Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 1/2010, s. 28-31
Milena Starczewska1, *Katarzyna Emerich2
Profilaktyka stomatologiczna u dzieci
Dental prophylaxis in children
1Poradnia Stomatologii Dziecięcej i Rodzinnej, Gdański Uniwersytet Medyczny, Specjalistyczne Centrum Stomatologiczne
Kierownik Przychodni: prof. dr hab. n. med. Barbara Adamowicz Klepalska
2Katedra i Zakład Stomatologii Wieku Rozwojowego Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego
Kierownik Katedry i Zakładu: prof. dr hab. n. med. Barbara Adamowicz-Klepalska
Summary
The peadiatrician that oversees the child's development right from the first days of his life has the greatest influence on forming the parents' behavioural attitude to encourage the orderly development of a small body. During the periodic examination, vaccination and treatment of common diseases during the developmental age of the child pediatrician having frequent contact with parents or guardians of the child is able to modify the way the child care is being done and pay attention to the abnormal behavior that may promote the development of certain diseases within the masticatory system. It is well known that parents' appearance in a dentist's with a child usually takes place far too late. It happens mostly at the time when they are puzzled by an observed irregularity of some sort or if the child reported pain. Preventing disease is much easier and cheaper than the pursuit of long-term therapy that is often so painful. However, for our preventive action to be successful we must extend it to healthy children. In the pilot questionnaire surveys conducted in 2008 on paediatricians, it was found that 34% of respondents recommended a first dental visit only in the event of problems in the oral cavity, and 43% of pediatricians confirmed that they did not participate in any training/lecture on oral health issues. Among the respondents 91% expressed willingness to deepen their knowledge of preventive dentistry.
In conclusion, the knowledge of paediatricians concerning the issues of oral health definitely needs to be improved. Closer cooperation of paediatricians and dentists, especially pedodontic dentists, should help to draw attention to the need for parental education on the prevention of gum diseases and chewing organ of their offspring.
Przeprowadzone w 2002 r. ogólnopolskie badania stanu zdrowia zębów dzieci 3-letnich wykazały frekwencję choroby próchnicowej wynoszącą 56,2% i objęcie zmianami próchnicowymi średnio 2,9 zębów (1). Walka z próchnicą stanowi duże wyzwanie. Problem ten dotyczy nie tylko Polski. Promowane przez Światową Organizację Zdrowia cele zdrowia zakładają, że do 2025 roku 90% dzieci 5-letnich będzie pozbawionych próchnicy. Początkowo zakładano, że uda się osiągnąć ten cel do roku 2010. Niektórym krajom w Europie udało się zredukować poziom choroby próchnicowej do wyznaczonej normy. Polska do tej grupy jednak nie należy. Aby osiągnąć ten cel konieczne jest wdrożenie szeroko pojętej promocji zdrowia, obejmującej edukację zdrowotną, ochronę zdrowia i profilaktykę. W celu osiągnięcia sukcesu należy działać interdyscyplinarnie. Niniejsza praca przybliża wiedzę na temat profilaktyki przeciwpróchnicowej u dzieci.
Istnieją różne rodzaje próchnicy. Najbardziej kłopotliwą, przysparzającą wiele problemów w leczeniu, a także mającą wpływ na późniejszy stan zdrowia zębów, również stałych, jest próchnica wczesnego dzieciństwa – Early Childhood Caries (ECC). Wprowadzenie tego terminu zaproponowało w 1994 r. Centrum Kontroli Chorób i Zapobiegania w USA. Termin ten, który nie sugeruje jednego czynnika przyczynowego został zaakceptowany przez Towarzystwo Stomatologów Amerykańskich (American Dental Association – ADA) i Amerykańską Akademię Stomatologii Dziecięcej (American Academy of Pediatric Dentistry – AADP) i rozpowszechniony. Próchnica wczesnego dzieciństwa to rodzaj próchnicy występujący u dzieci przed ukończeniem 3 roku życia. Określana bywa również mianem próchnicy butelkowej ( nursing bottle caries, bottle caries syndrom) i spowodowana jest przedłużeniem okresu karmienia naturalnego lub z butelki, szczególnie nocą. Zmiany próchnicowe szkliwa na początku mają wygląd białej, nieprzezroczystej zdemineralizowanej plamy. Następnie powstaje ubytek, do którego dochodzi w wyniku utraty szkliwa i odsłonięcia zębiny. Zębina z czasem ulega przebarwieniom w wyniku pochłaniania barwników pokarmowych. Zmiany te początkowo są widoczne na zębach przednich w szczęce, symetrycznie po stronie prawej i lewej. Umiejscawiają się na powierzchniach wargowych w okolicy szyjki zęba. Następnie obejmują powierzchnie żujące zębów trzonowych (2).
Zapobieganie próchnicy wczesnego dzieciństwa u dziecka jest określane jako zapobieganie pierwotne. Polega ono na:
1. przerwaniu dróg przenoszenia zakażenia bakteriami próchnicotwórczymi jamy ustnej dziecka,
2. realizacji kariostatycznych nawyków żywieniowych,
3. przeprowadzaniu zabiegów higienicznych w jamie ustnej dziecka (3).
Przerwanie dróg przenoszenia zakażenia bakteriami próchnicotwórczymi jamy ustnej dziecka
Ponieważ próchnica jest chorobą zakaźną, istotne znaczenie ma stan uzębienia kobiet w ciąży i młodych matek. Wyróżnia się dwa okresy, w których jama ustna jest szczególnie narażona na kolonizację przez paciorkowce. Pierwszy okres infekcji ( first window of infectivity) nazywany również oknem infekcyjności ( window of infectivity) występuje między 19. a 31. miesiącem życia dziecka. Drugi okres infekcji ( second window of infectivity) występuje w 6-12 roku życia, czyli w trakcie wyrzynania zębów stałych (4). Świadomość kobiety w ciąży i młodej matki, aby mieć wyleczone zęby i nie korzystać z przyborów codziennego użytku należących do dziecka, może w efekcie prowadzić do zmniejszenia liczby skolonizowanych bakterii próchnicotwórczych w jamie ustnej dziecka. Badania DNA szczepów bakteryjnych w obrębie tej samej rodziny wykazały, że to właśnie matka jest osobą, która najczęściej stanowi źródło zakażenia dla dziecka. W zakres zapobiegania pierwotnego wchodzą działania, które mają na celu obniżenie poziomu bakterii próchnicotwórczych w jamie ustnej kobiety w ciąży, a w konsekwencji młodej matki. Należy do nich zaliczyć edukację kobiety w ciąży/matki o drogach przenoszenia zakażenia z jamy ustnej matki do jamy ustnej dziecka, sanację jamy ustnej kobiety w ciąży/matki i określenie poziomu Streptococcus mutans w jamie ustnej kobiety w ciąży/matki (5). Stwierdzono bowiem, że kobieta w ciąży/młoda matka stanowi główne źródło bakterii próchnicotwórczych dla swojego dziecka (6, 7). U osób z aktywną próchnicą stwierdza się wyższy poziom bakterii Streptococcus mutans i Lactobacillus acidophilus w ślinie w porównaniu z osobami, które mają uzębienie uporządkowane. Transmisja drobnoustrojów następuje w momencie, gdy matka oblizuje smoczek, aby go za chwilę podać do buzi dziecka, łyżeczkę, którą dziecko jest karmione lub też w trakcie pocałunków. Udowodniono, że intensywność próchnicy u dzieci zależy od tego, w jakim wieku nastąpiło zakażenie drobnoustrojami próchnicotwórczymi oraz jaka jest ich liczebność w płytce nazębnej i ślinie (8-11). U matek z wysokim poziomem Streptococcus mutans w ślinie (>105 CFU/ml) stwierdzono kilkakrotnie wyższą częstość zakażenia dziecka (12). Z kolei obniżenie poziomu bakterii próchnicotwórczych w ślinie matki zapobiegało lub opóźniało zakażenie dziecka (13). Jednocześnie badania Soderlinga i wsp. dowiodły, że żucie gumy do żucia z ksylitolem 2-3 razy dziennie przez kobietę w ciąży (minimum 3 miesiące przed urodzeniem dziecka), a potem młodej mamy (do 2. roku życia dziecka) znacznie zmniejsza transmisję Streptococcus mutans z jamy ustnej matki do jamy ustnej dziecka, a tym samym obniża prawdopodobieństwo wystąpienia choroby próchnicowej zębów (14, 15). Jest to związane z faktem, iż bakterie próchnicotwórcze nie potrafią fermentować ksylitolu (16). Powyższe fakty potwierdzają konieczność zwiększania świadomości prozdrowotnej kobiety w ciąży/młodej matki, od której zależy nasilenie zmian próchnicowych jej dziecka (17-21).
Realizacja kariostatycznych nawyków żywieniowych
Z punktu widzenia etiologii choroby próchnicowej istotna jest zarówno jakość, jak i częstość spożywanych pokarmów. Próchnicowórczym produktem są węglowodany, w szczególności sacharoza mająca wpływ na częstość i intensywność próchnicy. Jest to cukier, który stanowi bezpośredni substrat dla bakterii do produkcji kwasów. Bakterie próchnicotwórcze z rodzaju Streptococcus mutans wytwarzają z sacharozy zewnątrzkomórkowe polisacharydy, które umożliwiają adherencję bakterii do zębów i zmniejszają procesy dyfuzyjne w płytce bakteryjnej (22). Oprócz sacharozy, która występuje np. w cukrze stołowym, lizakach i innych słodyczach istotna w powstawaniu próchnicy jest przetworzona pod wpływem wysokiej temperatury skrobia (tzw. skrobia gelatynizowana) zawarta np. w chipsach i krakersach. Węglowodany dzieli się na występujące naturalnie w pożywieniu tzw. cukry wewnętrzne (np. owoce, miód, produkty mleczne) oraz dodawane do pożywienia w celu poprawy smaku i konsystencji tzw. cukry zewnętrzne (np. cukier biały buraczany, cukier brązowy trzcinowy, melasa, syrop klonowy, syrop słodowy, syrop kukurydziany lub syropy wysoko fruktozowe i dekstroza). Mniejszy wpływ na powstawanie próchnicy ma spożywanie cukrów wewnętrznych, ale nie mogą być one przetworzone przed spożyciem (jabłko zawiera cukier wewnętrzny, ale po upieczeniu lub przetworzeniu na sok staje się źródłem cukru zewnętrznego). Wyjątek stanowi cukier zewnętrzny zawarty w mleku – laktoza, która jest stosunkowo mało szkodliwa ze względu na obecność w mleku innych związków wykazujących działanie ochronne (wysokie stężenia wapnia i fosforu, kazeina i inne składniki proteinowe). Zatem próchnicotwórcze są niemleczne cukry zewnętrzne non-milk extrinsic sugar – NME. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca ograniczanie ilości spożycia niemlecznych cukrów zewnętrznych do ≤ 10% zapotrzebowania energetycznego w celu redukcji ryzyka otyłości i rozwoju próchnicy zębów oraz ograniczenie częstości ich spożycia do ≤ 4 razy dziennie, celem zmniejszenia ryzyka rozwoju próchnicy zębów (23).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2009-12-07
zaakceptowano do druku: 2009-12-21

Adres do korespondencji:
*Katarzyna Emerich
Katedra i Zakład Stomatologii Wieku Rozwojowego Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego
ul. Orzeszkowej 18, 80-208 Gdańsk
tel.: 0 604-499-977
e-mail: emerich@gumed.edu.pl

Nowa Pediatria 1/2010
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria