Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę habilitacyjną, doktorską czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 2/2010, s. 46-49
*Maciej Osiński
Zakażenia chlamydialne jako interdyscyplinarny problem kliniczny. Rys historyczny, mikrobiologia, immunologia
Chlamydial infections – interdisciplinary clinical problem. History, microbiology, immunology
Studenckie Koło Naukowe Dermatologii, Katedra i Klinika Dermatologii, Uniwersytet Medyczny w Poznaniu
Kierownik Pracowni Chorób Przenoszonych Drogą Płciową: prof. dr hab. med. Ryszard Żaba
Summary
Diseases caused by Chlamydia are well-known in numerous branches of medicine. They are significant in ophthalmology, pulmonology, venereology, dermatology, gynecology and obstetrics, urology, andrology, rheumatology, nefrology, pediatrics, neonatology and cardiology. Chlamydial magnitude is still an object of research. Chlamydia psittaci causes psittacosis (ornithosis). Chlamydia trachomatis causes the largest amount of diseases from all chlamydial infections. In species Chlamydia trachomatis about 18 different serovars occur. Serovars A, Ba and C are factors causing trachoma. Serovars: D – K cause oculogenital infections such as: NGU (nongonococcal urethritis), PGU – (postgonococcal urethritis), nongonococcal cervicitis, inclusion conjunctivitis, prostatitis, urethral stricture, epididymitis, urethral syndrome, vaginitis (extremely rarely), Bartholinitis, PID – pelvic inflammatory disease, endometritis, salpingitis, ovaritis (extremely rarely), Fitz-Hugh-Curtis syndrome, tubule – interstinal nephritis and uveitis syndrome, conjunctivitis, chlamydial pneumonia in infants, proctitis, arthiritis reactiva, Reiter's syndrome, endocarditis. Serovars D-K (oculogenital) may cause infection of genital tract leading to, both male and female, infertility. It is very dangerous, due to fact, that these infections may be asymptomatic. Research revealed that many cases of so-called idiopathic infertility were connected to oculogenital Ch. trachomatis infection. Serovars L1, L2, L2a, L3 cause LGV – lymphogranuloma venereum. Numerous diseases caused by different species of Chlamydia show us, why they are so highly important clinical and interdisciplinary problem.
Wstęp
Zakażenia Ch. trachomatis są najbardziej rozpowszechnionymi infekcjami bakteryjnymi transmitowanymi drogą płciową.
Zakażenia chlamydialne stanowią poważny problem kliniczny dla lekarzy wielu gałęzi medycyny, takich jak dermatologia i wenerologia, okulistyka, ginekologia i położnictwo, reumatologia i inne. Infekcje chlamydialne są niezwykle ważkim problemem, nie tylko z powodu wielości i różnorodności powodowanych przez nie chorób z zakresu różnych dziedzin medycyny, ale i także z powodu dużego odsetka populacji światowej cierpiącego z ich powodu, tudzież narażonego na nie. Światowa organizacja Zdrowia (WHO) podaje, iż corocznie na choroby o etiologii chlamydialnej zapada 90 mln osób, tak duża liczba zdiagnozowanych przypadków powoduje ogromne medyczne i socjoekonomiczne problemy. (1).
W skali światowej chorobotwórczość chlamydii ma ważne znaczenie, zatem zapobieganie i leczenie chorób o tej etiologii ma znaczenie niebagatelne.
Historia
Pierwsze wzmianki o chorobach spowodowanych chlamydiami pochodzą ze starożytności, papirus Ebersa z ok. 1500 r. p. n. e. opisuje chorobę przypominającą jaglicę. (2, 3). Chorobę określili starożytni Rzymianie, a opisy zapalenia cewki moczowej były opisywane w Starym Testamencie. Pierwsze mikrobiologiczne badania przypadają na pocz. XX w. W 1907 r. Halberstaedter i Prowazek odkryli czynnik etiologiczny jaglicy. W komórkach zainfekowanych zauważyli charakterystyczne wtręty, interpretując je jako pierwotniaki. Podobne wtręty wykryto 2 lata później w wymazach ze spojówek chorych na zapalenie spojówek noworodków oraz u ich rodziców, w wymazach z dróg moczowo-płciowych pacjentów cierpiących na zapalenie szyjki macicy lub też cewki moczowej. Niedługo po tym zakwalifikowano ziarnicę weneryczną pachwin jako chorobę weneryczną oraz podano jej dokładny opis. W roku 1930 Bedson wyizolował czynnik etiologiczny papuzicy – C. psittaci oraz opisał jej cykl rozwojowy. Po wyizolowaniu czynnika etiologicznego ziarnicy wenerycznej pachwin u myszy dostrzeżono podobieństwo cykli rozwojowych czynników etiologicznych ziarnicy wenerycznej i papuzicy. Po wprowadzeniu w 1942 r. penicyliny do leczenia zapaleń cewki moczowej zauważono, iż część z nich jest oporna na leczenie. Nazwano je nierzeżączkowym zapaleniem cewki moczowej. Postęp w dziedzinie diagnostyki zakażeń chlamydialnych przyniosło w 1957 r. wprowadzenie metody hodowli w woreczkach żółtkowych zarodków kurzych oraz izolacja czynnika etiologicznego jaglicy – Ch. trachomatis. Dwa lata później dokonano izolacji szczepów okulogenitalnych z układu moczowo-płciowego. Do diagnostyki zakażeń w połowie lat 60. wprowadzono metody hodowli na komórkach McCoya. Lata 70. przyniosły wiele odkryć: wprowadzono techniki mikroimmunofluorescencji umożliwiające wykrycie serotypów Ch. trachomatis, powiązano choroby tj.: przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego, ostre zapalenie najądrzy, ostre zapalenie jajowodów z zakażeniami chlamydialnymi. Udoskonalono także metodę hodowli komórkowej i opracowana została modyfikacja wg Ripa i Mardha. Zastosowano metody immunoenzymatyczne do wykrywania swoistych przeciwciał anty- Ch. trachomatis. Powszechnienie zaczęto używać zamiast hodowli w woreczkach żółtkowych zarodków kurzych, hodowlę tkankową (TC – tissue culture). (4). W latach 80. wprowadzono do diagnostyki metody immunofluorescencji bezpośredniej z zastosowaniem wysoko swoistych przeciwciał monoklonalnych i metody immunoenzymatycznej do wykrywania antygenu Ch. trachomatis. Badacze z Bristolu wykazali, iż bezpośrednia immunofluorescencja charakteryzuje się 90% wrażliwością oraz 97% specyficznością. (5). Wyizolowano Ch. trachomatis z materiału z biopsji jądra niepłodnego mężczyzny z leukospermią, dokonano izolacji tejże bakterii także z płynu owodniowego u kobiety w 35 tyg. ciąży oraz wprowadzono szybsze metody wykrywania Ch. trachomatis. Lata 90. przyniosły opis nowych chorób, tudzież zespołów chorobowych powiązanych z Ch. trachomatis, tj.: zespół śródmiąższowego zapalenia kanalików nerkowych i jagodówki, zespół nagłej śmierci noworodków, zapalenie ucha środkowego. Odkryto nowe serotypy Ch. trachomatis. Wprowadzono do diagnostyki metody molekularne, tj. PCR i LCR, umożliwiające dużą czułość i swoistość. Odkryto chlamydiowe białko szoku cieplnego C-HSP60 i wykazano jego rolę w jaglicy oraz w niepłodności.
Mikrobiologia
Chlamydie to gram-ujemne eubakterie. Wyróżniamy gatunki patogenne dla człowieka ( Ch. trachomatis oraz Ch. psittaci) oraz gatunki patogenne dla zwierząt (np. Ch. pecorum stwierdzana u koni). Powodują wiele schorzeń o różnym charakterze i różnym nasileniu u ok. 65 gatunków ssaków oraz u wielu gatunków ptaków. Odróżnia je specyficzny cykl rozwojowy, współistnieją w nim dwie formy morfologiczne: ciałko elementarne – zewnątrzkomórkowa, nieaktywna metabolicznie, oraz ciałko siateczkowate – forma wewnątrzkomórkowa, rozmnażająca się. (6). Drobnoustroje korzystają z produktów wysokoenergetycznych gospodarza znajdujących się w cytoplazmie jego komórek, tworząc przy tym charakterystyczne wtręty wewnątrzplazmatyczne. Przyczyniają się głównie do zakażeń narządu wzroku, dróg oddechowych oraz układu moczowo-płciowego.
Jak zostało to zauważone dwa gatunki są dla człowieka niezwykle patogenne: Ch. psittaci powodująca ornitozę ( psittacosis) oraz Ch. trachomatis odpowiedzialna za: ziarnicę weneryczną pachwin (LGV), jaglicę ( trachoma), wtrętowe zapalenie spojówek, zapalenie płuc noworodków, zapalenie najądrzy ( epididymitis), zapalenie cewki moczowej ( urethritis), zapalenie szyjki macicy ( cervicitis), zapalenie miednicy małej oraz inne pokrewne jednostki chorobowe. Warto zwrócić uwagę, iż pierwszy gatunek powoduje zoonozy, drugi natomiast traktuje organizm człowieka jako jedynego gospodarza.
Chlamydie są obligatoryjnymi wewnątrzkomórkowymi bakteriami, niepotrafiącymi wytwarzać ATP, wrażliwymi na tetracyklinę (7), namnażającymi się poprzez podział prokariotyczny, nieznacznie różniący się od eukariotycznej mitozy. Organizmy te zawierają zarówno DNA oraz RNA. Są podatne na wiele antybiotyków.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Paavonen J, Eggert-Kruse W: Chlamydia trachomatis:impact on human reproduction. Hum Reprod Update 1999; 5: 433-7. 2. Reid D: The wide range of chlamydial infection, BMJ 1987; 295: 156-7. 3. Schachter J: Chlamydial infections. West J Med 1990; 153: 523-34. 4. Brill JR: Diagnosis and treatment of urethritis in men. Am Fam Physician 2010; 81: 873-8. 5. Alexander I, Paul ID, Caul EO: Evaluation of a genus reactive monoclonal antibody in rapid identification of Chlamydia trachomatis by direct immunofluorescence. Genitourin Med 1985; 61: 252-4. 6. Moulder JW: Interaction of Chlamydiae and Host Cells In Vitro. Microbiol Mol Biol Rev 1991; 55: 143-90. 7. Mellors JW: Diagnosis and Treatment of Urethritis in Men, Yale J Biol Med 1983; 56: 109-19. 8. Carlson JH et al.: Polymorphisms in the Chlamydia trachomatis cytotoxin locus associated with ocular and genital isolates. Infect Immun 2004; 72: 7063-72. 9. Belland RJ et al.: Chlamydia trachomatis cytotoxicity associated complete and partial cytotoxin genes. Proc Natl Acad Sci USA 2001; 98: 13984-9. 10. Hogan RJ et al.: Chlamydial Persistence: beyond the Biphasic Paradigm. Infect Immun 2004; 72: 1843-55. 11. Kim SK, DeMars R: Epitope clusters in the major outer membrane protein of Chlamydia trachomatis. Curr Opin Immunol 2001; 13: 429-36. 12. Pal S, Peterson EM, Maza LM de la,: Vaccination with the Chlamydia trachomatis Major Outer Membrane Protein Can Elicit an Immune Response as Protective as That Resulting from Inoculation with Live Bacteria. Infect Immun 2005; 73: 8153-60. 13. Morrison RP, Caldwell HD: Immunity to Murine Chlamydial Genital Infection. Infect Immun 2002; 70: 2741-51. 14. Ito JI, Lyons JM: Role of Gamma Interferon in Controlling Murine Chlamydial Genital Tract Infection. Infect Immun 1999; 67: 5518-21. 15. Bush RM, Everett KD: Molecular evolution of the Chlamydiaceae. Int J Syst Evol Microbiol 2001; 51: 203-220. 16. Domeika M et al.: Guidelines for the laboratory diagnosis of Chlamydia trachomatis infections in East European countries. J Eur Acad Dermatol Venereol 2009; 23: 1353-63. 17. Carlson JH et al.: Comparative genomic analysis of Chlamydia trachomatis oculotropic and genitotropic strains. Infect Immun 2005; 73: 6407-18. 18. Laar MJ van de et al.: Differences in clinical manifestations of genital chlamydial infections related to serovars. Genitourin Med 1996; 72: 261-5. 19. Goh BT, Forster GE: Sexually tranmitted diseases in children: chlamydial oculogenital infection. Genitourin Med 1993; 69: 213-21. 20. Ito JI, Lyons JM, Airo-Brown LP: Variation in Virulence among Oculogenital Serovars of Chlamydia trachomatis in Experimental Genital Tract infection. Infect Immun 1990; 58: 2021-3. 21. Newhall VWJ, Batteiger B, Jones RB: Analysis of the Human Serological Response to Proteins of Chlamydia trachomatis. Infect Immun 1982; 38: 1181-9. 22. Hassell AB et al.: Identification of T-cell stimulatory antigens of Chlamydia trachomatis using synovial fluid-derived T-cell clones. Immunology 1993; 79: 513-9.
otrzymano: 2010-04-22
zaakceptowano do druku: 2010-05-07

Adres do korespondencji:
*Maciej Osiński
Studenckie Koło Naukowe Dermatologii, Katedra i Klinika Dermatologii, UM w Poznaniu
ul. Jarocińska 11, 63-330 Dobrzyca
tel.: 600 277 217
e-mail: chryzostomus@o2.pl

Medycyna Rodzinna 2/2010
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna