Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę habilitacyjną, doktorską czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 4/2015, s. 191-192
Agnieszka Różycka
Nowe metody leczenia bólu
Ból jest nieodłącznym towarzyszem ludzkiego życia. Wiele osób uważa, że każdy musi odczuwać ból, a jednak naturalne jest pragnienie jak najszybszego uśmierzenia cierpienia. Leki opioidowe są nieraz jedyną szansą na złagodzenie silnego bólu, jednak często powodują efekty uboczne. Czy są zatem dostępne bezpieczne, nowe metody leczenia bólu?
Ból towarzyszy ludziom od zarania dziejów. Wraz z przedłużającą się średnią długością życia problem ten zdaje się narastać. Zgodnie z szacunkami co czwarty Polak cierpi z powodu przewlekłego bólu. Ból dotyka nie tylko osoby starsze, w dużej części dotyczy on również ludzi w wieku produkcyjnym. Szacuje się, że ponad połowa osób chorych na nowotwory odczuwa silny ból. Długotrwałemu bólowi towarzyszy też często depresja, a co trzecia osoba ma myśli samobójcze spowodowane długim bólem i bezsilnością nim powodowaną.
Wiele osób uważa, że każdy musi odczuwać ból. Popularne są sformułowania typu: „Jeśli potrafisz iść przez życie bez zaznawania bólu, to prawdopodobnie jeszcze się nie urodziłeś” (Neil Simon). A jednak od 2001 roku, od deklaracji Europejskiej Federacji Międzynarodowego Badania Bólu EFIC dotyczącej bólu przewlekłego, ból jest uznawany za niezależną jednostkę chorobową powodującą problemy fizyczne i psychospołeczne porównywalne do nowotworów i chorób układu krążenia (1). Od tego czasu wiele zostało zrobione w krajach europejskich, zostały podjęte wysiłki w celu optymalizacji zarządzania bólem przez szkolenia specjalistów, zmiany legislacyjne i ułatwienie dostępu do silnych leków przeciwbólowych. Jednak wciąż są widoczne znaczne różnice pomiędzy krajami europejskimi, szczególnie pomiędzy krajami Europy Wschodniej i Zachodniej (2).
Obecnie podkreślane jest prawo każdego pacjenta do leczenia bólu oraz prawo wszystkich osób cierpiących z jego powodu do oceny bólu i podejmowania zarządzania bólem przez profesjonalny, przeszkolony personel medyczny. Podczas XIII Światowego Kongresu Bólu w Montrealu w 2010 roku kilkadziesiąt organizacji i ok. 800 osób z ponad 70 krajów podpisało deklarację podnoszącą problem leczenia bólu. Główną jej przesłanką był niewystarczający dostęp do terapii leczenia ostrego i przewlekłego bólu, a także zaproponowanie koniecznych kroków umożliwiających wdrożenie krajowych strategii w dziedzinie bólu (3).
Problem bólu dotyczy coraz większej grupy chorych. Już w 2004 roku z danych „Białej księgi w sprawie opioidów i bólu: Wyzwania paneuropejskie” (4) wynikało, iż z powodu bólu przewlekłego cierpiał co piąty dorosły Europejczyk, z tego 35% odczuwało silny ból codziennie. Co czwarta osoba odczuwająca przewlekły ból deklarowała, że ból miał wpływ na przebieg jej pracy zawodowej, a ok. 16% osób skarżyło się, że chcieli umrzeć, gdyż ból był tak silny. Średni okres utrzymywania się bólu to ok. 7 lat, a u ponad 40% osób nie uzyskano kontroli bólu.
Każdego roku rośnie zapotrzebowanie na nowe metody leczenia bólu. Najczęściej stosowanymi środkami łagodzącymi silny ból są opioidy, np. morfina czy kodeina, które zwykle przyjmuje się doustnie, co jest uznawane za optymalną z punktu widzenia pacjenta drogę podania. Niestety opioidy wywołują wiele niepożądanych efektów ubocznych, spośród których najczęstsze dotyczą problemów gastrycznych. Efekty uboczne są na tyle uciążliwe, że lekarze i pacjenci decydują się na redukcję dawki leku, godząc się jednocześnie na mniejsze zniesienie bólu.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Declaration on Chronic Pain as a Major Healthcare Problem, a Disease in its Own Right. EFIC, Brussels 2001. 2. Cleary JF, Hudson P, Joranson D et al.: Access to therapeutic opioid medications in Europe by 2011? Fifty years on from the Single Convention on Narcotic Drugs. Palliat Med 2010; 24: 109-110. 3. Declaration of Montrèal. Declaration that Access to Pain Management is a Fundamental Human Right. IASP, Seattle, US 2010. 4. The White Paper on Opioids and Pain – A Pan-European Challenge. A report compiled by Open Minds, June 2005.
Medycyna Rodzinna 4/2015
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna