Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 4/2016, s. 162-166 | DOI: 10.5604/12335991.1232447
*Maria Ciesielska
Doktor Hermann Strauss – naukowiec i lekarz (1868-1944). Wielokierunkowa aktywność i osiągnięcia naukowe, które zakończyły się w getcie w Terezinie – w kontekście mikro- i makrohistorycznym. Warsztaty prowadzone przez dr Miriam Offer w czasie Second European Meeting on Nazi Medicine. Transgressing borders (Praga, 7-9 września 2016 roku). Relacja
Doctor Hermann Strauss, Scientist and Physician, 1868-1944. His multiple activities and scientific achievements, which came to an end in the Theresienstadt Ghetto – Micro and Macro Historical Context. Workshops of Miriam Offer PhD (Western Galilee College, Israel) during The Second European Meeting on Nazi Medicine. Transgressing borders (Prague, September 7-9, 2016). Report
Professor Jan Nielubowicz Regional Medical Chamber in Warsaw
Head of the Historical Division
Streszczenie
Profesor Hermann Strauss urodził się 28 kwietnia 1868 roku w Heilbronn. Ukończył studia doktoranckie w dziedzinie medycyny w 1890 roku i pracował w Klinice Charitè i Szpitalu Żydowskim w Berlinie. W 1902 roku został powołany na stanowisko profesora medycyny wewnętrznej na Uniwersytecie im. Fryderyka Wilhelma. Był jednym z wielu żydowskich naukowców, którego odkrycia i innowacje miały ogromny wpływ na rozwój nauk medycznych pomiędzy rokiem 1850 a 1939. Jego badania wzbogaciły naukę o chorobach wewnętrznych i były przyczynkiem dla rozwoju nowych technik terapeutycznych, przykładowo zabiegów wykonywanych podczas rektoskopii. Profesor Strauss był także nauczycielem, który uważał potrzebę nauczania jako nieodzowny element pracy lekarskiej. Był członkiem wielu specjalistycznych stowarzyszeń medycznych, ale także wspierał liczne organizacje lekarskie. W 1942 roku został deportowany do getta w Terezinie, gdzie zmarł w roku 1944.
Historię tego wybitnego lekarza i naukowca przedstawiła dr Miriam Offer z Western Galilee College w Izraelu podczas warsztatów organizowanych we wrześniu 2016 roku w Pradze, Terezinie i Dreźnie przez Rey Juan Carlos University w Madrycie i Heinrich Heine Universität w Düsseldorfie pod nazwą „Second European Meeting on Nazi Medicine. Transgressing borders”.
Summary
Professor Hermann Strauss was born in Heilbronn 28th April 1868. He completed doctorate in medicine in 1890 and worked in Charitè Clinic and Jewish Hospital in Berlin. In 1902 he became appointed associate professor of internal medicine at Friedrich Wilhelm University. He was one of the many Jewish scientists whose innovations had an important impact on development of medicine between 1850 and 1939. His research findings enriched internal medicine and implemented new treatment methods such as rectoscopy. Prof. Strauss was also a teacher who perceived the desire to learn and to impact knowledge as inherently integrated. He was a member of many professional associations but also supported and aided various medical organizations. In 1942 he was deported to Terezin Ghetto where he died in 1944.
The story of this eminent doctor and scientist was presented by Miriam Offer PhD from Western Galilee College in Israel during The Second European Meeting on Nazi Medicine. Transgressing borders (Prague, September 7-9, 2016).
We wrześniu 2016 roku miałam sposobność wziąć udział w warsztatach organizowanych w Pradze, Terezinie i Dreźnie przez Rey Juan Carlos University w Madrycie i Heinrich Heine Universität w Düsseldorfie pod nazwą „Second European Meeting on Nazi Medicine. Transgressing borders”. Jednym z wykładowców była dr Miriam Offer z Western Galilee College w Izraelu. Jej warsztaty wydały mi się szczególnie interesujące z uwagi na osobę, których dotyczyły. Był nią niemiecki lekarz żydowskiego pochodzenia prof. Hermann Strauss – człowiek, którego nazwisko na stałe zapisało się w licznych eponimach medycznych. Jednym z nich jest rektoskop Straussa, produkowany i używany po dziś dzień. Wszelkie informacje i cytaty prezentowane podczas warsztatów oraz zamieszczone w poniższej relacji pochodzą z wydanej w 2014 roku książki Harro Jenssa i Petera Reinicke pt. „Der Arzt Hermann Strauss, 1868-1944. Autobiographische Notizen und Aufzeichnungen aus dem Ghetto Theresienstadt” („Lekarz Hermann Strauss, 1868-1944. Autobiograficzne notatki i zapiski z getta w Terezinie”) (ryc. 1).
Ryc. 1. Obwoluta książki Harro Jenssa i Petera Reinicke (Hrsg.): Der Arzt Hermann Strauss, 1868-1944. Autobiographische Notizen und Aufzeichnungen aus dem Ghetto Theresienstadt. Hentrich & Hentrich, Berlin 2014
Hermann Strauss urodził się 28 kwietnia 1868 roku w Heilbronn położonym w północnej części Badenii-Wirtembergii. Jego ojciec pochodził z ortodoksyjnej rodziny żydowskiej, matka miała zaś przekonania liberalne. Sam Hermann Strauss będąc już dorosły, został członkiem liberalnej Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Berlinie. Straussowie mieli jeszcze troje młodszych dzieci: Moritza, Józefa i Havę. Moritz pracował we frankfurckim banku. W wieku 66 lat zmarł w Berlinie jeszcze przed wybuchem wojny. Młodszy o cztery lata Józef ukończył medycynę i pracował jako lekarz we Frankfurcie. Najmłodsza Hava wyszła za mąż za lekarza Maxa Edela i zamieszkała w Berlinie.
Hermann Strauss był wybitnie zdolnym dzieckiem. Wielokrotnie nagradzany za wyniki w nauce, ukończył gimnazjum typu humanistycznego z wyróżnieniem i rozpoczął studia medyczne – początkowo w Würzburgu, potem w Berlinie. W okresie studiów na Berlińskim Uniwersytecie oraz praktykując w klinikach Szpitala Charitè, był pod wielkim wpływem wykładających wówczas profesorów: Virchowa, Kocha, Gerhardta, von Bergmana, Hirscha i innych. W 1890 roku uzyskał tytuł doktora na Wydziale Medycznym Uniwersytetu w Berlinie, broniąc dysertacji pt. „Przypadki prawostronnej i lewostronnej hemiplegii. Różnice funkcjonalności różnych stron ciała”. W 1892 roku Straussowi odmówiono zatrudnienia na Wydziale Weterynarii, uzasadniając, iż jako Żyd nie będzie miał praktycznie żadnych możliwości dalszego rozwoju naukowego. Wobec takiego stanu rzeczy, Strauss podjął pracę w Szpitalu Cesarzowej Augusty w Berlinie, gdzie rozpoczął prace badawcze w zakresie fizjologii przewodu pokarmowego pod kierunkiem wybitnego internisty prof. Carla Antona Ewalda – ordynatora i kierownika kliniki chorób wewnętrznych oraz redaktora czasopisma „Berliner Klinische Wochenschrift”. W rok później powrócił do Berlina i rozpoczął pracę w III Klinice Szpitala Charitè. W latach 1895-1906 Strauss opublikował swoje najważniejsze prace i odkrycia dotyczące: niskosodowej diety w chorobach nerek, diagnostyki poziomu azotu mocznikowego we krwi, opracowanej przez niego próby z wykorzystaniem lewulozy (D-fruktozy) do określenia wydolności wątroby, własnego pomysłu kaniuli do pobrań krwi oraz proponowanych przez niego zmian zwiększających funkcjonalność rektoskopu (insuflacja) i technik badania rektoskopowego.
W 1910 roku prof. Strauss został szefem oddziału chorób wewnętrznych Szpitala Żydowskiego w Berlinie. Okres pracy w Szpitalu Żydowskim prof. Strauss poświęcił poprawie warunków bytowych pacjentów. Zabiegał również o nowoczesne wyposażenie dla kliniki oraz organizował szkolenia personelu pielęgniarskiego. W okresie I wojny światowej pracował początkowo jako lekarz-konsultant oraz jako kierownik szpitala polowego dla chorych gastrycznie żołnierzy. Efektem poczynionych wówczas obserwacji była książka pt. „Choroby przewodu pokarmowego spowodowane przez wojnę” (1). Z biegiem lat prof. Strauss został uznanym ekspertem w dziedzinie gastroenterologii, zwłaszcza wczesnego rozpoznawania raka jelita grubego i chorób jelit oraz nefrologii. Wykładał poza granicami kraju oraz nauczał w zagranicznych ośrodkach, był członkiem m.in. American Gastroenterology Association. W latach 20. poświęcił się badaniom nad leczeniem dietetycznym. Propagował tworzenie tzw. kuchni dietetycznych w szpitalach. Był członkiem Niemieckiego Komitetu Insulinowego i jednym z pierwszych niemieckich lekarzy ordynujących insulinę. Do licznych publikacji prof. Straussa z zakresu gastrologii i nefrologii dołączyły kolejne, dotyczące leczenia dietetycznego.
Po dojściu Hitlera do władzy w 1933 roku status zawodowy i prawny lekarzy-Żydów zmieniał się na gorsze niemal z każdym dniem. Także warunki leczenia w Szpitalu Żydowskim pogarszały się sukcesywnie, aż do tragicznych w latach wojny. Pomimo możliwości wyjazdu, prof. Strauss uważał, że jego obowiązkiem jest zadbanie o jak najlepsze funkcjonowanie kierowanego przez niego oddziału. Równocześnie był członkiem komitetu pomagającego w emigracji żydowskim lekarzom. Z ponad półmilionowej żydowskiej społeczności Berlina w ciągu kilku lat wyjechała więcej niż połowa Żydów.
W 1932 roku prof. Strauss został poproszony, aby przewodniczyć 12. Kongresowi Chorób Przewodu Pokarmowego, który miał się odbyć jesienią 1933 roku. W związku z wprowadzeniem w 1933 roku „paragrafu aryjskiego (niem. Arierparagraph) prof. Strauss utracił prawa członkowskie we wszystkich niemieckich stowarzyszeniach, do których należał, m.in. Niemieckiego Towarzystwa Chorób Wewnętrznych oraz Niemieckiego Towarzystwa Reumatologicznego. W kwietniu 1933 roku poinformowano go, że kongres odbędzie się bez jego udziału. W 1934 roku prof. Strauss musiał zaprzestać wykładania. Od tego czasu nauczał żydowskich studentów w ramach tajnego nauczania. We wrześniu 1938 roku lekarzom pochodzenia żydowskiego odebrano prawa wykonywania zawodu i zabroniono używania tytułu doktora. Od tego czasu lekarze-Żydzi stali się „opiekunami chorych” (niem. Krankenbehandler). Nie wolno im ponadto było leczyć nieżydowskich pacjentów.
W 1941 roku praca w szpitalu stała się podwójnie ciężka, ponieważ do trudności w zdobyciu leków i wyżywienia dla pacjentów dołączyły kłopoty z zapewnieniem fachowej opieki. Było to związane z trwającymi wywózkami Żydów do gett i obozów koncentracyjnych. W 120-łóżkowym oddziale chorób wewnętrznych Szpitala Żydowskiego pozostali jedynie prof. Strauss i dwóch jego asystentów. W lipcu 1942 roku majątek Straussów został zajęty przez Gestapo i przeznaczony do nacjonalizacji. 29 lipca profesor wraz z żoną Elsą zostali zmuszeni do stawienia się w punkcie przejściowym przy Grosse-Hamburger Strasse. 31 lipca zostali wraz z innymi berlińskimi Żydami załadowani do wagonów i wywiezieni do Terezina. Profesor Strauss pisał o tym wydarzeniu następująco: „Szliśmy... wczesnym rankiem do tramwaju, który zawiózł nas na dworzec... Do każdego wagonu wsadzono po 80 osób, wagonów III klasy, które już na nas czekały. (...) Dzień był bardzo upalny. Słabsi mogli przejechać na wózkach, ale mnóstwo starszych musiało iść całą drogę... przez trzy kwadranse... w palącej spiekocie... dostaliśmy pokój, który wyglądał jak pralnia i mieliśmy spać na kamiennej podłodze” (2).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Strauss H, Schultzen W: Magenkrankheiten Durch Kriegseinwirkungen: Lazaretterfahrungen Auf Dem Gebiete Der Allgemeinen Pathologie, Klinik Und Begutachtung Der Magenkrankheite. Berlin 1919. 2. Jenss H, Reinicke P: Der Arzt Hermann Strauss, 1868-1944. Autobiographische Notizen und Aufzeichnungen aus dem Ghetto Theresienstadt. Hentrich & Hentrich, Berlin 2014. 3. Chládková L: The Terezin Ghetto. Terezin 2015.
otrzymano: 2016-10-04
zaakceptowano do druku: 2016-10-24

Adres do korespondencji:
*Maria Ciesielska
Gen. T. Kościuszki 39, 05-230 Kobyłka
drmariaciesielska@gmail.com

Nowa Medycyna 4/2016
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna