczki. Stwierdzono, że u chorych na PBS, u których występuje białko p230BCR-ABL, obserwuje się znacznie mniejsze zaburzenia dojrzewania granulocytów. Choroba ma stosunkowo łagodny przebieg i opisywana jest jako tzw. przewlekła białaczka neutrofilowa (CNL-chronic neutrophilic leukaemia). Natomiast u chorych na PBS, u których stwierdza się obecność białka p190BCR-ABL, przebieg choroby przypomina przewlekłą białaczkę mielomonocytową, ze znaczną monocytozą, niskim wskaźnikiem neutrofile/monocyty, zmienną bazofilią i wysokim odsetkiem niedojrzałych granulocytów. U nielicznych chorych na OBS, u których badania molekularne pozwoliły na wykrycie transkryptu p190BCR-ABL, również opisywano rozrosty dotyczące układu mielomonocytarnego (M4 lub M5 wg klasyfikacji FAB) (16).
W ostatnich kilku latach pojawiło się wiele doniesień na temat różnic przebiegu PBS w zależności od miejsca złamania w obszarze M-bcr. Początkowo sądzono, ze u pacjentów, u których stwierdza się transkrypt b2a2, choroba przebiega łagodniej (dłuższa faza przewlekła choroby, lepsza reakcja na interferon), niż u chorych z transkryptem b3a2. Zakończone niedawno duże randomizowane badania nie potwierdziły istnienia związku między przebiegiem choroby, a miejscem złamania w obrębie M-bcr (22). Wciąż natomiast pozostaje niejasne, czy obecność transkryptu b3a2 sprzyja nadpłytkowości u chorych z PBS. Stwierdzono, że spośród 10 pacjentów z nadpłytkowością i obecnością chromosomu Ph+ tylko jeden chory wykazywał ekspresję b2a2 natomiast u pozostałych 9 wykryto transkrypt b3a2. Nie można zatem wykluczyć, że transkrypt b3a2 sprzyja rozrostowi w układzie megakariocytarnym (16).
Funkcje genu c-ABL

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Abelson H.T., Rabstein L.S.: Cancer Res., 1970, 30, 2213.
2. Albrecht T. et al., Br.J.Haematol, 1996, 95, 501.
3. Amos T.A.: Br. J. Haematol., 1995, 91, 387.
4. Bose S.: Blood, 1998, 92, 3362.
5. Chissoe S.L. et al.: Genomics 1995, 27, 67.
6. Clarkson B.D. et al. Leukemia 1997, 11, 1404.
7. Cortez D. et al.: Mol.CellBiol., 1995, 15, 5531.
8. Costello R. et al.: Leuk Lymph., 1997, 25, 225.
9. Daley G.Q. et al.: Science 1990, 247, 824.
10. Davis R.L. et al.: Mol. Cell Biol., 1985, 5, 204.
11. Goldman J. M.: Current Opinion in Hematol., 1997, 4, 277.
12. Góra-Tybor J. et al.: Br. J. Haematol., 1998, 103, 716.
13. Groffen et al.: Cell, 1984, 36, 93.
14. McGahon A.J.: J. Biol. Chem., 1995, 270, 22625.
15. McLaughlin et al.: Mol. Cell Biol., 1989, 9, 1866.
16. Melo J.V.: Blood 1996, 88, 2375.
17. Melo J.V. et al.: Br. J. Haematol., 1996, 92, 684.
18. Nowell P.C., Hungerford D.A.: Science, 1960, 132, 1497.
19. Robak T. et al.: Leuk. Lymph., 1999, 35, 193.
20. Rowley J.D.: Nature, 1973, 243, 290.
21. Saglio G. et al.: Blood, 1990, 76, 1819.
22. Shepherd P. et al.: Br.J.Haematol., 1995, 89, 546.
23. Thijsen S.F.T. et al.: Leukemia, 1999, 13, 1646.
24. Welch P.J., Wang J.Y.: Cell 1993, 75, 779.
25. Wetzler M. et al.: Proc. Natl. Acad. Sci. USA, 1995, 92,3488.
Postępy Nauk Medycznych 4/2000
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych