Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Fitoterapii 2/2018, s. 92-97 | DOI: 10.25121/PF.2018.19.2.92
*Anna Kędzia1, Andrzej W. Kędzia2, Joanna Wiśniewska3, Marek Ciecierski3
Ocena aktywności olejku imbirowego (Oleum Zingiberis) wobec bakterii beztlenowych
The evaluation of activity of ginger oil (Oleum Zingiberis) against anaerobic bacteria
1Emerytowany profesor dr hab. n. med. Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego
2Katedra Auksologii Klinicznej i Pielęgniarstwa Pediatrycznego, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
Kierownik Katedry: dr hab. n. med. Andrzej W. Kędzia, prof. nadzw.
3Oddział Chorób Naczyń i Chorób Wewnętrznych, Szpital Uniwersytecki Nr 2, Collegium Medicum w Bydgoszczy, Uniwersytet im. Mikołaja Kopernika w Toruniu
Ordynator Oddziału: dr n. med. Grzegorz Pulkowski
Streszczenie
Wstęp. Zingiber officinale Roscoe, z rodziny Zingiberaceae, jest znany jako imbir. Występuje także pod nazwami: African Ginger, Cocchin Ginger, Jamaican Ginger, Black Ginger, Gan jiang, Ingwer, Gegibre i Rice Ginger. Był tradycyjnie stosowany w Chinach, w medycynie ajurwedyjskiej do leczenia bólu głowy, podczas wymiotów i w przeziębieniach. W Meksyku używano go w zaburzeniach przewodu pokarmowego. W wielu krajach wykorzystywany jako przyprawa. Może być używany na surowo i w postaci wysuszonej jako dodatek do herbaty, napojów i chleba. Rośnie do wysokości 1 m. Kłącze zawiera olejek eteryczny. Głównymi składnikami olejku imbirowego są mono- i seskwiterpeny, w tym zingiberen i zingiberol. Ponadto zawiera on: borneol, cyneol, cytral, kamfen, β-felandren, zingeron, szogaol, octan geranylu, geraniol, kurkumen, terpineol, limonen, linalol, α-farnesen, neral i 6-gingerol. Badania wykazały, że składniki imbiru działają przeciwzapalnie, przeciwagregacyjnie na płytki krwi, przeciwutleniająco, przeciwcukrzycowo, obniżają poziom cholesterolu i ciśnienie krwi oraz zapobiegają nowotworom.
Cel pracy. Celem badań było oznaczenie przeciwdrobnoustrojowego działania olejku imbirowego wobec bakterii beztlenowych.
Materiał i metody. Bakterie beztlenowe zostały wyizolowane z jamy ustnej. Ogółem badaniom poddano 53 szczepy wyhodowane od pacjentów i 6 szczepów wzorcowych. Należały one do następujących rodzajów: Porphyromonas (4 szczepy), Prevotella (9), Bacteroides (8), Parabacteroides (1), Tannerella (2), Fusobacterium (7) i po 11 szczepów Gram-dodatnich ziarniaków i Gram-dodatnich pałeczek. Włączono też do doświadczeń 6 szczepów wzorcowych z gatunków: Bacteroides fragilis ATCC 25285, Porphyromonas asaccharolytica ATCC 29743, Fusobacterium nucleatum ATCC 25586, Finegoldia magna ATCC 29328, Peptostreptococcus anaerobius ATCC 27337 i Propionibacterium acnes ATCC 11827. Wrażliwość (MIC) bakterii została oznaczona metodą seryjnych rozcieńczeń w agarze Brucella wzbogaconym dodatkiem 5% krwi baraniej, menadionem i heminą. Inokulum zawierające 106 CFU na kroplę nanoszono aparatem Steersa na powierzchnię podłoża zawierającego olejek imbirowy (Semifarm, Gdańsk) lub bez jego dodatku (kontrola wzrostu szczepów). Badane stężenia wynosiły: 20,0, 10,0, 7,5, 5,0, 2,5 i 1,2 mg/ml. Inkubację prowadzono w anaerostatach, w warunkach beztlenowych, w temp. 37°C przez 48 godz. Za najmniejsze stężenie hamujące (MIC) uznawano takie rozcieńczenie olejku, które całkowicie hamowało wzrost badanych bakterii.
Wyniki. Wyniki badań wskazują, że spośród Gram-ujemnych bakterii beztlenowych najbardziej wrażliwe na olejek imbirowy w zakresie ≤ 1,2-5,0 mg/ml były szczepy z gatunków Tannerella forsythia i Bacteroides uniformis. Pozostałe szczepy Gram-ujemnych pałeczek były wrażliwe na stężenia w zakresie 10,0-≥ 20,0 mg/ml. Szczepy z gatunków Prevotella bivia, Prevotella buccalis i Parabacteroides distasonis okazały się najmniej wrażliwe (MIC ≥ 20,0 mg/ml). Olejek imbirowy był bardzo aktywny wobec Gram-dodatnich ziarniaków. Wartości MIC badanych szczepów wynosiły od 5,0 do 10,0 mg/ml. Olejek wykazał podobną aktywność wobec Gram-dodatnich pałeczek. Wykazano, że 82% tych szczepów było wrażliwych na stężenie olejku wynoszące 10,0 mg/ml.
Wnioski. Wyniki wskazują, że olejek imbirowy wykazał aktywność wobec wszystkich testowanych bakterii beztlenowych. Bardziej wrażliwe na olejek okazały się szczepy Gram-dodatnich ziarniaków i pałeczek w porównaniu z Gram-ujemnymi beztlenowcami.
Summary
Introduction. Zingiber officinale from family Zingiberaceae is known as ginger. Its common names are African Ginger, Cocchin Ginger, Jamaican Ginger, Black Ginger, Gan jiang, Ingwer, Gegibre and Rice Ginger. It was used in traditional Chinese and Ayurvedic medicine to treat headaches, nausea and colds. In Mexican medicine have been used to treat gastrointestinal complaints. It is one of the frequently used spices in many countries of the world. It can be consumed as a fresh or dried to prepared tea, soft drinks and bread. The plant grown to 1 m high. The rhizome contain volatile oil. The major components of ginger are mono- and sesquiterpens, in it zingiberene and zingiberol. Futhermore oil contain borneol, cyneole, citral, camphene, β-phellandrene, zingerone, shogaol, geranyl acetate, geraniol, curcumene, terpineol, limonene, linalool, α-farnesene, neral and 6-gingerol. Research carried out on ginger indicated, that components to have antiinflammatory, antiplateled aggregation, antioxidant, antidiabetic, cholesterol-lowering, blood pressure-lowering and anticancer properties.
Aim. The goal of this dates was to test the antimicrobial activity of ginger oil against anaerobes.
Material and methods. The anaerobic bacterial strains were isolated from oral cavity. A total 53 strains isolated from patients and 6 reference strains were examined. The members of following genera were tested: Porphyromonas (4 strains), Prevotella (9), Bacteroides (8), Parabacteroides (1), Tannerella (2), Fusobacterium (7) and after 11 strains of Gram-positive cocci and Gram-positive rods and 6 reference strains from genus: Bacteroides fragilis ATCC 25285, Porphyromonas asaccharolytica ATCC 29743, Fusobacterium nucleatum ATCC 25586, Finegoldia magna ATCC 29328, Peptostreptococcus anaerobius ATCC 27337 and Propionibacterium acnes ATCC 11827. Susceptibility (MIC) was determined by the two-fold dilution technique in Brucella agar supplemented with 5% defibrynated sheep blood, menadione and hemin. The inoculum containing 106 CFU/per spot was seeded with Steers replicator upon the surface of agar with ginger oil (Semifarm, Gdańsk) or without the oil (the strains growth control). Concentrations of oil used were 20.0, 10.0, 7.5, 5.0, 2.5 and 1.2 mg/ml. Incubation the plates was performed in anaerobic conditions in anaerobic jar, at 37°C for 48 hrs. The MIC was defined as the lowest concentrations of ginger oil that completely inhibited the growth of tested anaerobes.
Results. The results showed, that the most susceptible from Gram-anaerobic bacteria to ginger oil in ranges ≤ 1.26-5.0 mg/ml were the strains from genus of Tannerella forsythia and Bacteroides uniformis. The others of Gram-negative rods were susceptible to oil in ranges 10.0-≥ 20.0 mg/ml. The strains belonging to the genus of Prevotella bivia, Prevotella buccalis and Parabacteroides distasonis were the lowest sensitive to tested oil (MIC ≥ 20.0 mg/ml). The ginger oil was very active against Gram-positive cocci. MIC’s for all the tested strains were to the concentrations from 5.0 to 10.0 mg/ml. The oil characterized similarly of activity in case Gram-positive rods. The date showed, that 82% this strains were susceptible to concentration – 10.0 mg/ml.
Conclusions. The results indicated that the ginger oil showed antibacterial activity against all tested anaerobic bacteria. The more susceptible to oil were the Gram-positive cocci and rods then Gram-negative anaerobic bacteria.
Wstęp
Olejki eteryczne były znane i cenione przez większość kultur starożytnych. Zostały opisane w starych księgach medycznych w Chinach, Grecji oraz w Rzymie. Wielu uczonych dawnych wieków, w tym Hipokrates, polecali imbir do „oczyszczania powietrza” w czasie epidemii dżumy. Pisali o nim m.in. Dioskurides i Pliniusz Starszy, a także podróżnik Marco Polo. W starożytnych Chinach stosowano imbir w bólach głowy, wymiotach i przeziębieniach. W medycynie ajurwedyjskiej był używany do leczenia artretyzmu, reumatyzmu i w bólach mięśni. Natomiast w Anglii, w czasach panowania Henryka VIII, stosowano go do zwalczania zarazy morowej. Od ponad 25 stuleci imbir jest używany przez Indian w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych. Do dziś jest często stosowany w wielu krajach na świecie jako przyprawa. W stanie surowym lub wysuszonym wykorzystywany jest do przygotowywania napojów i różnych wypieków, w tym chleba, marynat oraz w formie syropu.
Zingiber officinale Roscoe, z rodziny Zingiberaceae, znany jako imbir, ma też inne nazwy, tj. African Ginger, Cocchin Ginger, Jamaican Ginger, Black Ginger, Gan Jiang, Ingwer, Gegibre i Rice Ginger. Imbir osiąga wysokość do 1 m. Tworzy kłącze poziome podzielone na bulwiaste człony. Liście są lancetowate, naprzemianległe, a kwiaty żółtofioletowe. Rośnie w klimacie ciepłym, m.in. w Afryce, Azji, Indochinach, na Jawie, Hawajach i w Meksyku. W lecznictwie wykorzystywane są kłącze i otrzymywane z niego wyciągi oraz olejek eteryczny (Oleum Zingiberis). Bardzo ceniony jest olejek z imbiru rosnącego na Wybrzeżu Malabarskim (Indie). Roślina wytwarza 2-3% olejku eterycznego. Jest on otrzymywany z kłącza metodą destylacji z parą wodną.
Głównymi składnikami olejku są mono- i seskwiterpeny, w tym zingiberen i zingiberol (1-3). Ponadto zawiera on: borneol, cyneol, cytral, kamfen, β-felandren, zingeron, szogaol, octan geranylu, geraniol, kurkumen, terpineol, limonen, linalol, α-farnesen, neral i 6-gingerol (1-7). Za ostry smak imbiru odpowiada gingerol. Przeprowadzone badania wykazały, że związki chemiczne w nim występujące działają przeciwzapalnie, przeciwagregacyjnie na płytki krwi oraz przeciwutleniająco, przeciwcukrzycowo, a także obniżają poziom cholesterolu i ciśnienie krwi (8-12). Imbir ma też właściwości przeciwnowotworowe (13). Wskazują na to wyniki badań przeprowadzone na komórkach nowotworowych H-1299 powodujących nowotwory płuc oraz HCT-116 wywołujących nowotwory jelit (13, 14). Wykazano też, że zarówno wyciągi z kłącza imbiru, jak i niektóre jego składniki działają przeciwdrobnoustrojowo (15-23). Dotychczas przeprowadzone badania najczęściej dotyczyły aktywności olejku wobec bakterii tlenowych i grzybów (16-24). Nieliczne publikacje opisują działanie olejku imbirowego na bakterie występujące w jamie ustnej.
Cel pracy
Celem doświadczeń było oznaczenie wrażliwości bakterii beztlenowych jamy ustnej na olejek imbirowy.
Materiał i metody
Wykorzystane do badań bakterie beztlenowe zostały wyizolowane z jamy ustnej. Materiały najpierw posiewano na powierzchni podłoża wzbogaconego, a także różnych podłoży wybiórczych dla bakterii beztlenowych. Hodowlę prowadzono w anaerostatach w atmosferze 10% C02, 10% H2 i 80% N2, w obecności katalizatora palladowego i wskaźnika warunków beztlenowych, w temp. 37°C przez 10 dni. Następnie dokonywano oceny cech fizjologicznych, morfologicznych i biochemicznych wyhodowanych bakterii beztlenowych. Badaniem objęto 53 szczepy bakterii z rodzajów Porphyromonas (4 szczepy), Prevotella (9), Bacteroides (8), Parabacteroides (1), Tannerella (2), Fusobacterium (7) i po 11 szczepów Gram-dodatnich ziarniaków i Gram-dodatnich pałeczek. Do doświadczeń włączono też 6 szczepów wzorcowych z gatunków: Bacteroides fragilis ATCC 25285, Porphyromonas asaccharolytica ATCC 29743, Fusobacterium nucleatum ATCC 25586, Finegoldia magna ATCC 29328, Peptostreptococcus anaerobius ATCC 27337 i Propionibacterium acnes ATCC 11827.
Oznaczenie wrażliwości (MIC) bakterii na olejek imbirowy (Semifarm, Gdańsk) wykonano metodą rozcieńczeń w agarze Brucella, wzbogaconym dodatkiem 5% krwi baraniej, menadionem i heminą. Olejek był najpierw rozpuszczany w DMSO (Serva) do otrzymania stężenia 100 mg/ml, a następnie w jałowej wodzie destylowanej do uzyskania rozcieńczeń wynoszących 20,0, 10,0, 7,5, 5,0, 2,5 i 1,2 mg/ml. Zawiesinę bakteryjną, zawierającą 106 CFU na kroplę umieszczano na powierzchni podłoży aparatem Steersa. Podłoża bez dodatku olejku stanowiły kontrolę wzrostu badanych szczepów. Płytki z posiewami umieszczano w anaerostacie i hodowano w warunkach beztlenowych w temp. 37°C przez 48 godzin. Za najmniejsze stężenie hamujące (MIC) uznano takie rozcieńczenie olejku, które całkowicie hamowało wzrost badanych bakterii beztlenowych.
Wyniki i omówienie

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Kiran CR, Chakka AK, Padmakumari Amma KP i wsp. Essential oil composition of fresh ginger cultivars from North-East India. J Essential Oil Res 2013; 25(5):380-7.
2. Ojewole JAO. Analgesic, anti-inflammatory and hypoglycemic effects of ethanol extract of Zingiber officinale (Roscoe) rhizomes (Zingiberaceae). In mice and rats. Phytother Res 2006; 20:764-72.
3. Zadeh JB, Kor NM. Physiological and pharmaceutical effects of ginger (Zingiber officinale Roscoe) as a valuble medicinal plant. Eur J Exp Bio 2014; 4(1):87-90.
4. Ali BH, Blunden G, Tanira MO i wsp. Some physico-chemical, pharmacological and toxicological properties of ginger (Zingiber officinale) – a review. Food Chem Toxicol 2008; 46:409-10.
5. Mesomo MC, Corazza ML, Ndiaye PM i wsp. Supercritical C02 extracts and essential oil of ginger (Zingiber officinale R.): Chemical composition and antibacterial activity. J Supercrit Fluids 2013; 80:44-9.
6. Millar JG. Rapid and simple isolation of zingiberene from ginger essential oil. J Nat Prod 1998; 61(8):1025-6.
7. Wang X, Zheng Z, Guo X i wsp. Preparative separation of gingerols from Zingiber officinale by high-speed counter-current chromatography using stepwise elution. Food Chem 2011; 125:1476-80.
8. Fuhrnan B, Rosenblat M, Hayek T i wsp. Ginger extract consumption reduces plasma cholesterol, inhibits LDL oxidation and attenuates development of atherosclerosis in atherosclerotic apolipoprotein E-deficient mice. J Nutr 2000; 130(5):1124-31.
9. Suekawa M, Ishige A, Yuasa K i wsp. Pharmacological studies on ginger. I. Pharmacological action of pungent constituents, (6)-gingerol and (6)-shoagoal. J Pharmobiodyn 1984; 7:836-48.
10. Jiang H, Xie Z, Koo HJ i wsp. Metabolic profiling and phylogenetic analysis of medicinal Zingiber species: Tools for authentication of ginger (Zingiber officinale Rosc.). Phytochem 2006; 67:232-44.
11. Young HV, Luo YL, Chang NY i wsp. Analgesic and anti-inflammatory activities of (6)-gingerol. J Ethnopharmacol 2005; 96:207-10.
12. Masco N, Jain R, Jain SC i wsp. Ethnopharmacologic investigation of ginger (Zingiber officinale). J Ethnopharmacol 1989; 27:129-240.
13. Sang S, Hong J, Wu H i wsp. Increased growth inhibitory effects on human cancer cells and anti-inflammatory potency of shoagoal from Zingiber officinale relative to gingerols. J Agric Food Chem 2009; 57(72):10645-50.
14. Balgia MS, Haniadka R, Pereira MM i wsp. Update on the chemoprotective effects of ginger and its phytochemicals. Crit Rev Food Sci Nutr 2011; 51(6):499-523.
15. Jenna K, Liju VB, Kuttan R. Antitumor and cytotoxic activity of ginger essential oil (Zingiber officinale Roscoe). Int J Pharm Sci 2015; 7(8):341-4.
16. Malu SP, Obochi GO, Tawo EN i wsp. Antibacterial activity and medicinal properties of ginger (Zingiber officinale). Glob J Pure Appl Sci 2008; 15(3):365-8.
17. Ekwanye UN, Elegalam NN. Antibacterial activity of ginger (Zingiber officinale Roscoe) and garlic (Allium sativum L.) extracts on Escherichia coli and Salmonella typhi. J Mol Med Adv Sci 2005; 1(4):411-6.
18. Akoachere JFTK, Ndip RN, Chenwi EP i wsp. Antibacterial effects of Zingiber officinale and Garcia kola on respiratory tract pathogens. East Afr Med J 2002; 79(11):588-92.
19. Sebiomo A, Awofodu AD, Awosanya AQ i wsp. Comparative studies of antibacterial effects of some antibacterial effect of some antibiotics and ginger (Zingiber officinale) on two pathogenic bacteria. J Microbiol Antimicrob 2011; 3(1):18-22.
20. Mohady GB, Pendland SL, Yun GS i wsp. Ginger (Zingiber officinale Roscoe) and the gingerols inhibit the growth of Cag A+ strains of Helicobacter pylori. Anticancer Res 2003; 23:3699-702.
21. Andriambeloson HO, Rasolomampianina R, Ralambondrahety R i wsp. Biological potencials of ginger associated streptomyces compared with ginger essential oil. Am J Life Sci 2016; 4(6):152-63.
22. Gerefa S, Neela S, Gezahegen B. Antifungal activity of ginger and cinnamon leaf essential oils on mango anthracenose disease causing fungi (C. gleosporioides). Carp J Food Sci Techn 2015; 7(2):26-34.
23. Wang HM, Chen CY, Chen HA i wsp. Zingiber officinale (ginger) compounds have tetracycline-resistance modifying effects against clinical extensively drug resistant Acinetobacter baumannii. Phytother Res 2010; 24(12):1825-30.
24. Park M, Bae J, Lee D-S. Antibacterial activity of (10)-gingerol and (12)-gingerol isolated from ginger rhizome against periodontal bacteria. Phytother Res 2008; 22(11):1446-9.
otrzymano: 2018-02-11
zaakceptowano do druku: 2018-02-28

Adres do korespondencji:
*prof. dr hab. n. med. Anna Kędzia
ul. Małachowskiego 5/5, 80-262 Gdańsk Wrzeszcz
e-mail: anak@gumed.edu.pl

Postępy Fitoterapii 2/2018
Strona internetowa czasopisma Postępy Fitoterapii