Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 1/2020, s. 8-11 | DOI: 10.25121/NP.2020.24.1.8
*Bożena Werner
Zabiegi kardiologii interwencyjnej u noworodków
Interventional cardiology procedures in neonates
Klinika Kardiologii Wieku Dziecięcego i Pediatrii Ogólnej, Warszawski Uniwersytet Medyczny
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Bożena Werner
Summary
In the last 30 years, a great progress has been made in the treatment of congenital heart defects by interventional cardiology procedures. Cardiac catheter interventions are implemented in fetuses with critical aortic stenosis and pulmonary atresia with intact ventricular septum to promote the growth and improve function of the left or right ventricle. In a case of aortic stenosis it could prevent the evolution to hypoplastic left heart syndrome. Balloon atrial septostomy or stent placement is a lifesaving procedure in fetuses with hypoplastic left heart syndrome and highly restrictive or intact atrial septum. The majority of cardiac catheter interventional procedures in neonates are palliative and lifesaving. They include: balloon atrial septostomy or static balloon dilation or cutting balloon septostomy or stenting of the atrial septum in congenital heart defects with duct-dependent blood mixing, balloon valvuloplasty in neonates with critical aortic valve stenosis, stent implantation into the right ventricular outflow tract or arterial duct in cyanotic neonates with duct-dependent pulmonary circulations, angioplasty for stenotic vessels. The therapeutic cardiac interventions in neonatal period are: pulmonary valvuloplasty in patients with critical pulmonary stenosis and challenging transcatheter ductus arteriosus closure in preterm and extremely low birth weight infants.
W ostatnich 30 latach dokonał się burzliwy rozwój leczenia wrodzonych wad serca metodami kardiologii interwencyjnej. Zabiegi kardiologii interwencyjnej są wykonywane już w okresie prenatalnym. Dotyczą one płodów z krytycznym zwężeniem zastawki aortalnej lub z zarośnięciem zastawki płucnej z ciągłą przegrodą międzykomorową, u których wykonuje się zabiegi walwuloplastyki balonowej zwężonej zastawki aortalnej/walwuloplastyki zastawki płucnej, aby poprawić funkcję i stymulować rozwój komory. U płodów ze zwężeniem zastawki aorty zabiegi walwuloplastyki balonowej mają na celu zapobieganie progresji wady do zespołu niedorozwoju lewego serca. U płodów z zespołem hipoplazji lewego serca z zamkniętym lub restrykcyjnym otworem owalnym wykonuje się ratujące życie zabiegi atrioseptostomii balonowej lub implantacji stentu do przegrody międzyprzedsionkowej (1, 2).
Więcej możliwości stwarza kardiologia interwencyjna w okresie noworodkowym. Zabiegi kardiologii interwencyjnej u noworodka w większości są zabiegami paliatywnymi, ratującymi życie.
Historycznie rozwój kardiologii interwencyjnej rozpoczął się w 1966 roku. W tym roku po raz pierwszy Rashkind i Miller w Szpitalu Dziecięcym w Filadelfii wykonali zabieg atrioseptostomii balonowej u noworodka z przełożeniem wielkich pni tętniczych. Zabieg ten obecnie, nazwany zabiegiem Rashkinda, wykonywany jest u noworodków, u których konieczne jest zapewnienie mieszania krwi na poziomie przedsionków lub odpływu krwi z prawego lub lewego przedsionka.
Wskazania do wykonania zabiegu Rashkinda obejmują:
– przełożenie wielkich pni tętniczych,
– zarośnięcie zastawki trójdzielnej,
– zarośnięcie zastawki dwudzielnej,
– zarośnięcie zastawki płucnej z ciągłą przegrodą międzykomorową,
– całkowity nieprawidłowy spływ żył płucnych,
– zespół niedorozwoju lewego serca.
Pierwszoplanowym wskazaniem do wykonania zabiegu Rashkinda jest przełożenie wielkich pni tętniczych. Wada ta skutkuje wytworzeniem dwóch rozdzielnych systemów krążenia krwi. Krew utlenowana spływa żyłami płucnymi do lewego przedsionka, a następnie lewej komory serca, skąd drogą tętnicy płucnej wraca do łożyska płucnego. Natomiast odtlenowana krew z krążenia systemowego wraca poprzez żyłę główną górną i dolną do prawego przedsionka, a następnie przepływa do prawej komory serca, skąd odprowadzana jest przez aortę z powrotem do krążenia systemowego. Jeśli nie ma połączeń pomiędzy tymi dwoma systemami, dziecko umiera. Mieszanie się krwi systemowej (odtlenowanej) i krwi zaopatrzonej w tlen z łożyska płucnego zapewniają drożny przewód tętniczy (konieczne podawanie ciągłego wlewu prostaglandyny E1 dla utrzymania drożności przewodu) oraz przeciek międzyprzedsionkowy przez otwór owalny. U noworodków z restrykcyjnym otworem owalnym zabieg Rashkinda konieczny jest w ciągu 24 godzin po urodzeniu (3). Prenatalna diagnostyka restrykcyjnego otworu owalnego jest trudnym zadaniem dla diagnosty. Słodki i wsp. (4) uważają, że spłaszczenie zastawki otworu owalnego wraz ze wzrostem prędkości przepływu w żyłach płucnych, niezależnie od wielkości otworu owalnego, wskazują na jego restrykcję. U noworodka restrykcję przepływu międzyprzedsionkowego rozpoznaje się, gdy wymiar otworu owalnego jest < 3 mm, prędkość przepływu przez przegrodę międzyprzedsionkową > 1,2 m/s, a gradient ciśnienia pomiędzy przedsionkami > 5 mmHg. Zabieg Rashkinda wykonywany jest na sali cewnikowań pod kontrolą fluoroskopii i echokardiografii lub na oddziałach intensywnej terapii z monitorowaniem wyłącznie za pomocą echokardiografii z projekcji podżebrowej czterojamowej lub bikawalnej (obrazującej obie żyły główne).
W przypadku nieskutecznego klasycznego zabiegu Rashkinda, dla wytworzenia komunikacji międzyprzedsionkowej stosuje się nowe techniki przeznaczyniowe, takie jak statyczna atrioseptostomia, atrioseptostomia z użyciem balonów tnących (ang. cutting ballons) albo stentowanie przegrody międzyprzedsionkowej (5).
W okresie noworodkowym wykonywane są następujące zabiegi kardiologii interwencyjnej:
– atrioseptostomia,
– walwuloplastyka zastawki aortalnej,
– walwuloplastyka zastawki płucnej,
– implantacja stentu do drogi odpływu prawej komory serca,
– implantacja stentu do przewodu tętniczego,
– zamykanie przewodu tętniczego u noworodków przedwcześnie urodzonych,
– angioplastyka balonowa (6-10).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2020-01-13
zaakceptowano do druku: 2020-02-03

Adres do korespondencji:
*Bożena Werner
Klinika Kardiologii Wieku Dziecięcego i Pediatrii Ogólnej Warszawski Uniwersytet Medyczny
ul. Żwirki i Wigury 63A, 02-091 Warszawa
tel.: +48 (22) 317-95-88
bozena.werner@wum.edu.pl

Nowa Pediatria 1/2020
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria