Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 4/1999, s. 39-40
Bogusław Szponar
Zasady postępowania lekarza rodzinnego z chorymi mającymi dolegliwości ze strony narządu wzroku
z Oddziału Okulistycznego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Radomiu
Ordynator Oddziału: dr n. med. Bogusław Szponar
W sytuacji jaka zaistniała po wprowadzeniu w życie reformy służby zdrowia, lekarz pierwszego kontaktu zmuszony jest z większą niż dotychczas wnikliwością rozstrzygać, czy dolegliwości chorego wymagają skierowania do specjalisty, czy też leczenie może zostać podjęte i prowadzone przez lekarza rodzinnego.
W zakresie schorzeń narządu wzroku przypadki takie należałoby podzielić na:
1) nagłe (nie należy przez to rozumieć wyłącznie następstw urazów),
2) przewlekłe.
Do stanów nagłych, gdzie leczenie musi zostać wdrożone natychmiast, zaliczyć należy przede wszystkim urazy związane z działaniem środków chemicznych. Najgroźniejsze spośród nich, z racji ciężkości następstw, są oparzenia zasadami. W praktyce najczęściej spotykane jest oparzenie wodorotlenkiem wapnia (czyli popularnym wapnem występującym jako składnik różnych mieszanek i zapraw). Czynnikiem decydującym o powodzeniu dalszego, często bardzo długotrwałego, leczenia jest szybkość i dokładność usunięcia czynnika uszkadzającego. Wapno należy jak najszybciej usunąć przepłukując worek spojówkowy najlepiej 3% roztworem kwasu bornego; w razie jego braku 5% roztworem glukozy. Bezwzględnie należy skontrolować także górny załamek spojówki po odwinięciu górnej powieki.
Ewentualne pozostałości wapna należy usunąć mechanicznie, choćby nawiniętą na szklaną lub drewnianą pałeczkę zwilżoną watę lub gazę. Dopiero po wykonaniu tych czynności należy zasłonić oko jałowym opatrunkiem i odesłać poszkodowanego do okulisty. W celu zmniejszenia cierpień można do worka spojówkowego zapuścić krople znieczulające.
Nieco mniej groźne są zwykle oparzenia kwasami, gdyż te, w przeciwieństwie do zasad, nie powodują martwicy rozpływnej. Worek spojówkowy trzeba przepłukać środkami zobojętniającymi działanie kwasu, np. 1% Natrium bicarbonicum i po założeniu jałowego opatrunku odesłać chorego do okulisty.
Nadal zdarzają się oparzenia barwnikami anilinowymi używanymi w przemyśle włókienniczym i papierniczym, a także wchodzącymi w skład rzadko już spotykanego ołówka kopiowego. Pierwsza pomoc w takich przypadkach polega na przepłukaniu worka spojówkowego, najlepiej 5-10% roztworem taniny. Również w tym przypadku pacjent powinien zostać po udzieleniu pomocy odesłany do okulisty.
Coraz częściej zgłaszają się osoby poszkodowane w następstwie działania środków łzawiących. Po przepłukaniu worka spojówkowego najlepiej roztworem siarczanu sodowego, poszkodowany powinien trafić do okulisty. Oparzenia innymi substancjami chemicznymi, jak pochodnymi węglowodorów czy rozpuszczalnikami organicznymi, dla bezpieczeństwa pacjenta wymagają, po przepłukaniu choćby roztworem soli fizjologicznej lub glukozy, skierowania chorego do dalszego leczenia okulistycznego.
Postępowanie terapeutyczne w razie oparzeń termicznych może być prowadzone przez lekarza pierwszego kontaktu, jeśli obejmuje tylko powieki i nie zachodzi podejrzenie uszkodzenia gałki ocznej.
Spośród urazów mechanicznych właściwie tylko ciało obce w worku spojówkowym (w tym pod powieką górną) powinno być leczone przez lekarza rodzinnego. Po usunięciu ciała obcego pacjent powinien mieć zalecone stosowanie przez 5 dni kropli z antybiotykiem. Ciało obce rogówki powinno być jednak usuwane przez okulistę.
Pozostałe urazy, zarówno tępe w następstwie których wystąpiło pogorszenie ostrości wzroku, jak i te w następstwie których doszło do zranienia aparatu ochronnego oka bądź samej gałki ocznej powinny być niezwłocznie zaopatrzone przez okulistę.
Szczególnej ostrożności wymagają pacjenci, którzy podczas pracy związanej z uderzeniem metalu o metal doznali niewielkiego nawet urazu gałki ocznej. Ustalenie czy uraz jest niegroźny, czy też jest to grożące nawet utratą wzroku wniknięcie ciała obcego do wnętrza gałki ocznej, niemożliwe jest bez specjalistycznej aparatury i dużego doświadczenia osoby badającej. Stąd też bagatelizowanie tego stanu i powstrzymywanie się przed skierowaniem pacjenta w trybie pilnym do okulisty może zaowocować poważnymi komplikacjami.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
Piśmiennictwo u Autora.
Medycyna Rodzinna 4/1999
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna