Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 2/2000, s. 49-50
Danuta Gidian-Jopa
Diagnostyka nietrzymania moczu u dorosłych
z Medycznego Centrum Diagnostyki Urodynamicznej URO-DYN w Warszawie
Skuteczne leczenie nietrzymania moczu wymaga dokładnego określenia przyczyny. Przyczyny mogą być:
1. pęcherzowe (niestabilność lub hyperrefleksja wypieracza, niska podatność ścian pęcherza). Objawami są: częstomocz, parcia naglące, nietrzymanie moczu z parcia, moczenie bezwiedne, moczenie nocne;
2. zwieraczowe (nadmierna ruchomość cewki proksymalnej i szyi pęcherza, niewydolność cewkowego mechanizmu zwieraczowego). Objawami są: wysiłkowe nietrzymanie moczu, moczenie bezwiedne, stały wyciek moczu;
3. nietrzymanie z przepełnienia (w wyniku przeszkody w odpływie moczu lub osłabionej kurczliwości wypieracza). Objawem jest bezwiedny wyciek moczu;
4. nietrzymanie pozazwieraczowe (w wyniku przetok, ektopowego ujścia moczowodu i innych wad wrodzonych). Objawy: stały wyciek moczu w dzień i w nocy;
5. postacie mieszane nietrzymania z powodu kilku wymienionych powyżej przyczyn.
Kluczowe znaczenie w rozpoznaniu przyczyn nietrzymania moczu ma dokładnie zebrany wywiad i badanie pacjenta.
W wywiadzie uwzględnić należy:
1. od kiedy występuje nietrzymanie moczu,
2. co powoduje epizody nietrzymania (kaszel, schylenia, dźwiganie, parcia naglące), czy wyciek jest bezwiedny, stały),
3. czy pacjent moczy się w nocy,
4. jaki jest okres suchości w ciągu dnia,
5. ilość podpasek zużywanych w ciągu doby,
6. ilość mikcji w dzień i w nocy, porcje moczu,
7. podaż dobową płynów,
8. przebyte zabiegi operacyjne,
9. choroby, zwłaszcza układu nerwowego (przebyte udary mózgu, SM, choroba Parkinsona, urazy układu nerwowego, zaburzenia widzenia, zaburzenia czucia i drętwienia w kończynach),
10. infekcję dróg moczowych,
11. czy częstomocz jest wymuszony przez pacjenta w celu zmniejszenia epizodów wysiłkowego nietrzymania, czy też jest wynikiem prawdziwego parcia.
Bardzo pomocny w wywiadzie jest kalendarz mikcji, w którym przez minimum dobę a najlepiej przez 2-3, pacjent zapisuje godzinę oddania moczu, porcję moczu w mililitrach, epizody nietrzymania i co je spowodowało, oraz ilość wypitych płynów.
W badaniu pacjenta zwracamy uwagę na stan okolicy krocza i ujścia cewki moczowej w spoczynku i podczas kaszlu (u kobiet), sprawdzamy czucie w okolicy krocza, oceniamy zwieracz zewnętrzny odbytu (ziejący, prawidłowe napięcie, brak dowolnego skurczu, dowolny skurcz zachowany).
Badania dodatkowe, które powinny być w każdym wypadku wykonane to: badanie ogólne moczu z posiewem oraz USG układu moczowego z oceną pęcherza i z oceną zalegania po mikcji.
Dobrze jest też mieć możliwość wykonania przepływu cewkowego (uroflowmetrii), najlepiej kilka razy, z oceną zalegania po mikcji. Na podstawie tego prostego badania, łącznie z wywiadem i USG można sugerować przeszkodę w odpływie moczu lub nadreaktywność pęcherza.
Pamiętać należy, że guzy i złogi pęcherza oraz infekcja dróg moczowych mogą być przyczyną częstomoczu, parć naglących oraz gubienia moczu z parcia.
Również nasilona przeszkoda w odpływie moczu z dużym zaleganiem po mikcji może manifestować się częstomoczem z parciami naglącymi i grubieniem moczu zarówno z parcia jak i z przepełnienia. Podanie leków antycholinergicznych stosowanych w nadreaktywnym pęcherzu jest w tych przypadkach przeciwwskazane.
Stwierdzenie u pacjenta skarżącego się na gubienie moczu dużego zalegania po mikcji, przeszkodowego przepływu cewkowego sugeruje przeszkodę podpęcherzową lub osłabioną kurczliwość wypieracza. Wymaga to cystoskopowej oceny cewki i szyi pęcherza lub radiologicznej oceny cewki, a u mężczyzn dodatkowo oceny gruczołu krokowego. W dalszej diagnostyce uwzględnia się badanie urodynamiczne pozwalające ocenić cewkę i czynność wypieracza w fazie wypełniania i w fazie mikcji. W zależności od wskazań wykonuje się diagnostykę radiologiczną lub izotopową nerek, badania biochemiczne informujące o czynności nerek.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Medycyna Rodzinna 2/2000
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna