*Piotr Heba
Metoda Gipsa – nowoczesne podejście w leczeniu choroby pilonidalnej
The Gips Procedure – a modern approach to the treatment of pilonidal disease
Department of General Surgery, Katowice Murcki Hospital Ltd.
Streszczenie
Choroba pilonidalna to przewlekły, nabyty stan zapalny występujący w obrębie szpary pośladkowej, najczęściej w okolicy krzyżowo-guzicznej. Patogeneza schorzenia związana jest z wrastaniem włosów oraz gromadzeniem się zanieczyszczeń w skórze, co prowadzi do tworzenia zatok skórnych, rozwoju stanu zapalnego, a w konsekwencji do powstania bolesnych ropni. Objawy choroby obejmują zaczerwienienie, obrzęk, sączenie wydzieliny oraz dolegliwości bólowe, które znacząco obniżają komfort życia pacjenta. W leczeniu stosuje się różne metody chirurgiczne, w tym klasyczne techniki wycięcia zmienionych tkanek które często zdają się być nieadekwatne do stopnia zaawansowania dolegliwości. Alternatywą dla inwazyjnych procedur jest metoda Gipsa, opisana po raz pierwszy w 2008 roku przez Moshe Gipsa. Polega ona na zastosowaniu sztanc biopsyjnych w celu usunięcia ujść zewnętrznych oraz dokładnym oczyszczeniu torbieli włosowej, przy użyciu znieczulenia miejscowego. Technika ta charakteryzuje się niewielką inwazyjnością, krótkim czasem rekonwalescencji, wysoką skutecznością oraz możliwością przeprowadzenia zabiegu w warunkach ambulatoryjnych, co czyni ją atrakcyjną opcją terapeutyczną. Stanowi również cenne uzupełnienie innych małoinwazyjnych metod zabiegowych.
Summary
Pilonidal disease is a chronic, acquired inflammatory condition occurring within the gluteal cleft, most commonly in the sacrococcygeal region. The pathogenesis of the condition is associated with ingrown hairs and the accumulation of debris in the skin, which leads to the formation of cutaneous sinuses, inflammation, and ultimately, the development of painful abscesses. Symptoms include redness, swelling, oozing, and pain, which significantly reduce the patient’s quality of life. Various surgical methods are used for treatment, including classical techniques for excising affected tissue, which often seem inadequate for the severity of the condition. An alternative to invasive procedures is the Gips procedure, first described in 2008 by Moshe Gips. This involves the use of biopsy punches to remove external openings and thorough debridement of the pilonidal cyst under local anesthesia. This technique is minimally invasive, has a short recovery time, is highly effective, and can be performed in an outpatient setting, making it an attractive therapeutic option. It also serves as a valuable complement to other minimally invasive treatment methods.
Słowa kluczowe: choroba pilonidalna, cysta pilonidalna, metoda Gipsa

Wstęp
Choroba pilonidalna jest nabytym przewlekłym stanem zapalnym zlokalizowanym w obrębie bruzdy międzypośladkowej w okolicy krzyżowo-guzicznej. Zablokowanie mieszków włosowych przez ich wrastanie pod skórą prowadzi do utworzenia dołka lub zatoki wypełnionej włosami i zanieczyszczeniami, co w następstwie powoduje powstanie stanu zapalnego i ropnia.
Występowanie cysty pilonidalnej charakteryzuje się różnorodnymi objawami i wiąże się z ograniczeniem codziennych czynności i pogorszeniem jakości życia pacjentów (1, 2).
Częstym podejściem wśród chirurgów w leczeniu cysty pilonidalnej jest szerokie wycięcie tkanki zawierającej kompleks włosowy aż do powięzi krzyżowej, pozostawiając otwartą ranę lub pierwotnie zszytą ranę linii środkowej.
Niektórzy preferują bardziej wyrafinowane techniki, tak aby utrzymać nacięcie z dala od linii środkowej i spłaszczyć szparę pośladkową (3, 4).
Zabiegi te wymagają znieczulenia ogólnego oraz długiego okresu rekonwalescencji. Ponadto wiążą się ze znacznym wskaźnikiem nawrotów i trudnym do zaakceptowania przez pacjentów efektem kosmetycznym (5). Większość pacjentów negatywnie ocenia leczenie przy zastosowaniu technik tradycyjnych.
W 1965 roku Lord i Millar (6) zaproponowali mniej inwazyjne podejście operacyjne polegające na wąskim eliptycznym wycięciu wyłącznie ujść zewnętrznych oraz oczyszczeniu leżącej pod nimi jamy. Do usuwania włosów i czyszczenia kanałów bocznych używano małych cylindrycznych szczotek (7).
W 1980 roku Bascom (8) opisał indywidualne wycięcie otworów linii środkowej i dodał boczne równoległe nacięcie, aby lepiej zbadać i oczyścić jamę włosową. Bascom zszywał również rany operacyjne w linii środkowej i wycinał kanały boczne (9).
W 2008 roku Moshe Gips wraz ze swoim zespołem wprowadził innowacyjną, minimalnie inwazyjną technikę leczenia cysty pilonidalnej. Procedura ta łączy zasady metody zaproponowanej przez Lorda i Millara oraz indywidualne wycięcie otworów linii środkowej zaproponowane przez Bascoma. Gips i wsp. opisali przeprowadzenie tego zabiegu na dużej serii kolejnych operacji obejmujących ponad 1300 pacjentów (10).
Opis metody
Operację przeprowadza się u pacjenta ułożonego w pozycji na brzuchu, z pośladkami rozciągniętymi taśmami na boki, odsłaniając całe miejsce zmienione chorobowo.
Podawane jest znieczulenie miejscowe (2% roztwór lidokainy z adrenaliną). Następnie każdy otwór przetoki jest sondowany, aby ocenić głębokość i kierunek leżących pod nim kanałów. Wszystkie widoczne dołki środkowe i boczne otwory przetoki są wycinane za pomocą sztanc biopsyjnych o średnicach od 2,0 do 8,0 mm. W przypadku każdego otworu sztance są wprowadzane najpierw prostopadle do skóry.
Po przebiciu skóry sztance ustawia się w kierunku przewodu, a wycięcie kontynuuje się aż do jamy włosowej, usuwając w ten sposób ujścia zewnętrzne i kanał przetoki. Następnie wprowadza się przez otwory zakrzywione kleszcze i łyżeczkę kostną, aby dokładnie oczyścić wszystkie jamy i kanały z włosów, zanieczyszczeń i tkanki ziarninowej.
Sztance o średnicy 4,0 mm lub szersze można użyć podobnie jak dłuta, aby wyciąć zmienione zapalnie tkanki, ograniczając fragmentację usuwanej tkanki.
Wszystkie otwory wykonywane za pomocą sztancy biopsyjnej pozostawia się otwarte i bez dodatkowego opatrunku. Sporą zaletą tej metody jest występowanie tylko niewielkiego krwawienia w trakcie całej operacji, w efekcie czego zwykle nie jest wymagane uzyskiwanie hemostazy innymi metodami (10-12).
Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
- Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
- Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
- Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.
Opcja #1
29 zł
Wybieram
- dostęp do tego artykułu
- dostęp na 7 dni
uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony
Opcja #2
69 zł
Wybieram
- dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
- dostęp na 30 dni
- najpopularniejsza opcja
Opcja #3
129 zł
Wybieram
- dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
- dostęp na 90 dni
- oszczędzasz 78 zł
Piśmiennictwo
1. De Parades V, Bouchard D, Janier M, Berger A: Pilonidal sinus disease. J Visc Surg 2013; 150(4): 237-247.
2. Mahmood F, Hussain A, Akingboye A: Pilonidal sinus disease: Review of current practice and prospects for endoscopic treatment. Ann Med Surg 2020; 57: 212-217.
3. Kerydakis GE: New approach to the problem of pilonidal sinus. Lancet 1973; 302(7843): 1414-1415.
4. Allen-Mersh TG: Pilonidal sinus: finding the right track for treatment. Br J Surg 1990; 77(2): 123-132.
5. Guerra F, Giuliani G, Amore Bonapasta S et al.: Cleft lift versus standard excision with primary midline closure for the treatment of pilonidal disease. A snapshot of worldwide current practice. Eur Surg 2016; 48: 269-272.
6. Lord PH, Millar DM: Pilonidal sinus: a simple treatment. Br J Surg 1965; 52: 298-300.
7. Millar DM, Lord PH: The treatment of acute postanal pilonidal abscess. Br J Surg 1967; 54: 598-999.
8. Bascom J: Pilonidal disease: origin from follicles of hair and results of follicle removal as treatment. Surgery 1980; 87: 567-572.
9. Bascom J: Pilonidal disease: long-term results of follicle removal. Dis Colon Rectum 1983; 26: 800-807.
10. Gips M, Melki Y, Salem L et al.: Minimal surgery for pilonidal disease using trephines: description of a new technique and long-term outcomes in 1,358 patients. Dis Colon Rectum 2008; 51: 1656-1662.
11. Di Castro A, Guerra F, Sandri GBL, Ettorre GM: Minimally invasive surgery for the treatment of pilonidal disease. The Gips procedure on 2347 patients. Int J Surg 2016; 36: 201-205.
12. Amorim M, Estevão-Costa J, Santos C et al.: Minimally invasive surgery for pilonidal disease: Outcomes of the Gips technique – A systematic review and meta-analysis. Surgery 2023; 174(3): 480-486.
13. Radwan S: Advantages and Efficacy of Minimal Invasive Moshi-Gips Technique in Pilonidal Sinus Surgery. J Surg 2022; 7(16): 1622-1624.
14. Eniquez-Navascues JM, Emperanza JI, Alkorta M, Placer C: Meta-analysis of randomized controlled trials comparing different techniques with primary closure for chronic pilonidal sinus. Tech Coloproctol 2014; 18(10): 863-872.
15. Milone M, Fernandez LMS, Musella M, Milone F: Assisted Ablation of Pilonidal Sinus: A Randomized Clinical Trial. JAMA Sur 2016; 151(6): 547-653.
16. Sevinç B, Karahan ?, Oku? A et al.: Randomized prospective comparison of midline and off-midline closure techniques in pilonidal sinus surgery. Surgery 2016; 159: 749-754.
17. Tavassoli A, Noorshafiee S, Nazarzadeh R: Comparison of excision with primary repair versus Limberg flap. Int J Surg 2011; 9: 343-346.
18. Soll C, Dindo D, Steinemann D et al.: Sinusectomy for primary pilonidal sinus: less is more. Surgery 2011; 150: 996-1001.