Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu
© Borgis - Nowa Stomatologia 2/2021, s. 40-46 | DOI: 10.25121/NS.2021.26.2.40
Grażyna Marczuk-Kolada, *Sylwia Kuderewska, Michalina Żyłkiewicz
Ocena cytotoksyczności wybranych kompomerów na fibroblasty dziąsła – badania ex vivo
Evaluation of cytotoxicity of selected compomers on gingival fibroblasts – ex vivo studies
Department of Pediatric Dentistry, Medical University of Białystok
Head of Department: Grażyna Marczuk-Kolada, PhD, MD
Streszczenie
Wstęp. Kompomery powstały w wyniku połączenia materiałów złożonych i cementów szkło-jonomerowych. Ze względu na swoje właściwości budzą duże zainteresowanie wśród lekarzy praktyków, szczególnie stomatologów dziecięcych.
Cel pracy. Porównanie działania cytotoksycznego dwóch wybranych kompomerów wobec fibroblastów dziąsła ludzkiego.
Materiał i metody. Ocenę przeprowadzono, używając testu MTT. Dla każdego materiału wykonano po 12 próbek. Połowę próbek (6 sztuk) polimeryzowano przez 20 sekund w dwóch warstwach lampą halogenową (Polylux II, Kavo) i drugą połowę lampą diodową (B-Max, Tecno-Gaz, 1600 mW/cm2). Płytki hodowlane z komórkami i insertami z materiałami przez 24 godziny inkubowano w temperaturze 37°C, 5% CO2 i 95% wilgotności. Następnie usuwano inserty z materiałami, a do każdego dołka dodawano 1 ml MTT w stężeniu 0,5 mg/ml podłoża i inkubowano bez dostępu światła 3 godziny w opisanych warunkach. Gęstość optyczną mierzono za pomocą spektrofotometru absorpcyjnego przy długości fali 560 nm.
Wyniki. Analiza uzyskanych wyników ujawniła niewielkie, nieistotne statystycznie różnice w cytotoksyczności badanych materiałów w zależności od źródła polimeryzacji.
Wnioski. Należy kontynuować badania mające na celu aktualizację informacji dotyczących zagadnień cytotoksyczności.
Summary
Introduction. Compomers are the result of combining composite materials and glass ionomer cements. Due to their properties, compomers are of interest among medical practitioners, especially pediatric dentists.
Aim. The aim of this study was to compare the cytotoxic effect of two selected compomers on human gingival fibroblasts.
Material and methods. The assessment was conducted using the MTT test. Twelve samples were prepared for each material. Half of the samples (6 samples) were polymerized for 20 seconds in two layers with a halogen lamp (Polylux II, Kavo) and the other half with a diode lamp (B-Max, Tecno-Gaz, 1600 mW/cm2). Culture plates with cells and inserts with materials were incubated at 37°C, 5% CO2 and 95% humidity for 24 hours. Then the inserts were removed, 1 mL of MTT was added in the amount of 0.5 mg per 1 mL of the medium and samples were incubated in the described conditions without light for 3 hours. The optical density was measured with an absorption spectrophotometer at the 560 nm wavelength.
Results. The analysis of the results revealed slight, not statistically significant differences in the cytotoxicity of the tested materials depending on the polymerization source.
Conclusions. Research should continue to update information on cytotoxicity issues.



Wstęp
Zgodnie z aktualną wiedzą materiały adhezyjne uwalniające fluor powinno się stosować w wypełnianiu ubytków próchnicowych. W wyniku połączenia materiałów złożonych i cementów szkło-jonomerowych w latach 90. XX wieku powstały kompomery (1, 2). Materiały te zawierają w swoim składzie zmodyfikowany monomer i szkło krzemowe uwalniające fluor. Między innymi z tego powodu budzą duże zainteresowanie wśród lekarzy praktyków, szczególnie stomatologów dziecięcych (2, 3). Istotną zaletą tych materiałów w porównaniu z cementami szkło-jonomerowymi jest nieograniczony czas pracy, ponieważ ich wiązanie następuje pod wpływem światła emitowanego z urządzeń do utwardzania wypełnień. Stosowane powszechnie do polimeryzacji lampy halogenowe ze względu na szybkie zużycie i niewystarczającą energooszczędność, coraz częściej są zastępowane przez lampy diodowe (4). Pierwsze lampy diodowe nie spotkały się z pozytywnym przyjęciem, ponieważ nie zawsze zapewniały pełną, wymaganą polimeryzację, powodując nieodpowiednią jakość polimeryzowanych materiałów, szczególnie ich dużą cytotoksyczność. Wynikało to ze zbyt małej mocy światła emitowanego przez te lampy. Na początku XXI wieku wprowadzono II generację lamp diodowych charakteryzujących się większą wydajnością diod elektroluminescencyjnych. W dostępnym piśmiennictwie pojawiają się wątpliwości na temat biokompatybilności kompomerów utwardzanych światłem halogenowym i diodowym (5).
Cel pracy
Celem pracy była ocena cytotoksyczności wybranych kompomerów, używając do ich polimeryzacji lampy halogenowej i diodowej.
Materiał i metody
A. Przygotowanie próbek materiałów
Badania przeprowadzono z użyciem dwóch kompomerów: Dyract Extra (Dentsply) i Compoglass F (Ivoclar Vivadent). Materiały w kolorze A2 aplikowano do plastikowych pierścieni o wymiarach 5 mm (wewnętrzna średnica) x 5 mm (wysokość). Wykonano po 12 próbek każdego materiału. Połowę próbek (6 sztuk) polimeryzowano przez 20 sekund w dwóch warstwach lampą halogenową (Polylux II, Kavo) i drugą połowę lampą diodową (B-Max, Tecno-Gaz, 1600 mW/cm2). Pierścienie z materiałami umieszczano w insertach (f. Nunc) o polu powierzchni 0,47 cm2 i średnicy porów 0,4 μm znajdujących się w 24-dołkowych płytkach hodowlanych (f. Nunc), zawierających fibroblasty dziąsła ludzkiego. W każdej z 24-dołkowych płytek, 6 dołków z insertami bez materiałów stanowiło kontrolę.
B. Przygotowanie hodowli komórek
Ludzkie fibroblasty dziąsła posiadające zdolność adhezji (ang. adherent permanent cell lines) (ATCC® CRL-2014HGF-1, LGC Promochem) wzrastały w pojemnikach Falcon (pole powierzchni wzrostu 75 cm2) na podłożu DMEM (Dulbecco’s Modified Eagle’s Medium) z dodatkiem 10% płodowej surowicy bydlęcej (FBS) w temperaturze 37°C, 5% CO2 i 95% wilgotności. Po osiągnięciu zlewnego wzrostu komórki oddzielano 0,25% roztworem trypsyny z dodatkiem 0,53 mM EDTA. Aktywność enzymu hamowano przez dodanie medium z 10% FBS. Zawiesinę komórkową rozcieńczano w świeżym podłożu, posiewano w 24-dołkowych płytkach i inkubowano przez 24 godz.
C. Ocena cytotoksyczności
Ocenę toksyczności badanych materiałów wobec ludzkich fibroblastów dziąsła przeprowadzono w oparciu o test MTT. Metoda ta pozwala na określenie żywotności i proliferacji komórek na podstawie aktywności mitochondrialnej dehydrogenazy bursztynianowej. W żywych komórkach enzym ten powoduje redukcję żółtej soli tetrazolowej – MTT – bromku 3-(4,5-dimetylotiazol-2-ilo)-2,5-difenylotetrazoliowego do fioletowego formazanu. Zawartość barwnika oznacza się w spektrofotometrze absorpcyjnym. Ilość formazanu jest wprost proporcjonalna do liczby żywych komórek w hodowli. Przy niskiej przeżywalności komórek stwierdza się małą aktywność enzymu i tym samym niską zawartość fioletowego formazanu i obniżone wartości absorbancji.
Płytki hodowlane z komórkami i zaaplikowanymi materiałami inkubowano w temperaturze 37°C, 5% CO2 i 95% wilgotności przez 24 godz. Po upływie tego czasu inserty z materiałami usuwano, do każdego dołka dodawano 1 ml bromku 3-(4,5-dimetylotiazol-2-ilo)-2,5-difenylotetrazoliowego (MTT) w stężeniu 0,5 mg/ml podłoża i inkubowano przez 2 godz. w podanych wyżej warunkach, bez dostępu światła. Następnie aspirowano płyn z hodowli, dodawano 1 ml isopropanolu zakwaszonego kwasem solnym (0,04 mol/L-1). Uzyskany roztwór krótko mieszano celem rozpuszczenia kryształków formazanu. Pomiaru absorbancji dokonywano za pomocą dwuwiązkowego spektrofotometru absorpcyjnego Lambda EZ 201 (f. Perkin Elmer) przy długości fali 560 nm.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
1. Hickel R, Dasch W, Janda R et al.: New direct restorative materials. FDI Commission Project. Int Dent J 1998; 48: 3-16.
2. Krämer N, Frankenberger R: Compomers in restorative therapy of children: a literature review. Int J Paediatr Dent 2007; 17(1): 2-9.
3. Marks LAM, Faict N, Welbury RR: Literature review: restorations of class II cavities in the primary dentition with compomers. Eur Arch Paediat Dent 2010; 11(3): 109-113.
4. Dudzik K, Iwanicka-Grzegorek E: Lampy polimeryzacyjne stosowane w stomatologii – rodzaje, zastosowanie i mechanizm polimeryzacji. Nowa Stomatologia 2009; 3: 122-127.
5. Tunç ES, Özer L, Sari Ş, Çetiner S: Cytotoxic effect of halogen – and light-emitting diode-cured compomers on human pulp fibroblasts. Int J Paediatr Dent 2009; 19(1): 55-60.
6. Sjögren G, Sletten G, Dahl JE: Cytotoxicity of dental alloys, metals, and ceramics assessed by millipore filter, agar overlay, and MTT tests. J Prosthet Dent 2000; 84(2): 229-236.
7. Murray PE, Garcia Godoy C, Garcia Godoy F: How is the biocompatibility of dental biomaterials evaluated? Med Oral Patol Oral Cir Bucal 2007; 12(3): E258-266.
8. Wataha JC: Principles of biocompatibility for dental practitioners. J Prosthet Dent 2001; 86(2): 203-209.
9. Schmalz G: Concepts in biocompatibility testing of dental restorative materials. Clin Oral Investig 1997; 1(4): 154-162.
10. Atay A, Bozok Centintas V, Cal E et al.: Cytotoxicity of hard and soft denture lining materials. Dent Mater J 2012; 31(6): 1082-1086.
11. Sasanaluckit P, Albustany KP, Doherty PJ, Williams DF: Biocompatibility of glass ionomer cements. Biomaterials 1993; 14(12): 906-916.
12. Geursten W: Biocompatibility of resin-modified filling materials. Crit Rev Oral Biol Med 2000; 11(3): 333-355.
13. Quinlan CA, Zisterer DM, Tipton KF et al.: In vitro cytotoxicity of a composite resin and compomer. I Endod J 2002; 35(1): 47-55.
14. Schedle A, Franz A, Rausch-Fan X et al.: Cytotoxic effects of dental composites, adhesive substances, compomers and cements. Dent Mater 1998; 14(6): 429-440.
15. Knezevic A, Zeljezic D, Kopjar N, Tarle Z: Cytotoxicity of composite materials polymerized with LED curing units. Oper Dent 2008; 33(1): 23-30.
16. Knezevic A, Zeljezic D, Kopjar N, Tarle Z: Influence of curing mode intensites on cell culture citotoxicity/genotoxicity. Am J Dent 2009; 22(1): 43-48.
17. Wan-Yu T, Chien-Hsun H, Ruey-Song C et al.: Monomer conversion and cytotoxicity of dental composites irradiated with different modes of photoactivated curing. J Biomed Mater Res Part B Appl Biomater 2007; 83(1): 85-90.
18. Nalçaci A, Öztan MD, Yilmaz Ş: Cytotoxicity of composite resins polymerized with different curing methods. Int Endod J 2004; 37(2): 151-156.
19. Millar BJ, Nicholson JW: Effect of curing with a plasma light on the properties of polymerizable dental restorative materials. J Oral Rehabil 2001; 28(6): 549-552.
20. Bouillaguet S, Virgilito M, Wataha et al.: The influence of dentine permeability on cytotoxicity of four dentine bonding systems, in vitro. J Oral Rehabil 1998; 25(1): 45-51.
21. Hamid A, Hume WR: The effect of dentine thickness on diffusion of resin monomers in vitro. J Oral Rehabil 1997; 24(1): 20-25.
22. Goldberg M: In vitro and in vivo studies on the toxicity of dental resin components: a review. Clin Oral Investig 2008; 12(1): 1-8.
otrzymano: 2021-04-14
zaakceptowano do druku: 2021-05-05

Adres do korespondencji:
*Sylwia Kuderewska
Zakład Stomatologii Dziecięcej Uniwersytet Medyczny w Białymstoku
ul. Waszyngtona 15a, 15-274 Białystok
tel.: 511-480-283
sylwia.kuderewska@umb.edu.pl

Nowa Stomatologia 2/2021
Strona internetowa czasopisma Nowa Stomatologia