Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Balneologia Polska 1/2006, s. 36-39
Przemysław Lisiński, *Monika Majewska, Włodzimierz Samborski
Efektywność ćwiczeń wzmacniających mięśnie u chorych z przepukliną jądra miażdżystego w dolnej części kręgosłupa lędźwiowego
Efficiency of muscles strenghtening exercises in patients with herniated lumbar intervertebral discs
z Kliniki Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji Akademii Medycznej w Poznaniu
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Włodzimierz Samborski
Streszczenie
Ból kręgosłupa lędźwiowego jest objawem najczęściej występującego schorzenia narządu ruchu i dotyczy 80% populacji ziemskiej. Jednocześnie jest powodem częstej absencji w pracy. Czynnikiem sprawczym może być zarówno praca fizyczna jak i umysłowa, a dotyczy osób już po 20 roku życia aczkolwiek szczyt zapadalności przypada na 4 i 5 dekadę życia. Celem pracy było określenie efektywności ćwiczeń izometrycznych i dynamicznych mięśni tułowia i kończyn dolnych w kategoriach ewentualnego ich wpływu na przyrost wartości bezwzględnej rozwijanej przez nie siły.
Badaniami objęto 30 kobiet w wieku od 26 do 58 lat (43,63 ± 5,32) z rozpoznanym zespołem bólowym kręgosłupa lędźwiowego spowodowanym przepukliną jądra miażdżystego. Po przeprowadzeniu badania klinicznego i po analizie wyników badań dodatkowych dokonano pomiaru siły wybranych mięśni tułowia i kończyn dolnych. Do badań użyto dynamometru sprężynowego i zestawu bloczkowego wraz z kolumną przyścienną. Po dwudziestu dniach ćwiczeń izometrycznych i dynamicznych badanie powtórzono.
Na skutek prowadzonej terapii siła badanych mięśni wzrosła od 18% do 21%. Różnica pomiędzy siłą rozwijaną przez mięsień przed leczeniem i po jego zakończeniu jest istotna statystycznie.
Konieczne jest zdefiniowanie norm populacyjnych w zakresie siły badanych mięśni oraz opracowanie standardów zalecanych systemów ćwiczeń.
Wstęp
Zespól bólowy części lędźwiowej kręgosłupa występuje u około 80% populacji pomiędzy 30 i 55 rokiem życia (1, 2). W Polsce 72% populacji po ukończeniu 40 roku życia miało przynajmniej jeden taki epizod bólowy, a związana z tym faktem absencja chorobowa sięga 25% (3). W wyniku badań epidemiologicznych zespół bólowy dolnej części kręgosłupa jest główną przyczyną niepełnosprawności u osób poniżej 55 roku życia (4).
Przyjmuje się, że około 90% przypadków bólu kręgosłupa spowodowanych jest jego przeciążeniem. Konsekwencją przeciążenia są zmiany zwyrodnieniowe, które w pierwszej kolejności dotyczą mięśni i więzadeł kręgosłupa, a następnie drobnych stawów kręgosłupa, krążków międzykręgowych i wreszcie samych kręgów. Wyniki prac innych autorów (5, 6) dowodzą, że silne mięśnie tułowia oraz kończyn dolnych nie tylko zapobiegają rozwojowi zmian zwyrodnieniowych w obrębie wymienionych struktur, ale w przypadkach, kiedy zmiany te już występują, ograniczają częstotliwość występowania związanych z nimi dolegliwości bólowych. Tak więc, zjawisku niewydolności statyczno-dynamicznej mięśni przykręgosłupowych i kończyn dolnych przypisuje się znaczącą rolę w etiologii bólów części lędźwiowej kręgosłupa (7, 8).
O sile mięśni decydują w znacznej mierze cechy osobowe (płeć, wiek, waga), psychospołeczne (styl życia) oraz zawodowe (organizacja i charakter pracy). Osłabione mięśnie tułowia i kończyn dolnych prowadzą do powstania swoistego „błędnego koła”, w którym ich zwiotczenie doprowadza do bólu kręgosłupa, a ból z kolei, ograniczając aktywność ruchową chorego, powoduje dalsze zmniejszenie siły mięśni. Leczenie usprawniające takich chorych powinno z jednej strony prowadzić do zmniejszenia dolegliwości bólowych, a z drugiej strony ma umożliwić choremu odzyskanie pełnej ruchomości kręgosłupa oraz wzmocnienie osłabionych mięśni.
Podstawowym celem prowadzonych badań było określenie wpływu stosowanych przez okres dwudziestu dni ćwiczeń wzmacniających mięśnie tułowia i kończyn dolnych na ewentualną zmianę wartości siły tych mięśni.
Materiał i metoda
Badaniami objęto 30 kobiet z rozpoznanym na podstawie badania klinicznego i analizy wyników badań dodatkowych (RTG, KT, NMR) zespołem bólowym dolnej części kręgosłupa. U wszystkich badanych powodem bólu były nasilone w różnym stopniu zmiany zwyrodnieniowe krążków międzykręgowych na poziomach L4-L5 lub L5-S1. Wiek badanych zawierał się w przedziale 26-65 lat (43,6 ± 5,3). Strukturę wiekową badanych przedstawia tabela 1.
Tabela 1. Charakterystyka wiekowa grupy badanej.
Przedział wiekuLiczba badanych
25-355
36-458
46-5513
56-654
Razem30
Wśród badanych znalazły się zarówno osoby wykonujące pracę fizyczną, jak i osoby o wyłącznie umysłowym charakterze wykonywanej pracy. Większość badanych wykonywała pracę w pozycji siedzącej. Charakter pracy zawodowej grupy badanej w ujęciu liczbowym przedstawia tabela 2.
Tabela 2. Charakter pracy badanych.
Charakter pracyLiczba osób
Fizyczny13
Umysłowy17
Razem30
Przed rozpoczęciem ćwiczeń i po ich zakończeniu przeprowadzono badanie siły mięśnia prostownika grzbietu, prostego brzucha, pośladkowego wielkiego, czworogłowego oraz kulszowo-goleniowego. Podczas badania każdego mięśnia chory wykonywał maksymalny skurcz wbrew oporowi, jaki stawiał dynamometr sprężynowy wkomponowany w linkę kolumny przyściennej. Do badań wykorzystano dodatkowo niektóre elementy uniwersalnego gabinetu usprawniania leczniczego (kraty, opaski, bloczki). Badania mięśnia pośladkowego wielkiego wykonano u chorego leżącego na plecach i prostującego w stawie biodrowym badaną kończynę dolną. W trakcie badania ograniczono współudział mięśnia kulszowo-goleniowego w ruchu prostowania kończyny w stawie biodrowym poprzez utrzymywanie testowanej kończyny w zgięciu w stawie kolanowym. Badanie przeprowadzono dla obu kończyn dolnych. Badanie siły mięśnia kulszowo-goleniowego wykonano w pozycji leżącej na brzuchu. W trakcie próby chory zginał kończynę w stawie kolanowym z maksymalną siłą. Z kolei mięsień czworogłowy uda testowany był w pozycji siedzącej, z tym, że chory wykonywał maksymalny wyprost kończyny w stawie kolanowym. Dla badania mięśnia prostego brzucha i prostownika grzbietu wybrano pozycję leżącą kolejno na plecach i na brzuchu. W trakcie badania siły wymienionych mięśni chory wykonywał kolejno skłon i przeprost tułowia.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Kirkaldy-Willis W.H., Hill R.J.: A more precise diagnosis for low back pain.
Spine, 1997; 4: 102-9.
2. Anderson J.A.D.: Low back pain cause and prevention of long term handicap. Int Rehab Med ,1981; 81-92.
3. Białachowski J., Stryla W.: Analiza wybranych cech antropometrycznych i rodzaju pracy zawodowej u chorych z przepukliną jądra miażdżystego części lędźwiowej kręgosłupa. Post. Rehab., 2002; 1: 37-8.
4. Williams W.: Examination and conservative treatment for disc lesion in the lower spine. Clin. Orthop., 1995; 5: 28-40.
5. Bolach B., i wsp.: Niektóre czynniki warunkujące skuteczność fizjoterapii chorych z dyskopatią odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Fizjoterapia, 2000; 8(8): 16-9.
6. Manniche C., Bentzen I.: Clinical trial of intensive muscle training for low back pain. Lancet, 1988; 2: 1473-1476.
7. Tancred B., Tancred G.: Interpretation of exercise programmes for prevention and treatment of low back pain. Physiotherapy, 1996; 23(3): 168-173.
8. Zembaty M., i wsp.: Wyniki usprawniania chorych z zespołem bólowym krzyża skojarzoną metodą ćwiczeń czynnych z oporem z elementami metody Brunkow. Post. Rehab.,1989; 3(4): 36-38.
9. Kondraske G.V., Caemichael T.: Myoelectric spectra analysis and strategies for quantifying trunk muszle fatique. Arch. Phys. Med. Reh., 1987; 68; 103-110.
10. Lindeman E., Drucker J.: Surface EMG in neuromuscular disorders. J. Rehab. Scien., 1994; 7: 20-23.
11. Gardnem-Morse M., Stokes A.F.I.: Role of muscles in lumbar spine stability in maximum extension efforts. J. Orthop. Res., 1995; 13: 802-808.
12. Crisco J., Panjabi M.: The intersegmental muscles of the lumbag spine. A biomechanical model comparing lateral stabilizing potential. Spine, 1991; 16(7): 793-799.
otrzymano: 2005-11-14
zaakceptowano do druku: 2005-11-24

Adres do korespondencji:
*Przemysław Lisiński,
Klinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji
Akademii Medycznej w Poznaniu
ul. 28 czerwca 1956 roku 135/147, 61-545 Poznań
tel. (0-61) 8310-388
e-mail: plisiński@vp.pl

Balneologia Polska 1/2006