W odpowiedzi na komentarz o monitorowaniu leczenia przeciwpłytkowego

Dziękuję za komentarz do artykułu oraz uwagi dotyczšce metod monitorowania leczenia przeciwpłytkowego. Zasygnalizowane problemy ilustrujš złożono?ć problemu i trudno?ci zwišzane z ocenš skuteczno?ci leczenia antyagregacyjnego. Jak podkre?lajš autorzy komentarza (co również zawarte było w artykule) aktualnie nie ma ogólnie akceptowalnego, pewnego testu, cechujšcego się odpowiednio wysokš warto?ciš prognostycznš dla monitorowania terapii przeciwpłytkowej i oceny ryzyka powikłań krwotocznych. Jednocze?nie w tym miejscu warto podkre?lić, że krzepnięcie jest niezwykle złożonym, wieloetapowym procesem, którego efektywno?ć jest tylko w czę?ci uzależniona od funkcji płytek krwi. Dla jego prawidłowego przebiegu konieczne sš wzajemne interakcje pomiędzy białkami kaskady krzepnięcia, fibrynš i czynno?ciš płytek krwi oraz zachowanie równowagi z zachodzšcym jednocze?nie procesem fibrynolizy.

W praktyce klinicznej niejednokrotnie można się spotkać z sytuacjami, w których mechanizm występujšcych zaburzeń krzepnięcia pozostaje nieznany, a jego szybkie rozpoznanie jest niezbędne dla wdrożenia skutecznej terapii. W tej sytuacji czšstkowe oznaczenia poszczególnych składowych układu krzepnięcia mogš okazać się mało przydatne. Tromboelastografia pozwala na uzyskanie dynamicznej informacji dotyczšcej wszystkich aspektów procesu krzepnięcia, w tym również czynno?ci płytek krwi, w dużo pełniejszym stopniu niż fragmentaryczne testy elementów układu krzepnięcia. Oczywi?cie nie można nie zgodzić się z autorami komentarza, że tromboelastografia nie jest metodš dedykowanš monitorowaniu funkcji płytek krwi. Jednocze?nie podnoszone sš opinie, że w odróżnieniu od standardowych testów układu krzepnięcia, tromboelastografia jest niepewnš metodš diagnostycznš, która nie spełnia surowych standardów zapewnienia jako?ci w badaniach laboratoryjnych. Trudno również mówić o standaryzacji tej metody, aktualnie stosowane sš jej liczne modyfikacje.

Oddzielnym problemem jest mała dostępno?ć metod monitorowania czynno?ci płytek krwi oraz metod diagnostycznych układu krzepnięcia poza najprostszymi testami, w praktyce ograniczona jedynie do o?rodków akademickich bšd? wysokospecjalistycznych. Z tego powodu bardzo często głównym narzędziem lekarza klinicysty pozostaje jego do?wiadczenie i własne „wyczucie kliniczne”. Niewštpliwie konieczne sš dalsze badania, które pozwolš z jednej strony na ustalenie pewnej, porównywalnej metody oceny czynno?ci płytek, prognostycznej dla wyników leczenia, z drugiej za? strony pozwolš na szerokie wdrożenie i wykorzystanie jej w praktyce klinicznej.