Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 5/2002, s. 194-195
Bogusława Góralczyk, Wojciech Mikuła
Problemy rehabilitacji ruchowej u pacjentów w podeszłym wieku
Problems of active rehabilitation of elderly patients
z Oddziału Urazowo-Ortopedycznego Centrum Rehabilitacji im. prof. M. Weissa w Konstancinie
Dyrektor Centrum: dr n. med. Janusz Garlicki
Summary
The study demonstrates the problems of treatment of elderly individuals with fractures and degenerative bone-joints diseases. Most of the fractures were located in the distal radius, proximal humerus and proximal femur. Most of the degenerative alterations were located in the hip, knee and the spinal column.
The main aim of treatment is achieving the best possible function of the limb after the fracture or with degenerative alterations. The biggest problem of rehabilitation of elderly individuals are senile dementia and social conditions.
Osoby w podeszłym wieku stanowią dużą grupę wśród rehabilitowanych pacjentów. W ostatnich latach, wraz z postępem medycyny i techniki, stale rośnie odsetek ludności powyżej 65 roku życia. Konsekwencją tego zjawiska jest więc stały wzrost liczby pacjentów ze zmianami zwyrodnieniowymi, które występują głównie u starszych osób, a także stały wzrost liczby pacjentów urazowych będących w podeszłym wieku. Populacja ludzi starszych jest bardziej zagrożona poważnymi obrażeniami narządu ruchu nawet po niewielkich urazach. U osób powyżej 65 roku życia często zanika już potrzeba ruchu, słabnie refleks i zmniejsza się zdolność do odruchowego zabezpieczenia układu kostno-stawowego w chwili zagrożenia. Równolegle postępują zmiany w narządzie ruchu polegające na zmniejszeniu masy mięśni, osłabieniu ich siły, a także demineralizacji i ubytku elastycznych elementów kośćca. Wszystko to obniża wytrzymałość mechaniczną narządu ruchu i sprawia, że nawet błahy upadek może spowodować rozległe uszkodzenia kości i tkanek miękkich.
Rehabilitacja pourazowa
Złamania u osób w podeszłym wieku są umiejscowione najczęściej w obrębie:
– nasady dalszej kości promieniowej,
– bliższej nasady kości ramiennej,
– bliższego odcinka kości udowej.
Zarówno złamania nasady dalszej kości promieniowej, jak i złamania bliższej nasady kości ramiennej są zwykle leczone zachowawczo w warunkach ambulatoryjnych. Duże nagromadzenie w tych okolicach tkanki kostnej gąbczastej sprzyja szybkiemu gojeniu złamania i sprawia, że na ogół nie ma problemów z uzyskaniem zrostu kostnego. Jak najwcześniej, to jest od pierwszej doby po urazie, wprowadza się rehabilitację. Zaleca się wykonywanie ćwiczeń czynnych stawów, które nie są objęte opatrunkiem unieruchamiającym – szczególnie dotyczy to ćwiczeń stawów palców ręki. Ruchy te sprzyjają zmniejszaniu się obrzęku, poprawiają ukrwienie w obrębie kończyny po urazie i co za tym idzie korzystnie wpływają na gojenie złamania. Mimo, wydawałoby się, prostoty zaleceń są one dla części pacjentów, a mianowicie dla pacjentów dementywnych, całkowicie lub w niektórych punktach nie do wykonania. Demencja starcza sprawia, że chorzy nie są w stanie zrozumieć zaleceń lub szybko je zapominają. Podobny efekt może wywrzeć przemijający stan dezorientacji i dysfunkcji umysłowej spowodowany samym urazem.
Kolejne trudności w rehabilitacji pojawiają się po uzyskaniu zrostu kostnego i zdjęciu opatrunku gipsowego, kiedy należy rozćwiczyć unieruchomione wcześniej stawy. Często pacjenci w podeszłym wieku nie znajdują w sobie sił do tych trudniejszych i początkowo bolesnych ćwiczeń, a także motywacji do odzyskania jak najlepszej funkcji kończyny. Bardzo ważną rolę może tu odegrać rodzina lub bliscy pacjenta wspomagając go w zalecanych ćwiczeniach lub dowożąc na rehabilitację w warunkach ambulatoryjnych.
Tu wyłonił się kolejny problem – nie zawsze dobrze układającej się współpracy z rodziną pacjenta w podeszłym wieku. W przypadkach, gdzie można byłoby uzyskać lepsze rezultaty poprzez ćwiczenia na przyrządach i pomoc terapeuty, pojawia się czasami bariera niemożności dowiezienia pacjenta na rehabilitację przez ich zapracowane dzieci czy wnuki. Z podobnych powodów chorzy ci nie stawiają się na wyznaczone kontrole ambulatoryjne.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Medycyna Rodzinna 5/2002
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna