Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 4/2000
Joanna Chorostowska-Wynimko, Ewa Sommer, Ewa Rogala
Nowe perspektywy zastosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych w terapii chorób nowotworowych
New perspectives of non-steroidal anti-inflammatory drugs appliance in cancer treatment
z Zakładu Immunologii, Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie
Kierownik Zakładu: prof. dr hab. med. Ewa Skopińska-Różewska
Streszczenie
The paper contains a general review of current opinios on the perspectives of antiinflammatory non-steroid drugs (NSAIDs) appliance in the cancer treatment. The results of experimental, clinical and epidemiological studies are discussed. Author presents as well hypothetical mechanisms responsible for NSAIDs antineoplastic properties.
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) są jedną z najczęściej przepisywanych przez lekarzy i bardzo chętnie stosowanych przez pacjentów grup leków. Powszechnie znane są ich właściwości przeciwbólowe, przeciwgorączkowe oraz przeciwzapalne. Najnowsze badania naukowe wskazują jednak, że wymienione korzystne działania NLPZ nie wyczerpują ich potencjału terapeutycznego. Coraz więcej danych doświadczalnych i epidemiologicznych potwierdza bowiem, że NLPZ wykazują również znaczące z klinicznego punktu widzenia właściwości przeciwnowotworowe.
Pierwsze przesłanki świadczące o możliwych niestandardowych zastosowaniach NLPZ pojawiły się już przed dwudziestu laty w pracach doświadczalnych prowadzonych na zwierzętach. Pollard i Lucket w 1983 roku wykazali, że przewlekłe podawanie indometacyny ma u szczurów laboratoryjnych działanie ochronne w modelu doświadczalnie (chemicznie) indukowanego raka jelita grubego. U zwierząt, którym podawano lek przez kilkanaście tygodni stwierdzano znacząco niższą liczbę i mniejsze rozmiary guzów nowotworowych (1). Zbliżone wyniki uzyskali autorzy badający w podobnych układach inne NLPZ: piroxicam (2), sulindak (3), ibuprofen oraz aspirynę (4). Co więcej z badań Rao i wsp. wynika, że supresyjne działanie NLPZ wykazują zarówno wobec postaci inwazyjnej, jak i nieinwazyjnej nowotworu (3). Znaczne ograniczenie tempa wzrostu guza pod wpływem indometacyny, aspiryny i meloxicamu uzyskano również u zwierząt badanych w odmiennych schematach doświadczalnych, gdy myszom wszczepiano komórki nowotworowe włókniakomięsaka, czy też gruczolakoraka jelita grubego (5, 6).
W zaprezentowanych pracach hamujący wpływ NLPZ na rozwój tkanki nowotworowej był zależny od zastosowanej dawki leku oraz momentu jego zadziałania. W pracy Moorghen´a i wsp. sulindak hamował u myszy powstawanie chemicznie indukowanego raka okrężnicy jedynie, gdy był podawany przez cały okres trwania doświadczenia, a więc od momentu zastosowania karcinogenu. Włączony później, po 17 tygodniach od rozpoczęcia chemicznej indukcji nowotworu, nie powodował zmniejszenia wzrostu i spowolnienia rozwoju guza (7). W przypadku piroxicamu nie obserwowano tak silnej zależności od czasu podania leku. Lek ten wykazywał działanie ochronne podany nawet w 13 tygodni po zastosowaniu karcinogenu, zmniejszając częstość występowania i ilość guzów jelita w stopniu zależnym od dawki (2). Wydaje się, że przytoczone wyniki stanowią przesłankę świadczącą o hamowaniu przez NLPZ już bardzo wczesnych etapów formowania się tkanki nowotworowej.
Wkrótce po opublikowaniu wyników pierwszych prac doświadczalnych na zwierzętach rozpoczęto badania kliniczne, których celem była ocena faktycznej przydatności terapeutycznej tych niestandardowych właściwości NLPZ. Już w 1983. Waddell i Loughry zastosowali sulindak u czterech pacjentów z rodzinną wielopolipowatością jelita grubego (familiar adenomatous poliposis), uzyskując po rocznym leczeniu całkowitą regresję zmian w jelitach (8). Podobne efekty obserwowali po zakończeniu pięcioletniego okresu leczenia (9). Wykazali również, że przerwanie terapii wiązało się z nawrotem choroby, potwierdzając w ten sposób kluczową rolę sulindaku w uzyskaniu korzystnego efektu klinicznego.
W późniejszych badaniach prowadzonych z zastosowaniem placebo i podwójnie ślepej próby Labayle i wsp. zastosowali sulindak (300 mg/dz) przez okres 6-12 miesięcy u 9 pacjentów z mnogą polipowatością, uzyskując w 6 przypadkach całkowitą, a w trzech częściową regresję zmian (10). Podobnie Giardello i wsp. u 22 pacjentów z tą jednostką chorobową przyjmujących sulindak przez 9 miesięcy obserwowali redukcję liczby polipów u 44% chorych, a zmniejszenie ich rozmiarów u 35% (11). Powyższe badania potwierdziły również znaczenie przed- i pooperacyjnej terapii sulindakiem u chorych z zaawansowanym stadium polipowatości jelita grubego.
Należy dodać, że kliniczne efekty stosowania sulindaku w przypadkach pojedynczych polipów jelita nie są tak jednoznaczne (12, 38). Matsusashi i wsp. uzyskali pod wpływem czteromiesięcznego leczenia sulindakiem (300 mg/dz) całkowitą lub też częściową remisję 13 spośród obserwowanych 20 gruczolaków jelita z obecnymi cechami atypii. Jednak badania te prowadzono bez grupy kontrolnej i wykluczono z nich osoby ze zmianami o dużym stopniu atypii (13).
Potwierdzenia wyników badań doświadczalnych i klinicznych szukano również poprzez szczegółową analizę danych epidemiologicznych. Już w 1988 r. zaobserwowano, że chorzy regularnie przyjmujący aspirynę rzadziej zapadają i umierają na raka okrężnicy (14). Kune i wsp. stwierdzili istnienie tej zależności analizując wiele czynników mogących potencjalnie wiązać się ze wzmożonym ryzykiem rozwoju raka jelita grubego. Zaskoczeni uzyskanymi wynikami, zbagatelizowali je uważając za przypadkowe i dopiero w 1991 roku kolejne publikacje potwierdzające doniesienia australijskich naukowców wywołały szersze zainteresowanie środowisk medycznych (15, 16).
Gridley i wsp. prospektywnie przeanalizowali częstość występowania nowotworów układu pokarmowego w grupie 11 000 osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów przyjmujących przewlekle NLPZ. Stwierdzili, że u tych chorych była ona znacząco niższa niż w średniej populacji. Szczególnie korzystne działanie ochronne NLPZ wykazywały w stosunku do ryzyka rozwoju raka żołądka i jelita grubego (17).
W kolejnych latach przeprowadzono kilkanaście badań kontrolowanych (18, 19, 20) oraz prospektywnych (21, 22). Wszystkie, poza jednym w którym badana populacja była znacząco starsza (23), potwierdziły profilaktyczne działanie aspiryny i innych NLPZ w chorobie nowotworowej jelita grubego. Do niektórych z tych prac w charakterze grupy kontrolnej włączono również osoby przewlekle leczone acetamiofenem (paracetamolem). Nie stwierdzono jednak istnienia jakiejkolwiek zależności pomiędzy faktem długotrwałego przyjmowania paracetamolu, a ryzykiem rozwoju choroby nowotworowej.
W cytowanych doniesieniach wykazano, że regularne przyjmowanie aspiryny wiązało się ze średnio o połowę mniejszą zapadalnością na raka jelita grubego, przy czym obniżenie względnego ryzyka wystąpienia choroby nowotworowej było zależne od dawki NLPZ i czasu stosowania leku (24, 25). Tak więc również badania epidemiologiczne potwierdziły wyniki uzyskane w pracach doświadczalnych i klinicznych.
Warto natomiast podkreślić, że przedstawione korzystne efekty działania aspiryny nie dotyczą jej niższych dawek stosowanych w profilaktyce zawału serca (26), co więcej szczególnie silne działanie ochronne tego leku stwierdzane jest w przypadku jego przyjmowania przez okres ponad dziesięciu lat (24).
Znakomita większość przytoczonych badań koncentruje się na przeciwnowotworowym działaniu NLPZ w różnych modelach raka jelita grubego. Jednak podobne wyniki uzyskano również w przypadku nowotworów innych narządów – raka sutka (27, 32), pęcherza moczowego (28), przewodu pokarmowego (29), skóry (30) oraz płuc (31, 32). I tak, Schreinemachers i wsp. obserwowali znaczące zmniejszenie zapadalności na raka płuc u osób stosujących aspirynę (32), a Castonaguay i wsp. podając sulindak myszom przez okres 7 tygodni uzyskali w około 50% zahamowanie rozwoju raka tego narządu indukowanego u zwierząt chemicznie nitrozaminą, a więc karcinogenem obecnym w dymie papierosowym (31).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 15 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 35 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Nowa Medycyna 4/2000
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna