Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 2/2002, s. 93-95
Wiesława Bednarek, Jan Kotarski
TVT (tansion free vaginal tape) jako nowa metoda leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu
TVT (tansion free vaginal tape) – modern method of surgical treatment of urinary stress incontinence
z Kliniki Ginekologii Operacyjnej I Katedry Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Lublinie 
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. Jan Kotarski
Summary
Urinary incontinence in women is a common disease with different underlying pathogenesis. The role of modern surgical procedures in the treatment of the disease is presented. The results of our experience with the TVT operation indicate that it is relatively simple, minimal invasive and effective method of surgical treatment of urinary incontinence in women.
Prawdziwe wysiłkowe nietrzymanie moczu wg Międzynarodowego Towarzystwa Kontynencji (ICS – International Continence Society) to mimowolny wyciek moczu, w następstwie wzrostu ciśnienia śródbrzusznego, możliwy do potwierdzenia obiektywnego.
Nietrzymanie moczu jest częstym schorzeniem u kobiet, występującym najczęściej w wieku około- i postmenopauzalnym (2, 3). Badania epidemiologiczne wykazują, że na tę dolegliwość cierpi od 9 do 49% populacji kobiet. Dane te sugerują, że jest to ważny problem społeczny, ekonomiczny i leczniczy.
Mimowolne wyciekanie moczu przez cewkę moczową występuje podczas zwiększonego ciśnienia śródbrzusznego, a więc w czasie kaszlu, kichania lub wykonywania większych wysiłków. Uszkodzenia okołoporodowe mięśni krocza, zmiany wsteczne w mięśniach i tkance łącznej, otyłość oraz zaburzenia hormonalne, prowadzą w konsekwencji do osłabienia aparatu więzadłowego krocza i miednicy. Wynikiem tego jest zniesienie tylnego kąta cewkowo-pęcherzowego i wystąpienie nietrzymania moczu (ryc. 1, 2) (4, 5). Niemal dwukrotnie wzrasta ryzyko nietrzymanie moczu po operacjach wycięcia macicy drogą brzuszną (1). Niektóre postacie tego schorzenia mogą być spowodowane wadami wrodzonymi, urazami lub chorobami neurologicznymi.
Ryc. 1. Prawidłowy tylny kąt cewkowo-pęcherzowy.
Ryc. 2. Zniesienie tylnego kąta cewkowo-pęcherzowego.
Pod względem przyczyn nietrzymanie moczu dzieli się na:
1. Nietrzymanie z przyczyn pęcherzowych:
– nadreaktywność wypieracza,
– niestabilność wypieracza,
– hiperrefleksja wypieracza.
2. Nietrzymanie z przyczyn cewkowych:
– nadmierna ruchomość cewki,
– niewydolność mechanizmu zwieraczowego.
3. Nietrzymanie z przepełnienia.
4. Nietrzymanie pozazwieraczowe.
W zależności od występujących objawów oraz wyników badania urodynamicznego nietrzymanie moczu dzieci się na 3 grupy: wysiłkowe nietrzymanie moczu (WNM) dotyczące około 70% kobiet, naglące nietrzymanie moczu stanowiące 13% przypadków oraz postać mieszana występująca u 17% pacjentek (7).
Wysiłkowe nietrzymanie moczu można rozpoznać na podstawie wywiadu i badania fizykalnego. Kompleksowa diagnostyka urodynamiczna wykonywana jest tylko w przypadkach, w których rozpoznanie WNM jest wątpliwe, w przypadkach mieszanych postaci nietrzymania moczu, a także celem wykluczenia przyczyn neurogennych.
Znanych jest wiele metod leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu. Leczenie zachowawcze polega na odpowiednich ćwiczeniach gimnastycznych, zabiegach fizykoterapii, farmakoterapii oraz na zwalczaniu infeksji w drogach moczowych. Dużą rolę odgrywa leczenie operacyjne. Istnieje wiele różnych metod kolposuspensji wykonywanych klasycznie lub laparoskopowo. Od kilku lat dużą popularnością cieszy się opracowana przez Ulmstena nowa, mało inwazyjna, beznapięciowa metoda leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu u kobiet – TVT (ang. tension free vaginal tape) (ryc. 3) (6). Operacja ta nie naraża pacjentki na przykre dolegliwości bólowe, długi okres pobytu w szpitalu i długą rekonwalescencję. Jest zabiegiem szybkim i efektywnym.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Adamiak A. i wsp.: Ocena częstości nietrzymania moczu po operacji wycięcia macicy drogą brzuszną lub pochwową. Polski Przegląd Ginekologiczny 2000, 1, 1:23-26. 2. Burgio K.L. et al.: Prevalence, incidence and correlates of urinary incontinence in healthy, middle-aged women. J. Urol. 1991, 146:1255-1259. 3. Diokno A.C. et al.: Prevalence of urinary incontinence and other urologic symptoms in the non-institutionalized elderly. J. Urol., 1986, 136:1022-1025. 4. Lesiewicz H. i wsp.: Kwalifikowanie chorych do leczenia operacyjnego wysiłkowego nietrzymania moczu u kobiet sposobem Pereyra. Medycyna 2000, II, wyd. spec., 67-69. 5. Stachowicz N. et al.: Ultrasound examination of the urinary tract after hysterectomy. Kongres International Continence Society (ICS) 30th Annual Meeting 28-31.08.2000 Tampere, Finland ICS 2000 Meeting Abstract Book, 390. 6. Ulmsten U.: TVT (tension free vaginal tape) for the treatment of female urinary stress incontinence. ESG99, 16-18 September 1999, Stockholm, 55. 7. Versi E.: Incontinence in the climacteric. Clin Obstet. Gynecol. 1990, 33:392-398.
Medycyna Rodzinna 2/2002
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna