Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 3/2002, s. 189-191
Franciszek Iwańczak, Andrzej Stawarski
Wrzód samotny odbytnicy u dzieci
The solitary rectal ulcer syndrome in children
z II Katedry i Kliniki Pediatrii, Gastroenterologii i Żywienia Akademii Medycznej we Wrocławiu
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Franciszek Iwańczak
Streszczenie
The solitary rectal ulcer syndrome is an uncommon disease of the rectum in children, very often unrecognized or misdiagnosed. This is a review based on a literature and own experience, in which pathogenesis, clinical symptoms, histology, diagnostic procedure and therapy of the solitary rectal ulcer syndrome in children are described.
Wrzód samotny odbytnicy (solitary rectal ulcer syndrome – SRUS) jest rzadko opisywaną jednostką chorobową, częstość jej występowania wydaje się być większa niż wynika to z opublikowanych doniesień (19). Piśmiennictwo dotyczące tej choroby u dzieci jest bardzo skromne, z reguły publikowane dane dotyczą opisu kilku przypadków. Wydaje się, że wynika to częściowo z małej znajomości tej choroby, rozpoznawania wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i w konsekwencji wdrażania długotrwałego leczenia charakterystycznego dla przewlekłych nieswoistych zapaleń jelit (2, 7, 14, 15). Pierwszy opis choroby podany został w 1829 r. przez Cruveilhier´a, a mikroskopowe kryteria rozpoznania wrzodu samotnego odbytnicy zostały opracowane w 1969 r. przez Madigana i Morsona (9).
ETIOPATOGENEZA
Etiopatogeneza wrzodu samotnego odbytnicy jest wynikiem złożonych zaburzeń czynnościowych występujących podczas defekacji. Występują nasilone trudności w rozpoczęciu defekacji wynikające z nieprawidłowej relaksacji mięśni przepony miednicznej (zwłaszcza mięśnia łonowo-odbytniczego; musculus pubo-rectalis) oraz zwiększonego napięcia zwieracza zewnętrznego odbytu. Utrzymywanie się tej dyssynergii mięśniowej powoduje, że proces defekacji i opróżniania odbytnicy z mas kałowych wymaga znacznego, wydłużonego w czasie wysiłku doprowadzającego do znacznego, nieprawidłowego wzrostu ciśnienia w jej świetle. Powoduje to wgłabianie się ściany odbytnicy do jej światła oraz blokowanie kanału odbytu wywołując uczucie niepełnego wypróżnienia oraz przedłużając parcie. Przewlekłe, powtarzające się uwypuklanie śluzówki odbytu w czasie defekacji doprowadza do pogrubienia ściany odbytnicy, a zwłaszcza do przerostu warstwy mięśniowej. Powtarzające się wgłabianie błony śluzowej do światła odbytnicy oraz zaburzenia relaksacji mięśni przepony miednicznej mogą doprowadzić do wypadania śluzówki odbytnicy. Z kolei powtarzający się, zlokalizowany w jednym miejscu uraz mechaniczny związany z wgłabianiem się śluzówki odbytnicy do jej światła prowadzi do miejscowego niedokrwienia, a następnie martwicy i w konsekwencji do owrzodzenia. U niektórych pacjentów owrzodzenie może być wywołane mechanicznym urazem w wyniku inicjacji defekacji palcem lub też przewlekłego, miejscowego stosowania leków (1, 9, 11, 13, 14, 17).
OBJAWY KLINICZNE
Objawy kliniczne w początkowym okresie choroby mogą być mało charakterystyczne, dodatkowo pacjenci niezbyt chętnie zgłaszają skargi na problemy związane z zaburzeniem rytmu wypróżnień lub rozpoczęciem defekacji. Najbardziej charakterystycznymi objawami, opisywanymi u większości pacjentów są: nadmierny i przedłużający się wysiłek podczas defekacji, zaparcia, uczucie niepełnego wypróżnienia oraz obecność świeżej krwi w stolcu. U części pacjentów występować mogą bóle brzucha, bóle w okolicy odbytu, domieszka śluzu w stolcu. W zaawansowanej postaci choroby u części pacjentów może występować wypadanie śluzówki odbytnicy. Inicjację defekacji palcem stwierdza się u prawie połowy pacjentów. U prawie 1/5 pacjentów obserwuje się zaburzenia osobowości (2, 7, 9, 15, 17, 19).
DIAGNOSTYKA WRZODU SAMOTNEGO ODBYTNICY
Wyniki badań laboratoryjnych u pacjentów z SRUS nie wykazują nieprawidłowości. Podstawowe znaczenie w rozpoznaniu wrzodu samotnego odbytnicy, oprócz danych anamnestycznych, mają wyniki badań endoskopowych, obrazowych oraz badanie histopatologiczne wycinków pobranych podczas endoskopii (1, 2, 7, 9, 14, 15, 17, 19).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Nowa Pediatria 3/2002
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria