© Borgis - Nowa Stomatologia 4/2005, s. 209-213
Ewa Fitak, Małgorzata Ponto, Leopold Wagner
Ocena kliniczna pasty do zębów i gumy do żucia Yotuel Whitening – badanie wstępne
Clinical evaluation of the Yotuel Whitening dentifrice and Yotuel Whitening chewing gum – initial study
Zakład Propedeutyki i Profilaktyki Stomatologicznej Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik Zakładu: dr hab. med. Leopold Wagner
Polecane
książki z księgarni medycznej BORGIS:
Wprowadzenie
Podstawową przyczyną przebarwień zębów pochodzenia zewnętrznego jest obecność płytki nazębnej, która stwarza sprzyjające warunki do zalegania substancji barwnych i osadzania się drobnoustrojów chromogennych. W jej strukturach zachodzą także reakcje chemiczne w wyniku których dochodzi do transformacji bezbarwnych substancji organicznych do związków wykazujących zabarwienie np. żółte czy brązowe.
Najprostszym, a jednocześnie skutecznym sposobem usuwania przebarwień powierzchownych związanych z płytką nazębną są zabiegi higieniczne. Po zastosowaniu środków mechanicznych następuje usunięcie zabarwionego osadu z powierzchni zęba i przywrócenie mu naturalnego koloru. Zabiegi higieniczne możemy podzielić na wykonywane samodzielnie przez pacjenta oraz na profesjonalne czyszczenie zębów. W gabinecie dentystycznym przeważnie stosuje się w tym celu środki abrazyjne tj. pasty ścierne lub piaskarkę wewnątrzustną, natomiast w domu pacjent może wybrać pastę o działaniu ściernym albo chemicznym (1, 2).
Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono możliwość uszkodzenia szkliwa podczas czyszczenia zębów pastami zawierającymi środki ścierne (3, 4). Tradycyjne pasty używane do usuwania przebarwień wykorzystują efekt ścierania nierozpuszczalnych substancji z powierzchni zębów. Większość past ściernych usuwa jednak nie tylko pellikulę, ale także może ścierać powierzchowne warstwy szkliwa i zębiny (5).
Właściwości abrazyjne past ocenia się na podstawie radioaktywnego pomiaru starcia zębiny (RDA). Pasty wykazujące RDA poniżej 250 kwalifikowane są jako bezpieczne dla twardych tkanek zęba (5).
Pasty o działaniu chemicznym działają przede wszystkim na zasadzie rozpuszczania płytki nazębnej, w której znajdują są barwniki. Ich właściwości ścierne są o prawie 75% słabsze niż określa norma Amerykańskiego Towarzystwa Dentystycznego (ADA) (6).
Bezpośrednio po mechanicznym oczyszczeniu zębów, na ich powierzchni tworzy się proteinowy osad (błonka nazębna) spowodowany adsorpcją glikoprotein ze śliny. Następnie w wyniku działania sił van der Waalsa i oddziaływań elektrostatycznych dochodzi do odwracalnego przylegania drobnoustrojów do błonki nazębnej. Przyleganie to zmienia się w nieodwracalne po zajściu specyficznej reakcji, której efektem jest związanie adhezyn bakteryjnych z powierzchnią zębów. Bakterie pionierskie (głównie Streptococcus sanguis, Streptococcus mitis i Streptococcus oralis oraz Neisseria) szybko się mnożą, zapoczątkowując wzrost i formowanie się mikrokolonii, do których dołączają się inne szczepy bakteryjne. W ten sposób powstaje płytka nazębna. Jeżeli osad ten nie zostanie usunięty z powierzchni szkliwa, ulega on mineralizacji tworząc kamień nazębny (7). Powyższe struktury umożliwiają wiązanie się z powierzchnią zęba substancji barwnych zaburzających estetykę.
Celem niniejszej pracy była wstępna ocena kliniczna właściwości wybielających pasty do zębów i gumy do żucia Yotuel Whitening firmy Biocosmetics Corporation
Materiał i metoda
Pod koniec XX wieku firma Biocosmetics Corporation wprowadziła formułę Yotuel „inteligentnej” pasty wybielającej z systemem Airlift (ryc. 1 i 2). System ten nie zawiera detergentów i działa na płytkę bakteryjną poprzez enzym – papainę. Dzięki temu dochodzi do rozluźnienia osadu i kamienia nazębnego, przez co mogą być one usunięte przez pastę o bardzo małym współczynniku ścieralności RDA 15.

Ryc. 1. Pasta Yotuel Whitening.

Ryc. 2. Guma do żucia Yotuel.
Aktywny enzym papaina zawiera wolne grupy SH, które powodują hydrolizę peptydowych związków wchodzących w skład osadu i kamienia nazębnego. Szybkiej inaktywacji enzymu w środowisku jamy ustnej zapobiegają substancje redukujące – laktoza i kompleksujące – ksylitol. Ksylitol jest alkoholową pochodną cukru – pentitiolem. Występuje naturalnie np. w rodzynkach, malinach, truskawkach, śliwkach, kalafiorze czy cebuli. Do celów przemysłowych uzyskiwany jest głównie z brzozy (7, 8).
Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że ksylitol może mieć wpływ na zwiększenie mineralizacji szkliwa lub na ograniczenie jego demineralizacji (9, 10, 11). Zaobserwowano także istotny wpływ ksylitolu na redukcję osadu nazębnego oraz na hamowanie rozwoju drobnoustrojów związanych z tworzeniem płytki nazębnej (8, 11).
W ostatnich latach, zmieniła się także opinia dotycząca gumy do żucia. Stwierdzono, że żucie gumy powoduje zwiększenie wydzielania śliny, zmniejszenie jej gęstości oraz znacznie poprawia efektywność jej oczyszczającego działania. Wzrastają też jej zdolności buforowe przez podniesienie wartości pH w jamie ustnej. Wykazano również, że zawarty w gumie ksylitol opóźnia wzrost bakterii kariogennych, a zawartość fluoru i wapnia zwiększa zdolności remineralizacyjne śliny (7, 8, 12, 13, 14).
W badaniu wzięły udział 32 osoby (24 kobiety i 8 mężczyzn) w wieku od 21 do 23 lat – studenci II roku Oddziału Stomatologii AM w Warszawie.
Podczas pierwszej wizyty oceniano stan tkanek miękkich i twardych, nasilenie i zasięg przebarwień według wskaźnika Lobena oraz kolor zębów przy użyciu klucza kolorów firmy Vita.
U wszystkich badanych pacjentów zaobserwowano prawidłowy stan przyzębia i błony śluzowej jamy ustnej oraz nie stwierdzono widocznych gołym okiem osadów nazębnych.
Wskaźnik Lobena polega na określeniu rozległości i intensywności przebarwienia na powierzchni wargowej i językowej sześciu przednich zębów żuchwy i powierzchni wargowej sześciu przednich zębów szczęki. Uzyskane w ten sposób dane zapisuje się w tabeli (ryc. 3), następnie sumuje się je i dzieli przez 18 w celu ustalenia wartości średnich (15). Kryteria oceny przedstawiono w na rycinie 4.
| | 33 | 32 | 31 | 41 | 42 | 43 |
| Obszar przebarwienia | | | | | | |
| Intensywność przebarwienia | | | | | | |
| |
| | Zęby dolne | Powierzchnia językowa sześciu zębów przednich | |
| 33 | 32 | 31 | 41 | 42 | 33 |
| Obszar przebarwienia | | | | | | |
| Intensywność przebarwienia | | | | | | |
| |
| | Zęby dolne | Powierzchnia językowa sześciu zębów przednich | |
| 23 | 22 | 21 | 11 | 12 | 13 |
| Obszar przebarwienia | | | | | | |
| Intensywność przebarwienia | | | | | | |
| |
| | Zęby górne | Powierzchnia językowa sześciu zębów przednich | |
Ryc. 3. Zasięg i nasilenie przebarwienia zębów uwzględniane we wskaźniku Lobena (15).
Ryc. 4. Wskaźnik Lobena – kryteria oceny (15).