Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 4/2010, s. 133-135
*Roman Hożejowski, Beata Kozłowska
Bezpieczeństwo wirusologiczne stosowania czynników krzepnięcia w leczeniu hemofilii A
Viral safety of coagulation factors in the treatment of haemophilia A
Dział Medyczny, Bayer Schering Pharma
Konsultacja medyczna: dr med. Joanna Zdziarska,
Klinika Hematologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie
Summary
Currently used plasma derived factor concentrates are far safer than those available in the 1980?s and early 1990?s which transmitted HIV, hepatitis B and C viruses. Purification methods and viral inactivation procedures used in the manufacturing process are effective in relation to lipid-enveloped viruses, yet non-lipid-enveloped viruses (eg. B19 Parvovirus) or proteinaceous infectious particles (prions) are highly resistant and at least theoretically can continue to be transmitted through blood products. The risk of appearance of the emerging pathogens which are resistant to the current inactivation methods is unknown. A step towards the improved safety of factor VIII concentrates was the introduction of recombinant factors, made by genetic engineering. For the sake of further enahancement of microbiological safety, human albumin was abandoned as stabilizer of recombinant factors and replaced with sucrose. Recombinant clotting factors have now been used for 17 years and there has not been a single infection reported in that time.
WSTĘP
Wprowadzenie do lecznictwa koncentratów czynnika VIII zrewolucjonizowało leczenie hemofilii typu A. W konsekwencji jakość życia pacjentów z hemofilią uległa radykalnej poprawie, a oczekiwana długość życia zbliżyła się do średniej dla ogólnej populacji (1). Z roku na rok zapotrzebowanie na czynnik VIII rośnie, a jego światowe zużycie szacuje się obecnie na blisko 6 miliardów j.m. rocznie (2). Czynniki krzepnięcia niezbędne w leczeniu hemofilii A pozyskuje się z osocza dawców (czynniki osoczopochodne) lub wytwarza metodami inżynierii genetycznej w hodowlach komórkowych (czynniki rekombinowane). O ile oba rodzaje preparatów równie skutecznie uzupełniają niedoborowy czynnik krzepnięcia, o tyle zapewnienie pełnego bezpieczeństwa produktów osoczopochodnych okazało się nie lada wyzwaniem.
CZYNNIKI OSOCZOPOCHODNE
Czynniki osoczopochodne pozyskuje się z partii osocza pochodzącego od kilku, a nawet kilkudziesięciu tysięcy dawców. Wystarczy zatem, by choć jeden z dawców miał niemą klinicznie infekcję wirusową, by doprowadzić do skażenia całej partii leku, którą otrzyma następnie wielu chorych na hemofilię biorców.
Aby zabezpieczyć chorych przed możliwością zakażenia, w latach 70. rozpoczęto rutynowe badania dawców krwi na obecność wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV). W latach 80. ujawniły się jednak nowe zagrożenia, których nie przewidziano – doszło do tragedii w postaci zakażenia znacznej części populacji chorych na hemofilię wirusem HIV oraz wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV). Na skutek tego chorobowość i umieralność w populacji chorych na hemofilię znacznie wzrosła. W odpowiedzi na te zagrożenia wdrożono badania dawców krwi także w kierunku wirusa HIV i wirusa zapalenia wątroby typu C. W procesie produkcyjnym wprowadzono procedury inaktywacji wirusów metodami fizyko-chemicznymi. Poczynionych szkód nie dało się jednak odwrócić – według ostatnich szacunków Światowej Federacji Hemofilii aż 21,87% populacji chorych na hemofilię jest zarażonych wirusem HCV, a 4,25% wirusem HIV (2).
Stosowane obecnie metody inaktywacji są wysoce skuteczne wobec wspomnianych już wirusów HIV, HBV, HCV. Regularnie pojawiają się jednak doniesienia o nowych czynnikach zakaźnych (ang. emerging pathogens), takich jak np. wirus Zachodniego Nilu, wirus Denga, wirus ptasiej grypy, koronawirus SARS czy ostatnio retrowirus XMRV (xenotropic murine leukemia related virus) (3, 4, 5). Nie jesteśmy w stanie przewidzieć, czy w perspektywie najbliższych lat nie pojawią się nowe czynniki infekcyjne, których jeszcze nie znamy i na leczenie których nie jesteśmy przygotowani.
Badania serologiczne dawców krwi również nie dają stuprocentowej pewności wykrycia osób zarażonych, nawet znanymi czynnikami zakaźnymi. Badania przesiewowe dawców krwi polegają bowiem na wykrywaniu przeciwciał skierowanych przeciw odpowiednim czynnikom zakaźnym, a na wczesnych etapach choroby – tuż po zarażeniu – u dawcy może jeszcze nie dojść do powstania przeciwciał, czyli tzw. serokonwersji (zjawisko to nazywamy okienkiem serologicznym).
Stosowane powszechnie metody inaktywacji wirusów, takie jak np. metoda ?rozpuszczalnik organiczny/detergent?, są skuteczne wobec wirusów posiadających otoczkę tłuszczową (np. wirus HIV, HBV, HCV, wirus Zachodniego Nilu), jednak nie eliminują wirusów bez otoczki lipidowej, na przykład parwowirusa B19, jak również prionów, infekcyjnych cząsteczek białkowych mogących potencjalnie wywołać zakażenie ośrodkowego układu nerwowego – wariant choroby Creutzfeldta-Jakoba (vCJD) (6).
Za ryzykiem przeniesienia cząstek zakaźnych przemawiają doniesienia dotyczące obecności czynników zakaźnych (np. parwowirusa B19) w koncentratach czynników krzepnięcia (7, 8). Pośrednim dowodem jest doniesienie Gaboulauda i wsp. z 2002, który stwierdził, że przeciwciała skierowane przeciwko parwowirusowi B19 są częściej wykrywane we krwi dzieci leczonych osoczopochodnym, wysoko oczyszczonym czynnikiem VIII bądź IX w porównaniu z dziećmi, które otrzymywały rekombinowany czynnik VIII (9). Zakażenie parwowirusem zwykle jest bezobjawowe lub ma łagodny przebieg, ale w piśmiennictwie są też doniesienia o przypadkach pełnoobjawowych (10).
Z kolei w latach 90. stwierdzono kontaminację koncentratów czynników krzepnięcia wirusem zapalenia wątroby typu A (HAV) w takich krajach jak USA, Niemcy, Belgia, Włochy, Australia, a w latach 1998-99 w Korei Południowej (11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2010-10-04
zaakceptowano do druku: 2010-11-09

Adres do korespondencji:
*Roman Hożejowski
Bayer Sp. z o.o., Dział Medyczny
Al. Jerozolimskie 158, 02-326 Warszawa
tel.: (22) 572-39-62
e-mail: roman.hozejowski@bayer.com

Nowa Pediatria 4/2010
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria