Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych s1/2014, s. 62-63
Maciej Zbrzeźniak
Rak prącia
Rak prącia stanowi od 0,4 do 0,6% wszystkich nowotworów u mężczyzn w USA i Europie, odsetek ten może sięgać 10% w Afryce i Ameryce Południowej. Choroba dotyczy głównie starszych mężczyzn – gwałtowny wzrost zachorowalności ok. 60 roku życia, szczyt około 80 roku życia. Nowotwór ten zdarza się również u młodszych mężczyzn – nawet 22% pacjentów z rakiem prącia ma poniżej 40 roku życia.
Etiologia
Występowanie raka prącia zależne jest od higieny oraz kulturowych i religijnych praktyk w różnych krajach. Od dawna wiadomo, że obrzezanie praktycznie eliminuje ryzyko raka prącia. Rozwój raka u nieobrzezanych mężczyzn przypisywane jest przewlekłemu drażnieniu przez mastkę, która powstaje jako wynik działania bakterii na złuszczone komórki pod napletkiem. Stulejka, która stwierdzana jest u 25-75% pacjentów zwiększa tę ekspozycję. Nie wykazano współzależności z chorobami wenerycznymi: kiłą, granuloma inguinale, wrzodem wenerycznym.
Rola zakażeń wirusowych jest przedmiotem licznych badań. Zarówno rakowi prącia, jak i rakowi szyjki macicy przypisywano zależność od zakażeń wirusami typu herpes. Stwierdzono 3-8-krotny wzrost częstości raka szyjki macicy u partnerek seksualnych mężczyzn z rakiem prącia.
Historia naturalna
Rak prącia najczęściej zaczyna się jako mała zmiana, która stopniowo powiększa się i zajmuje całą żołądź, trzon prącia i ciała jamiste. Zmiana może mieć charakter brodawczakowaty i egzofityczny lub płaski i wrzodziejący. Nie leczona może doprowadzić do autoamputacji prącia. Zmiany brodawczakowate i wrzodziejące występują z podobną częstością, jednak te drugie wykazują tendencję do szybszego przerzutowania do węzłów chłonnych oraz charakteryzują się gorszymi odsetkami przeżyć 5-letnich. Zmiany większe niż 5 cm oraz zajmujące powyżej 75% trzonu prącia związane są ze zwiększoną częstością przerzutów i zmniejszonym przeżyciem.
Przerzuty do regionalnych udowych i biodrowych węzłów chłonnych są najwcześniejszą drogą rozsiewu raka prącia
Spływ chłonki z napletka odbywa się siecią naczyń chłonnych łączącą się z drogami chłonnymi skóry trzonu prącia, które następnie uchodzą do powierzchownych węzłów pachwinowych (leżących zewnętrznie w stosunku do powięzi szerokiej). Naczynia chłonne żołędzi łączą się z naczyniami ciał jamistych tworząc kołnierz połączonych naczyń u podstawy prącia, które uchodzą do węzłów zewnętrznych. Spływ chłonki z węzłów zewnętrznych odbywa się do węzłów pachwinowych głębokich (poniżej powięzi szerokiej), następnie do węzłów miednicznych (biodrowych zewnętrznych, wewnętrznych i zasłonowych). Na wszystkich poziomach systemu chłonnego występują liczne połączenia krzyżowe tak, że spływ chłonki jest obustronny i odbywa się do pachwinowych węzłów chłonnych po obu stronach.
Przerzutowe powiększenie węzłów chłonnych pachwinowych może doprowadzić do martwicy skóry, przewlekłego zakażenia, posocznicy, krwotoku z powodu nadżarcia naczyń biodrowych, a nawet zgonu z powodu wyniszczenia. Tylko w 1-10% przypadków opisywane są klinicznie manifestujące się przerzuty odległe do płuc, wątroby, kości lub mózgu. Występują one najczęściej w późnej fazie choroby po leczeniu zmiany miejscowej. Rzadko stwierdza się przerzuty odległe bez zajęcia regionalnych węzłów chłonnych.
W większości przypadków nieleczonych rak prącia doprowadza do zgonu pacjenta w ciągu 2 lat. Brak jest doniesień o samoistnej remisji.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2014-01-30
zaakceptowano do druku: 2014-03-26

Postępy Nauk Medycznych s1/2014
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych