Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 4/2006, s. 82-85
*Monika Dudzisz-Śledź, Piotr Jażdżewski
Laseroterapia w chorobach skóry
Laserotherapy in dermatology
ZF Altana Pharma Sp. z o.o.
Dział Naukowy, Warszawa
Summary
Laser treatment in medicine has been used widely. It has become the standard in the management in many dermatological conditions. There are many effective techniques of laser therapy used in dermatology. Laser treatment has been worked through physical and chemical influence on alive cells. Depending on the kind of laser type there could be predominant thermal or biochemical effect. The use of newer noninvasive thermal and optical sensing techniques could be particularly applicable in skin diseases.
Lasery to urządzenia, które z powodzeniem są wykorzystywane w leczeniu wielu schorzeń. Praktycznie każdy laser może znaleźć zastosowanie w medycynie (1). Promieniowanie laserowe jest promieniowaniem optycznym czyli falą elektromagnetyczną. Wpływ promieniowania laserowego na materię żywą jest nieco odmienny aniżeli wpływ na materię nieożywioną. Jest on uzależniony od długości fali promieniowania laserowego, mocy, czasu trwania impulsu lub też czasu naświetlania, właściwości naświetlanej tkanki (współczynnik absorbcji i rozpraszania promieniowania), gęstości ośrodka, ciepła właściwego, współczynnika przewodnictwa cieplnego. Istotną rolę odgrywa tu również przepływ krwi i chłonki w tkance poddawanej działaniu promieniowania laserowego. Efekt terapeutyczny promieniowania laserowego jest wypadkową właściwości fizycznych światła lasera i właściwości fizyko-chemicznych komórki, do której ono dociera. U jego podstaw leży fizyko-chemiczne oddziaływanie promieniowania laserowego na struktury biochemiczne komórek, co prowadzi do zmiany właściwości komórek w wyniku oddziaływania na poziomie molekularnym. W oddziaływaniu promieniowania laserowego na tkanki przeważać może oddziaływanie biochemiczne i wówczas mowa jest o tzw. biostymulacji laserowej. Jeżeli natomiast przeważa efekt termiczny, mówimy o wpływie koagulacyjnym. Działanie biologiczne lasera związane jest ze zmianami biochemicznymi i biofizycznymi na poziomie komórki i tkanki. Działanie fototermiczne (przegrzanie, denaturacja martwica, zwęglenie, odparowanie). Laser wywołuje również działanie fotojonizacyjne. Działanie promieniowania prowadzi do zwiększenia syntezy białek, kwasu rybonukleinowego, syntezy kolagenu, zmian potencjału błon komórkowych stąd też silne działanie p/bólowe i p/zapalne, zwiększa się ilość tlenu we krwi, co jest związane ze wzrostem ilości hemoglobiny, zwiększa się wydzielanie neuroprzekaźników, następuje poprawa odżywienia i ukrwienia tkanek oraz dochodzi do pobudzenia regeneracji komórek i naczyń krwionośnych (5).
Lasery można podzielić na podstawie różnych kryteriów:
1. na podstawie charakteru pracy lasera wyróżniamy lasery działające w sposób ciągły i impulsowy oraz tzw. „pseudociągły” (laser emituje światło pulsacyjne z wielką częstotliwością, co czyni wrażenie emisji ciągłej); do grupy laserów o pracy ciągłej należą: CO2, Nd:YAG, argonowy, kryptonowy, barwnikowy, półprzewodnikowy; do grupy laserów o pracy impulsowej należą: CO2 (impulsowy), Nd:YAG (impulsowy), Ho:YAG, Er:YAG, aleksandrytowy, KTP, ekscymerowy XeCl, ArF i KrF, barwnikowy (impulsowy), półprzewodnikowy (impulsowy).
2. na podstawie długości fali emitowanej przez laser na lasery emitujące promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie widzialne i promieniowanie podczerwone.
3. na podstawie mocy uzyskanej wiązki laserowej na lasery niskoenergetyczne (biostymulujące), średnio energetyczne (terapeutyczne) i wysokoenergetyczne (chirurgiczne).
4. na podstawie rodzaju ośrodka, w którym nastąpiło wzbudzenie promieniowania laserowego na lasery stałe, ciekłe, gazowe i półprzewodnikowe.
Promieniowanie laserowe ma pewne specyficzne cechy w stosunku do promieniowania optycznego. Po pierwsze, jest ono emitowane z lasera w postaci mało rozbieżnej wiązki w jednym, określonym kierunku, wyznaczonym przez oś rezonatora optycznego. Wiązka promieniowania ma na ogół małą rozbieżność, to znaczy, że jej średnica nie ulega większym zmianom w miarę oddalania się od lasera. Mała rozbieżność pozwala na przesyłanie wiązki laserowej na duże odległości, a także na jej silne skupienie przez układ optyczny. Po drugie, promieniowanie laserowe jest monochromatyczne. Żadne źródło światła nie emituje promieniowania o jednej długości fali. Szerokość spektralna promieniowania laserowego jest bardzo mała i może osiągnąć nawet 10-7 nm, przy czym cała energia promieniowania jest zgromadzona w tej wąskiej linii. Ułatwia to ogniskowanie wiązki laserowej i osiąganie bardzo małych rozmiarów ogniska. Po trzecie, promieniowanie laserowe jest koherentne (spójne). Oznacza to, że występuje stały związek fazowy fali promieniowania w wiązce w czasie (spójność czasowa) i między dowolnymi punktami przekroju poprzecznego wiązki laserowej (spójność przestrzenna). Takie właściwości promieniowania laserowego stwarzają olbrzymie możliwości jego zastosowania.
Jeśli chodzi o techniki wykonywania zabiegów przy pomocy laserów są to:
1. Zabiegi kontaktowe i bezkontaktowe. Metodę kontaktową stosuje się tylko na skórze nie uszkodzonej. Głowica dotyka skóry, lekko lub z łagodnym uciskiem, można też stosować ucisk przerywany. Stosując tą metodę należy przygotować skórę przed zabiegiem, przecierając ją spirytusem. Głowicę po zabiegu należy zdezynfekować. Metodę bezkontaktową stosuje się w sytuacji, gdy skóra jest zmieniona chorobowo. Należy przesuwać głowicę tuż nad polem zabiegowym pamiętając o tym, że warstwa powietrza oddzielająca ją od tkanek nie powinna być większa niż 5 mm.
2. Zabiegi przy użyciu wiązki skupionej i rozproszonej. Wiązka skupiona ma średnicę kilku milimetrów i znaczną gęstość mocy (do 500 mW/cm2); stosuje się ją w zabiegach punktowych i ruchomych. Wiązkę rozogniskowaną lub ze źródła wielopunktowego, zwykle o małej gęstości powierzchniowej (od 0,01 do 1 mW/cm2) wykorzystuje się w zabiegach obejmujących większą powierzchnię skóry. Promienie powinny być skierowane prostopadle do powierzchni pola zabiegowego. Ukośne padanie promieni na skórę poszerza pole, lecz naświetlenie jest nierównomierne. Promieniowanie lasera może być szkodliwe dla oczu, terapeuta i pacjent powinni wkładać okulary ze szkłami nieprzenikliwymi dla promieniowania laserowego.
3. Zabiegi labilne i stabilne. Zabiegi głowicą ruchomą (tzw. labilne) są nazywane inaczej skanowaniem lub przemiataniem. Głowicę przesuwa się płynnym okrężnym lub falistym ruchem z szybkością około 1 cm/s. Zakłada się, że promieniowanie powinno być rozłożone równomiernie, jak najbliżej procesu chorobowego. Zabiegi głowicą ustaloną w jednym punkcie (stabilne) są nazywane techniką punktową. Wybiera się jeden lub więcej punktów, które wydają się najbardziej odpowiednie do wygaszania procesu chorobowego, mogą to być punkty spustowe, ewentualnie akupunkturowe. Dawkę oblicza się w J na punkt.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Sean W. Lanigan: Lasery w dermatologii. 2005. Wydawnictwo Czelej, Lublin. 2. Lis-Święty A., Brzezińska-Wcisło L.: Współczesne osiągnięcia w laseroterapii naczyniaków płaskich. Dermatologia Kliniczna, 2005, 7, 3: 171-175. 3. Kołłątaj M., Dziankowska-Bartkowiak B., Zalewska A., Sysa-Jędrzejowska A.: Zastosowanie laseroterapii w dermatologii. Dermatol. Estet. 2001, 3, 68-77. 4. Kolinek J., Duczkowski M.: Współczesne poglądy na temat leczenia trądziku zwykłego na podstawie piśmiennictwa i własnych doświadczeń. Dermatologia Kliniczna 2004, 6 (1): 49-55. 5. Wolf L., Peszyński-Drews C.: Fizyczne i biologiczne podstawy współczesnej laseroterapii. Biulet. Kosmetol., 1998, 1, 4-11. 6. Sidbury R., Paller A.S.: The diagnosis and management of acne. Pediatric Annals, 2000, 29: 17-24. 7. Manjari Goyal-Stec, Majewski S.: Leczenie brodawek skórnych wywołanych przez wirusy brodawczaka ludzkiego (HPV, human papillomavirus). Post Dermatol. Alergol., 2006, XXIII, 4: 157-160. 8. Kowzan-Korman A.: Kłykciny kończyste – leczenie. Post. Derm. Alerg., 2003, XX, 5: 316-320. 9. Allison K.P., Kiernan M.N., Waters R.A., i wsp.: Pulsed Dye laser treatment of burn scars alleviation or irritation? Burns, 2003, 29: 207-213.
otrzymano: 2006-10-03
zaakceptowano do druku: 2006-12-15

Adres do korespondencji:
*Monika Dudzisz-Śledź
ZF Altana Pharma Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 146a, 02-305 Warszawa
tel. (0-22) 608-13-18
e-mail: mdudzisz@yahoo.com

Medycyna Rodzinna 4/2006
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna