Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 5/2002, s. 188-190
Wojciech Mikuła, Katarzyna Kiwerska-Jagodzińska
Rola rehabilitacji w leczeniu pacjentów po urazach narządu ruchu
The place and role of rehabilitation in patients after locomotor system trauma
z Oddziału Urazowo-Ortopedycznego Centrum Rehabilitacji w Konstancinie
Dyrektor Oddziału: dr n. med. J. Garlicki
Summary
The paper aims to stress the key role of rehabilitation in the treatment of locomor system trauma. The scheme of early, complex rehabilitation, employed in the authors Center is presented (kinesy – and physiotherapy, pedagogical and psychological aid, professional education). This complex system of rehabilitation improves the effect of treatment, shortens the hospitalization time and time to resume professional activities and reduces the number of permanently disabled patients.
Postępująca mechanizacja, szybki rozwój środków komunikacyjnych i dynamicznie rozwijający się przemysł są głównymi przyczynami stale rosnącej liczby urazów, których wynikiem jest często nieodwracalne upośledzenie sprawności fizycznej, a nierzadko również psychicznej, osoby poszkodowanej. Każdy uraz prowadzi do zmiażdżenia lub przerwania ciągłości żywej tkanki, co często wymaga unieruchomienia. Unieruchomienie natomiast nieodłącznie prowadzi do ograniczenia sprawności uszkodzonego odcinka ciała lub ogólnej kondycji fizycznej osoby dotkniętej urazem (3). Dlatego też leczenie pacjenta urazowego powinno być zawsze kompleksowe – leczenie zachowawcze lub operacyjne oraz leczenie usprawniające muszą stanowić nierozerwalną całość.
Celem leczenia usprawniającego jest utrzymanie lub przywrócenie prawidłowej siły mięśni, ruchomości stawów i kondycji ogólnej, zmierzające do jak najszybszego przywrócenia możliwie największej sprawności fizycznej, ale także psychicznej i zawodowej (1).
Każde dłuższe unieruchomienie kończyny w opatrunku gipsowym doprowadza do zaników mięśniowych z nieczynności. Najczęściej obserwuje się je w mięśniu czworogłowym uda, mięśniach pośladkowych oraz naramiennych.
Leczenie usprawniające rozpoczynamy od pierwszego dnia unieruchomienia, zwłaszcza jeżeli jest ono połączone z leżeniem. Obejmuje ono:
– ćwiczenia oddechowe – szczególnie ważne u chorych leżących, leczonych operacyjnie, w celu zapobiegania powikłaniom ze strony układu oddechowego,
– ćwiczenia ułożeniowe – polegające na unoszeniu i opuszczaniu kończyny unieruchomionej w opatrunku gipsowym, stosowane w celu poprawy ukrwienia i zapobieganiu obrzękom,
– ćwiczenia czynne odcinków ciała nie objętych unieruchomieniem, w celu utrzymania jak najlepszej ogólnej sprawności fizycznej,
– ćwiczenia izometryczne,
– ćwiczenia usprawniające odcinek ciała dotknięty urazem, po zdjęciu unieruchomienia (3).
Ćwiczenia izometryczne polegające na wywołaniu skurczu mięśnia nie wywołując ruchu w stawie, odgrywają zasadniczą rolę zarówno we wstępnym etapie leczenia zachowawczego, jak i bezpośrednio po leczeniu operacyjnym. Stosujemy je 4-5 razy dziennie, po 15-20 minut ćwiczeń. Z zasady prowadzi się ćwiczenia izometryczne mięśni prostowników stawu: kolanowego, skokowego, biodrowego, łokciowego i nadgarstka. Wielokrotne powtarzanie maksymalnego napięcia mięśnia jest najlepszym bodźcem do zwiększenia jego siły, powodując jednocześnie lepsze ukrwienie złamanej kończyny. Zaletą ćwiczeń izometrycznych jest również to, że nawet przy maksymalnych napięciach mięśnia nie występują momenty gnące i skrętne zespolonej kości – stwarza to pełne bezpieczeństwo dla zespolenia kości, a cykliczne zmiany naprężeń w kościach mają korzystny wpływ na metabolizm tkanki kostnej i w rezultacie na zrost kostny (4).
Stosując ćwiczenia izometryczne, przy stosunkowo krótkim unieruchomieniu kończyny w opatrunku gipsowym, nie zaobserwowaliśmy u naszych pacjentów zaników ćwiczonych mięśni ani istotnego osłabienia siły mięśniowej.
Reasumując, leczenie usprawniające u pacjentów po urazach narządu ruchu składa się z dwóch elementów:
1. Trening ogólnokondycyjny, na który składają się:
– ćwiczenia oddechowe,
– wczesna pionizacja i nauka chodzenia,
– ćwiczenia ogólnokondycyjne, których podstawą są ćwiczenia czynne; służą one do utrzymania prawidłowej ruchomości stawów, odgrywając dużą rolę, zwłaszcza, po leczeniu zachowawczym oraz w przypadku dobrze wykonanych, stabilnych zespoleń kości (m.in. AO, Zespol – zespolenia dociskowe, Polfix, niektóre zespolenia śródszpikowe) – i tutaj są stosowane we wczesnym okresie pooperacyjnym.
2. Trening miejscowy.
Z naszego doświadczenia wynika, że w treningu miejscowym znaczenie mają jedynie ćwiczenia izometryczne i czynne. Ćwiczenia oporowe stosujemy wyjątkowo rzadko w początkowym okresie leczenia. Przeważnie są one stosowane dopiero po uzyskaniu zrostu kostnego, lub po leczeniu operacyjnym, ale jedynie w przypadkach „mocnych” zespoleń dociskowych. Nie stosujemy ćwiczeń redresyjnych, gdyż stanowią one zagrożenie dla stabilności wykonanego zespolenia.
Leczenie usprawniające każdego pacjenta należy traktować indywidualnie, kierując się głównie obrazem klinicznym, uwzględniając jego wiek, możliwości lokomocji, ogólną kondycję, wywiad internistyczny i wiele innych parametrów.
W Oddziale Urazowo-Ortopedycznym Centrum Rehabilitacji cały proces usprawniania prowadzony jest pod nadzorem lekarza chirurga bezpośrednio leczącego pacjenta. Warunkuje to prawidłowy proces leczenia i pozwala na wyciągnięcie prawidłowych wniosków co do trafności wyboru metody leczniczej w danym przypadku. Tylko ścisły kontakt chirurga z leczonym przez niego pacjentem warunkuje uzyskanie dobrych wyników końcowych oraz zadowolenie pacjenta z przeprowadzonego leczenia.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Dega W.: Ortopedia i rehabilitacja, t. 2. PZWL, Warszawa, 1983, 129. 2. Kiwerski J.: Problemy rehabilitacji w Polsce. Nowa Klinika, 1994, 8, 5-6. 3. Milanowska K., Dega W.: Rehabilitacja medyczna. PZWL, Warszawa, 2001, 322. 4. Ramotowski W. i wsp.: Osteosynteza metodą Zespol – teoria i praktyka kliniczna. PZWL, Warszawa, 1988, 63-64.
Medycyna Rodzinna 5/2002
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna