Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę habilitacyjną, doktorską czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 3/1999, s. 7-11
Andrzej Nowakowski
Zasady leczenia cukrzycy typu 2
z II Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Lublinie
Kierownik Katedry: prof. dr hab. n. med. Andrzej Nowakowski
Współczesna definicja cukrzycy ujmuje nieco inaczej charakter tego schorzenia, a przede wszystkim eksponuje jego powikłania. Tak więc zgodnie z definicją podaną przez ADA (American Diabets Association) mianem cukrzycy określamy grupę chorób metabolicznych charakteryzujących się hiperglikemią wynikającą z deficytu wydzielania i/lub działania insuliny. Przewlekła hiperglikemia wiąże się z uszkodzeniem, zaburzeniem funkcji oraz niewydolnością takich narządów jak: narząd wzroku (siatkówka – retinopatia cukrzycowa), nerek (nefropatia cukrzycowa), układu nerwowego (neuropatia obwodowa i autonomiczna) oraz układu sercowo naczyniowego (choroba niedokrwienna serca i nadciśnienie tętnicze).
KLASYFIKACJE CUKRZYCY
I. wg WHO – 1985:
1. Cukrzyca insulinozależna typu I (IDDM – Insulin-Dependent Diabets Mellitus)
2. Cukrzyca insulinoniezależna typu II (NIDDM – Non Insulin-Dependent Diabets Mellitus)
a. bez otyłości
b. z otyłością
c. MODY
3. Cukrzyca wtórna typu III
a. trzustkowa
b. hormonalna
c. polekowa
d. toksyczna
e. genetyczna
f. receptorowa
g. inne
4. Cukrzyca ciężarnych typu IV (GDM – Gestational Diabetes Mellitus)
5. Upośledzona tolerancja glukozy (IGT – Impaired Glucose Tolerance)
II. ETIOLOGICZNA WG ADA – 1997 R.
I. Cukrzyca typu I (destrukcja komórek beta, wiodąca do bezwzględnego deficytu insuliny)
a. immunologiczna
b. idiopatyczna
II. Cukrzyca typu 2 (od przewagi insulinooporności ze względnym deficytem insuliny do przewagi deficytu insuliny i umiarkowanej insulinooporności)
III. Inne typy cukrzycy
a. defekty genetyczne funkcji komórek beta
b. defekty genetyczne działania insuliny
c. schorzenia zewnątrzwydzielniczej części trzustki
d. endokrynopatie
e. leki i substancje chemiczne
f. zakażenia
g. inne
IV. Cukrzyca ciężarnych (GDM)
Dane epidemiologiczne dotyczące rozprzestrzenienia się cukrzycy zarówno na świecie jak i w Polsce wyraźnie wskazują na narastającą tendencję zapadalności na tę chorobę tak w przypadku cukrzycy 1 jak i 2. Poniższe zestawienie porównuje znane dane epidemiologiczne z 1994 r. i przewidywaną zapadalność na cukrzycę obu typów na świecie do 2010 r. (tab. 1).
Tabela 1.
cukrzyca typu 111,5 mln18,1 mln23,7 mln
cukrzyca typu 298,9 mln157,3 mln215,6 mln
razem110,4 mln175,4 mln239,3 mln
Podobną sytuację obserwujemy w naszym kraju gdzie populacje chorych na cukrzycę obu typów szacuje się na około 1,5 mln osób. Jak wykazują dane z przedstawionej powyżej tabeli około 90% chorych to pacjenci z typem 2 cukrzycy (dawniej zwanej niezależną od insuliny). Tak więc przeważająca rzesza pacjentów to osoby, u których schorzenie to rozwija się podstępnie, często nie daje żadnych charakterystycznych objawów, a nierzadko rozpoznanie ustala się na podstawie przypadkowo stwierdzonej hiperglikemii. Szerokie rozprzestrzenienie się cukrzycy typu 2 i progresywny charakter zachorowalności na nią obligują lekarza, a szczególnie lekarza rodzinnego do wzmożonej „czujności diagnostycznej” oraz właściwego postępowania leczniczego. Ta wzmożona „czujność diagnostyczna” to nie tylko rozpoznanie cukrzycy w przypadku klasycznych objawów hiperglikemii – wzmożonego pragnienia (polidypsja), wielomoczu (poliuria), utraty masy ciała przy zachowanym apetycie, ale także poszukiwanie cukrzycy u pacjentów potencjalnie zagrożonych. Należą do nich osoby z nadwagą lub otyłością, szczególnie typu trzewnego po 40 roku życia, z nadciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca, zaburzeniami lipidowymi (hipercholesteronemia i hipertrójglicerydemia), trudno gojącymi się ranami, ropnymi infekcjami skóry, owrzodzeniami stopy, stanami zapalnymi sromu, osoby z wywiadem rodzinnym w kierunku cukrzycy oraz kobiety z przebytą cukrzycą ciężarnych.
Rozpoznanie cukrzycy możemy ustalić po stwierdzeniu glikemii na czczo 126 mg/dl (7,0 mmol/l) lub przypadkowej glikemii przekraczającej 200 mg/dl (11,1 mmol/l). W przypadku tej ostatniej sytuacji należy dokonać następnego dnia oznaczenia glikemii na czczo.
Wymienione uprzednio sytuacje kliniczne stanowiące potencjalne zagrożenie cukrzycą wymagają standardowego testu tolerancji glukozy po obciążeniu pacjenta 75,0 g glukozy i określeniu glikemii na czczo, po 1 i 2 godzinach. Rozpoznanie cukrzycy opiera się na wartościach glikemii > 126 mg/dl na czczo i > 200 mg/dl po 2 godzinach. Prawidłowe wartości glikemii na czczo, po 1 godz. < 200 mg/dl, a po 2 godz. mieszczące się pomiędzy 140-200 mg/dl upoważniają do rozpoznania nieprawidłowej tolerancji glukozy (IGT – Impaired Glucose Tolerance).
Dlaczego cukrzyca typu 2 jest chorobą niebezpieczną i wymaga troskliwego i wnikliwego leczenia? Przede wszystkim jej podstępny bezobjawowy, a często i wieloletni przebieg powodują to, że w chwili rozpoznania niejednokrotnie spotykamy się już z zaawansowanymi powikłaniami. Jak wykazały badania Panzrama i wsp. (1987) i innych autorów, śmiertelność z przyczyn sercowo-krążeniowych, rozwój choroby niedokrwiennej serca z jej wszystkimi klinicznymi postaciami, udary mózgu i nadciśnienie tętnicze występują 2 do 3 razy częściej w tej populacji chorych. 50% śmiertelnych powikłań zawału m. serca dotyczy chorych z cukrzycą, a zaburzenia metabolizmu lipidów pod postacią hipercholesterolemii i hipertrójglicerydemii są 3-krotnie częstsze w tej grupie chorych. Powikłania naczyniowe i neuropatyczne prowadzące do powstania zespołu stopy cukrzycowej, którego konsekwencją może być konieczność amputacji palców lub stopy są 40-krotnie częstsze u chorych na cukrzycę.
Lekarze rodzinni mogą zetknąć się z chorym na cukrzycę typu 2 w dwojakiego rodzaju sytuacjach. Mogą rozpoznać chorobę i rozpocząć leczenie bądź też kontynuować i kontrolować leczenie u pacjenta z rozpoznaną cukrzycą. Postępowaniu lekarskiemu powinna przyświecać zasada ścisłego realizowania ustalonego planu leczenia i konsekwentnego dążenia do obowiązujących kryteriów wyrównania cukrzycy. W sytuacjach braku poprawy bądź trudności w uzyskaniu wyrównania cukrzycy powinni oni (lekarze rodzinni) korzystać z pomocy specjalisty diabetologa, albo lepiej pod jego nadzorem prowadzić pacjenta z cukrzycą.
Leczenie cukrzycy typu 2 polega na konsekwentnym i równoczesnym realizowaniu trzech torów postępowania, a mianowicie:
– przestrzeganiu diety,
– zmianie stylu życia i zwiększeniu aktywności fizycznej,
– odpowiedniej farmakoterapii.
Cele prawidłowego leczenia cukrzycy to:
– osiągnięcie wyrównania metabolicznego cukrzycy zgodnie z kryteriami WHO,
– zapobieganie ostrym i przewlekłym powikłaniom cukrzycy,
– monitorowanie schorzeń dodatkowych,
– zapewnienie długości życia odpowiadającego co najmniej średniej dla danej populacji,
– zapewnienie jakości życia tzn. sprawności fizycznej, intelektualnej oraz realizowania się w życiu rodzinnym, społecznym.
Realizacja diety jest jednym z najtrudniejszych zadań, przede wszystkim dla pacjenta, ponieważ stwarza mu znaczne ograniczenia swobody żywieniowej, także i dla lekarza ponieważ narzuca powinność przekonania chorego o sensowności i celowości leczenia dietetycznego. W wielu przypadkach zdarza się, że konsekwentne i rygorystyczne przestrzeganie ustalonej diety, jeżeli nie wystarcza, to w ogromnym stopniu przyczynia się do poprawy wyrównania cukrzycy.
Generalne zalecenia dietetyczne zakładają zastosowanie diety jako głównego elementu leczniczego w pierwszej fazie leczenia cukrzycy typu 2, przede wszystkim w przypadkach pacjentów z nadwagą lub otyłością. Dla odróżnienia nadwagi i otyłości wykorzystujemy wskaźnik masy ciała – BMI obliczany z ilorazu
Tabela 2.
 niedożywienienormanadwagaotyłość
kobiety< 20< 2626 - 30> 30
mężczyźni< 20< 2727 - 30> 30

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Medycyna Rodzinna 3/1999
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna