Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych s1/2014, s. 19-21
Maciej Zbrzeźniak
Dysfunkcja neurogenna pęcherza moczowego
Wstęp
Prawidłowa czynność dolnych dróg moczowych pozwala na zbieranie i magazynowanie moczu w pęcherzu pod niskim ciśnieniem oraz wydalanie moczu w momencie świadomego odruchu mikcyjnego. Warunkami prawidłowego funkcjonowania tego mechanizmu są odpowiednia relaksacja mięśnia wypieracza pęcherza moczowego i kompetentny mechanizm zwieracza cewki (zwieracz wewnętrzny na poziomie szyi pęcherza i poprzecznie prążkowany zewnętrzny na poziomie przepony miednicy) w fazie wypełniania, oraz adekwatny skurcz wypieracza w fazie mikcji, któremu towarzyszy relaksacja zwieraczy cewki. W przypadku uszkodzenia układu nerwowego dochodzi do rozkojarzenia korelacji pomiędzy powyższymi mechanizmami. Zarówno nadreaktywność wypieracza w fazie wypełniania, jak i brak korelacji pomiędzy zwieraczem cewki i wypieraczem w fazie mikcji prowadzą do niekontrolowanego wzrostu ciśnienia w obrębie pęcherza moczowego, który upośledza transport moczu z górnego piętra dróg moczowych. Takie zjawisko powoduje mechanizm prowadzący do pozanerkowej niewydolności nerek, która jest groźnym następstwem i potencjalnym zagrożeniem życia chorych na neurogenną dysfunkcję pęcherza moczowego. Brak korelacji pomiędzy wypieraczem i zwieraczem prowadzi do powstania czynnościowej przeszkody w odpływie moczu, która podobnie jak osłabienie czynności skurczowej samego wypieracza prowadzi do znacznego zalegania moczu po mikcji, a w następstwie do zakażeń i kamicy układu moczowego. Kaskada powikłań: zaleganie moczu w pęcherzu – zakażenie – kamica – niewydolność nerek są charakterystyczne dla dysfunkcji neurogennej i na jej wykryciu powinna być skoncentrowana uwaga lekarza diagnozującego chorego z uszkodzeniem układu nerwowego (np. rdzenia kręgowego).
Rodzaje zaburzeń w dysfunkcji neurogennej pęcherza moczowego
Dawniej uważano, iż rodzaj zaburzeń czynności dolnych dróg moczowych jest związany z poziomem uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (mózgu lub rdzenia kręgowego). Wykazano, że takie twierdzenie nie do końca jest prawdą, ponieważ określony typ dysfunkcji jest tylko w pewnym procencie związany z miejscem uszkodzenia, a dokładną charakterystykę czynności pęcherza i cewki można uzyskać tylko na podstawie badania urodynamicznego. Na takiej teoretycznej podstawie powstał stworzony przez Madersbachera podział zaburzeń w przypadku dysfunkcji neurogennej.
Rodzaje zaburzeń:
1. Nadreaktywność wypieracza, której towarzyszy dyssynergia wypieraczowo-zwieraczowa. W takiej sytuacji skurczowi wypieracza towarzyszy skurcz zwieracza zewnętrznego cewki (brak fizjologicznej relaksacji mechanizmu zwieraczowego). Jest to najgroźniejsze zaburzenie dla górnego piętra dróg moczowych z uwagi na generowanie wysokich ciśnień przez wypieracz, czasami prowadzące do całkowitego zatrzymania moczu i rozwinięcia niewydolności nerek w krótkim czasie.
2. Arefleksja lub hiporefleksja wypieracza, której towarzyszy dyssynergia wypieraczowo-zwieraczowa. Zaburzenie, w którym dochodzi do osłabienia lub zaniku czynności skurczowej wypieracza z jednocześnie zamkniętym zwieraczem prowadzi do całkowitego zatrzymania moczu.
3. Arefleksja lub hiporefleksja wypieracza z osłabieniem napięcia zwieracza zewnętrznego cewki moczowej.
4. Nadreaktywność wypieracza i niewydolność mechanizmu zwieraczowego cewki zwykle cechują się nasilonym nietrzymaniem moczu.
Diagnostyka pacjentów z dysfunkcją neurogenną pęcherza moczowego
W badaniu przedmiotowym należy zwrócić uwagę na stan skóry chorych, w szczególności na okolice urogenitalne (odparzenia od moczu) i skóry pośladków, pięt i pleców (odleżyny). Ocena infekcji układu moczowego musi obejmować poza badaniem ogólnym także posiew moczu. Niezwykle przydatna w ocenie ewentualnych powikłań dysfunkcji neurogennej dróg moczowych jest ultrasonografia. Badaniem z wyboru u tych chorych jest badanie czynności pęcherza i cewki, czyli diagnostyka urodynamiczna. Ma ona na celu sprawdzenie parametrów adekwatnego opróżniania pęcherza (ciśnienie mikcyjne, objętość wydalonego moczu, pomiar zalegającego moczu po mikcji).
Problemy kliniczne i następstwa dysfunkcji neurogennej pęcherza
Głównym problemem chorych dotkniętych uszkodzeniem układu nerwowego jest nietrzymanie moczu, które może wynikać z niekontrolowanego wzrostu ciśnienia śródpęcherzowego przełamującego opór cewkowy (nadreaktywność wypieracza) lub niewydolności samego mechanizmu zwieraczowego cewki moczowej. Drugim problemem jest znaczne zaleganie moczu po mikcji związane z czynnościową przeszkodą podpęcherzową (dyssynergia wypieraczowo-zwieraczowa) lub osłabieniem czynności skurczowej wypieracza. Mocz zalegający w pęcherzu jest świetną pożywką dla bakterii, co prowadzi w szybkim czasie do kolonizacji i zapalenia dróg moczowych. Infekcja dróg moczowych promuje powstawanie kamicy zarówno górnego, jak i dolnego piętra dróg moczowych. W przypadkach nasilonej nadreaktywności wypieracza i zwiększonego ciśnienia w obrębie pęcherza dochodzi do znacznej trabekulacji ścian pęcherza i jest możliwe powstanie odpływu pęcherzowo-moczowodowego, prowadzącego do poszerzenia moczowodów i układów kielichowo-miedniczkowych.
Cele leczenia dysfunkcji neurogennej pęcherza
Podstawowym celem leczenia jest ochrona górnego piętra układu moczowego i zapobieganie infekcji dróg moczowych. Temu powinno służyć dążenie do zmniejszenia ciśnienia śródpęcherzowego zarówno w fazie wypełniania pęcherza, jak i w fazie mikcji. Takie działania powinny doprowadzić do stanu prawidłowego trzymania moczu i uniknięcia przetok moczowych. Z uwagi na zwykle młody wiek chorych z dysfunkcją dróg moczowych należy mieć na uwadze ich długie przeżycie w warunkach niepełnosprawności i dążenie do powrotu funkcjonowania w społeczeństwie.
Postępowanie w zależności od typu dysfunkcji

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2014-01-30
zaakceptowano do druku: 2014-03-26

Postępy Nauk Medycznych s1/2014
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych