Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 1/2000
Renata Dudek¹, Zofia Rajtar-Leontiew¹, Zbigniew Cichocki²
Fototerapia u noworodków
Phototherapy in neonates
¹ z Kliniki Patologii Noworodka II Katedry Pediatrii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Zofia Rajtar-Leontiew
² SDP Elmax sp. z o.o.
Streszczenie
This publication explains the action of phototherapy. Next, it describes the properties of the fluorescent lamps required and the construction of an irradiation unit.
Słowa kluczowe: phototherapy, neonates.
Fototerapia, jako metoda leczenia hiperbilirubinemii noworodków jest stosowana od 1958 roku. Cremer i wsp. opisali wówczas, że ekspozycja noworodków z żółtaczką na światło słoneczne powoduje zmniejszenie natężenia żółtaczki (2).
Bilirubina w roztworze jest barwnikiem żółtym. Oznacza to, że absorbuje padające światło niebieskie, szczególnie o długości fali 400-490 nm. Może absorbować również światło zielone i fioletowe. Podczas naświetlania roztworu widmo absorpcji zmienia się, co zostało uwidocznione na rycinie 1. Jest to spowodowane przejściem bilirubiny w postać spolaryzowaną, która jest łatwo wydalana z organizmu. Widmo rozkładu tej mieszaniny może być zapisane przez naświetlanie bilirubiny in vitro światłem o różnej długości fali i określane przez procent spadku zawartości bilirubiny w roztworze (3).
Ryc. 1. Wpływ światła na widmo absorpcyjne osocza zawierającego bilirubinę wg Cremera i wsp. (2). Promieniowanie światłem białym przy stałej temp. 20°C.
Legenda: linia ciągła: przed promieniowaniem; linia przerywana: po 2 godzinach promieniowania.
Obecnie wiadomo, że zmiany zachodzące podczas fototerapii związane są z działaniem trzech niezależnych od siebie mechanizmów chemicznych: izomeryzacji konfiguracyjnej (geometrycznej), izomeryzacji strukturalnej, fotooksydacji (4).
Pod wpływem izomeryzacji strukturalnej dochodzi do spolaryzowania konfiguracji przestrzennej bilirubiny. Powstałe izomery są rozpuszczalne w wodzie i mogą być łatwo wydalane z żółcią bez wiązania z kwasem glukuronowym. Niestety znaczna część tego związku po wydaleniu do żółci ulega reizomeryzacji i zwrotnemu wchłanianiu w jelicie cienkim.
Najbardziej istotny w procesie przemiany bilirubiny wydaje się proces izomeryzacji strukturalnej, w wyniku której powstaje lumirubina. Produkcja lumirubiny narasta wraz ze zwiększeniem natężenia światła, w odróżnieniu od izomerów konfiguracyjnych. Lumirubina wydalana jest przez wątrobę oraz przez nerki.
W najmniejszym stopniu powstają nietoksyczne produkty fotooksydacji: mono- i dipirole oraz biliwerdyna. Udział tej formy przemiany bilirubiny w ogólnej puli metabolicznej jest niewielki i mało ważny klinicznie. Powstałe związki są wydalane przez wątrobę i częściowo przez nerki.
W celu zapewnienia efektywnej fototerapii konieczne jest naświetlanie pacjenta światłem, którego rozkład widmowy pokrywa się z widmem rozkładu bilirubiny pokazanym na rycinie 2. W praktyce w fototerapii używane są świetlówki emitujące światło niebieskie, zielone i białe. W lampach tych niewidzialne promieniowanie powstające na skutek wyładowania elektrycznego w gazie zmieniane jest w widzialne promieniowanie przez fosforyzującą mieszaninę, zwaną luminoforem, pokrywającą wewnętrzną ścianę lampy.
Ryc. 2. Widmo rozkładu bilirubiny w osoczu wg Cremera i wsp. (2).
Skład luminoforu determinuje kolor (spektrum emisyjne) światła emitowanego przez świetlówkę. W czasach, kiedy prowadzono pierwsze badania nad fototerapią, jedyne dostępne lampy miały spektrum emisyjne, które nie harmonizowało zbyt dobrze ze spektrum absorpcyjnym bilirubiny. Rycina 3 pokazuje nam widmo emisyjne stosowanych wówczas lamp świecących światłem dziennym oraz widmo emisyjne używanych obecnie świetlówek emitujących światło niebieskie. Rysunek ten znacząco uwidacznia, że spektrum emisyjne lamp poprzednio używanych było o wiele mniej przystosowane do widma rozkładu bilirubiny, niż widmo emisyjne świetlówek niebieskich. Świetlówki te są prawie 2,5 raza bardziej efektywne, niż konwencjonalne, co umożliwia zmniejszenie liczby lamp w fototerapii. Umożliwia to również skrócenie czasu naświetlania.
Ryc. 3. Widmo emisyjne lamp używanych do fototerapii. Krzywa 1 – lampy konwencjonalne (światło dzienne); Krzywa 2 – lampy świecące światłem niebieskim.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
1. Costarino A.T. et al.: Pediatrics, 1985, 75:519. 2. Cremer R.J. et al.: The Lancet 1958, 1:1094. 3. Philips Lighting. Phototherapy of hyperbilirubinaemia – materiały promocyjne. 4. Rajtar-Leontiew Z.: Hiperbilirubinemia, żółtaczka, cholestaza u noworodków. Klin. Pediatr. 1996, 4, 1:13-15. 5. Rosenfeld W. et al.: Pediatrics 1986, 78:10. 6. Sausville J.W. et al.: Journal of the III Eng. Soc. 1972, 1:112. 7. Sisson T.R.C. et al.: Journal of Pediatrics 1972, 81:19. 8. Szczapa J. i wsp.: Fototerapia w leczeniu żółtaczki noworodka. Postępy w neonatologii 6 pod red. J. Szczapy, W. Twarowskiej 1995, 311:317. 9. Tank L.: Pediatr. Res., 1982, 16:670. 10. Wu P.Y.K. et al.: Pediatrics 1985, 75:427.
Nowa Pediatria 1/2000
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria