Ząb wgłobiony (ang. dens invaginatus – DI), nazywany inaczej zębem Saltera, jest zaburzeniem rozwojowym polegającym na wpukleniu szkliwa i zębiny do jego wnętrza (1, 2). Powstaje przez przemieszczenie się narządu szkliwotwórczego w głąb brodawki zębowej przed procesem kalcyfikacji rozwijającego się zawiązka zęba (3). Cechuje go duża zmienność morfologiczna. Objawami sugerującymi występowanie wgłobienia są: zwiększona szerokość korony zęba w porównaniu z jednoimiennym zębem po stronie przeciwnej, głęboki otwór ślepy, beczkowaty lub stożkowaty kształt korony, wcięcie na brzegu siecznym z bruzdą na powierzchni wargowej, uwypuklona szyjka na powierzchni podniebiennej, guzek szponowaty lub dołek na powierzchni językowej w okolicy szyjki zęba (1). Ząb wgłobiony może także nie wykazywać klinicznie dostrzegalnych różnic w budowie anatomicznej (1). Radiologicznie charakteryzuje się zagłębieniem szkliwa i zębiny do jamy zęba, czasami na całą długość korzenia, które jest otoczone tkankami twardymi (3). Zaburzenie to dotyczyć może wszystkich grup zębowych, w tym zębów nadliczbowych (4). Zwykle występuje w uzębieniu stałym, choć można je spotkać także w uzębieniu mlecznym (5). Opisano przypadki występowania dens in dente w żuchwie, ale najczęściej zmiany tego typu wykrywane są w szczęce i dotyczą zębów siecznych bocznych (5-8). Ząb Saltera występuje w 0,04-10% przypadków i częściej spotykany jest u przedstawicieli płci męskiej niż żeńskiej (1). Może występować obustronnie (9, 10). Mimo że istnieje wiele teorii dotyczących przyczyn powstania tego zaburzenia, takich jak: infekcje, urazy czy zbyt szybka proliferacja nabłonka wewnętrznego szkliwa w kierunku brodawki zębowej, etiologia DI nadal pozostaje niejasna (11). Udowodniono, że cecha ta dziedziczona jest autosomalnie dominująco (1). Rodzice oraz rodzeństwo osób z DI również mogą być dotknięci tym zaburzeniem.

Wyróżnione zostały trzy podstawowe typy zębów wgłobionych według Oehlersa, w tym 2 podtypy typu III. Podział ten powstał na podstawie radiologicznej obserwacji głębokości wgłobienia (11, 12) (ryc. 1, tab. 1).

Wybór metody leczenia DI podyktowany jest przynależnością do klasyfikacji według Oehlersa, umiejscowieniem i rodzajem zęba, którego dotknęło to zaburzenie, stopniem rozwoju korzenia, występowaniem ewentualnej resorpcji zewnętrznej korzenia, planowanym leczeniem ortodontycznym, a także objawami klinicznymi i rozległością zmian okołowierzchołkowych.

W pracy przedstawiono przypadek chirurgicznego leczenia zęba wgłobionego typu III według Oehlersa u 11-letniego pacjenta, który jest pod stałą opieką ortodontyczną.