Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych s1/2014, s. 54-55
Wojciech Pypno
Guzy nerek
Wykonywane z różnych powodów badania obrazowe wykazują dość często nieprawidłową masę w obrębie nerki. Część z nich ma charakter nowotworów złośliwych, inne zaś to guzy łagodne. Cechuje je wielka różnorodność histologiczna, stąd też istnieje kilka podziałów zależnych od tkanki, z jakiej się wywodzą. Aktualnie obowiązujący jest bardzo obszerny i przydatny dla specjalistów urologów i onkologów. Dla celów praktycznych warto przytoczyć uproszczoną klasyfikację Glenna z 1980 r., który podzielił guzy nerek następująco:
– Guzy łagodne
– Guzy miedniczki nerkowej
– Guzy okołonerkowe
– Guzy embrionalne
– Raki nerki
– Inne guzy złośliwe
Guzy łagodne rozpoznawane są zwykle podczas przypadkowo wykonywanej ultrasonografii jamy brzusznej. Do najczęściej występujących należą: gruczolak kory nerki, gruczolak kwasochłonny (oncocytoma), naczyniakomięśniakotłuszczak (angiomyolipoma – AML) i powszechnie uwidaczniana łagodna (prosta) torbiel. Inne guzy łagodne są rzadkością.
Gruczolak kory nerki znajduje się w badaniach autopsyjnych z częstością sięgającą kilkunastu procent. Ultrasonografia i tomografia komputerowa na ogół nie pozwala na odróżnienie ich od raka. Trzykrotnie częściej występują u mężczyzn i niemal zawsze są asymptomatyczne. Mogą współistnieć z torbielowatością nerek. Przyżyciowo rozpoznawane bywają w przebiegu zespołu von Hippel-Lindau. Jeżeli osiągają średnicę powyżej 3 cm, należy traktować je jako potencjalnie złośliwe. Ostateczne rozpoznanie stawiane jest wskutek badania histopatologicznego wyciętego guza, czasem biopsja pozwala uniknąć operacji.
Gruczolak kwasochłonny stanowi 3-7% litych mas w nerce. Są to guzy homogeniczne, brązowe, dobrze odgraniczone, ale bez prawdziwej torebki. Średnia wielkość 4-6 cm, występująca blizna centralna, martwica i układające się promieniście naczynia mające w badaniach obrazowych charakterystyczny rysunek koła wozu najczęściej jednak nie pozwalają na odróżnienie guza od raka. Przydatna może być biopsja guza, częściej poddawane są one jednak operacji organooszczędnej. Należy pamiętać, że choć onkocytoma jest guzem łagodnym, to aż u 1/3 chorych w tej samej lub przeciwnej nerce znajdować się może rak.
Naczyniakomięśniakotłuszczak występuje u ok. 0,15% populacji, dwukrotnie częściej u kobiet. W 20% współistnieje ze stwardnieniem guzowatym. Zawartość dojrzałej tkanki tłuszczowej, mięśniówki gładkiej i cienkościennych naczyń tworzy charakterystyczny obraz w USG; guz jest hiperechogeniczny, okrągły, o równych granicach, obecność tkanki tłuszczowej wyklucza raka. Na ogół przebiega bezobjawowo i oprócz okresowej obserwacji ultrasonograficznej nie wymaga żadnego postępowania. Wzrost masy guza wynosi przeciętnie ok. 5% rocznie. Rzadko osiąga średnicę ponad 8-10 cm i wtedy może być wyczuwalny przez powłoki, powodować krwiomocz, a także być przyczyną masywnego krwawienia do przestrzeni zaotrzewnowej (zespół Wunderlicha – u mniej niż 10%). Oczywiście tak duży rozmiar guza skłania do leczenia operacyjnego, które zwykle polega na jego wycięciu z pozostawieniem zdrowego miąższu nerki.
Wspomnieć należy również o tzw. guzach rzekomych, takich jak przerost kolumn Bertiniego, dyzmorfizm nerki, anomalie kształtu narządu, które wymagają specjalistycznego różnicowania. Badania obrazowe nie rozstrzygają o rozpoznaniu ok. 10% litych mas w nerce Odróżnienie raka, gruczolaka i oncocytoma często jest praktycznie niemożliwe. 10-15% małych guzów kwalifikowanych do leczenia operacyjnego okazuje się być gruczolakiem lub gruczolakiem kwasochłonnym.
Różnicowanie pomiędzy rakiem nerkowokomórkowym a tworami torbielowatymi to najczęstszy i najtrudniejszy problem w diagnostyce obrazowej, szczególnie ze względu na fakt, że w ścianie torbieli może również rozwijać się nowotwór. W tych sytuacjach pomocną jest klasyfikacja torbieli opracowana przez Bosniaka, uwzględniająca szczegóły anatomiczne, takie jak nieregularny kształt, obecność przegród i zwapnień w ścianach, niejednorodność wzmocnień, uwidocznionych w tomografii komputerowej. Na jej podstawie część torbieli musi być zweryfikowana operacyjnie.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2014-01-30
zaakceptowano do druku: 2014-03-26

Postępy Nauk Medycznych s1/2014
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych