Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 3/2001
Włodzimierz Baranowski, Tomasz Rechberger, Jerzy Jakowicki
Patofizjologiczne podstawy nietrzymania moczu u kobiet
Pathogenesis and pathophysiology of urinary incontinence
II Katedra i Klinika Ginekologii Operacyjnej Akademii Medycznej w Lublinie
Kierownik: prof. zw. dr hab. med. Jerzy Jakowicki
Streszczenie
Pathogenesis of female urinary incontinence is reviewed. Particularly, an integral theory of urinary incontinence by Petros and Ulmsten and exptended in 1994 by DeLancey is discussed in details. The clinical implications of urinary incontinence pathogenesis are stressed.
Próby wyjaśnienia mechanizmów powodujących wysiłkowe nietrzymanie moczu (WNM) u kobiet doprowadziły do sformułowania przez Enhorninga (1) w początkach lat sześćdziesiątych teorii zakładającej mechaniczne, bezpośrednie przeniesienie ciśnienia śródbrzusznego na szyję pęcherza i bliższy odcinek cewki moczowej (położony wewnątrzbrzusznie). Według Enhorninga, zmiany anatomiczne spowodowane przez urazy (porody, wysiłek fizyczny, przewlekły kaszel) zmniejszają lub znoszą wydolność struktur odpowiadających za utrzymanie moczu w pęcherzu w trakcie podwyższonego ciśnienia śródbrzusznego. Chronologicznie późniejsze badania Greenwalda (2) wykazały, że przynajmniej w części przypadków nawet znaczne zmiany anatomiczne nie powodują WNM u kobiet i odwrotnie, WNM występuje przy braku, stwierdzanych klinicznie, zmian anatomicznych. W związku z powyższym Henriksson (3) wyróżnił dwa typy WNM – typ, o patogenezie zgodnej z teorią Enhorninga oraz typ w którym nie obserwowano takiej zależności. Dowodem słuszności takiego podziału WNM były wyniki badań urodynamicznych i obrazy radiograficzne pęcherza i cewki moczowej. Badania Constantinou i Gowan (4) wykazujące, że odruch kaszlowy jest poprzedzony kilkakrotnym, w relacji do spoczynku, wzrostem ciśnienia wewnątrzcewkowego wskazywały na uczestnictwo odruchów nerwowych mięśni dna miednicy i zaprzeczały teorii Enhorninga (1).
Próbą powiązania, na bazie anatomicznej, przyczyn WNM i niestabilności wypieracza była opisana w 1990 roku przez Petrosa i Ulmstena (5) teoria nietrzymania moczu u kobiet, zwana teorią integralną. Zakłada ona ścisły związek funkcji z budową anatomiczną struktur miednicy małej (mięśni i więzadeł dna miednicy i dolnego odcinka układu moczowo-płciowego). Podstawowym założeniem teorii Petrosa i Ulmstena (5) było twierdzenie, że przyczyną zarówno WNM, jak i niestabilności wypieracza jest pierwotny defekt anatomiczny wynikający z „wiotkości” pochwy (ang. lax vagina). Defekt ten może być spowodowany zmianami samej ściany pochwy (zawartość poszczególnych typów kolagenu i elastyny) lub też wynikać z niewydolności struktur anatomicznych bezpośrednio otaczających pochwę i związanych z nią więzadeł, mięśni oraz elementów tkanki łącznej dna miednicy. W tym ujęciu pochwa pełni w mechanizmie utrzymania moczu w pęcherzu dwojaką rolę:
– dynamiczną polegającą na przekazywaniu odruchów mięśniowych wprzęgniętych w mechanizmy zamykania i otwierania cewki moczowej i szyi pęcherza,
– statyczną polegającą na zapewnieniu strukturalnego podparcia tej części szyi pęcherza moczowego i odcinka bliższego cewki moczowej, które zawierają hipotetyczne receptory wrażliwe na rozciąganie (ang. stretch receptors – SR).
Petros i Ulmsten uważają, że przywrócenie prawidłowych warunków anatomiczno-funkcjonalnych dna miednicy i dolnej części układu moczowo-płciowego przywróci prawidłową funkcję pęcherza moczowego i cewki moczowej, zarówno u pacjentek z WNM, jak i w niestabilności wypieracza.
W teorii integralnej podkreśla się, że prawidłowe funkcje cewki moczowej i szyi pęcherza zapewniają przede wszystkim pochwa i tkanka łączna przypochwia. Ważną funkcję pełnią także mięśnie poprzecznie prążkowane oraz więzadła miednicy małej. Funkcjonalnie i anatomicznie pochwa kobiety składa się z dwóch odrębnych segmentów, pociąganych w dwóch, przeciwstawnych kierunkach. Przednio-dolny odcinek pochwy stanowi tzw. hamak (6). Struktura ta („hamak”) wstępuje z przedsionka pochwy pod kątem 45 stopni do wysokości przyczepu więzadła łonowo-cewkowego i przedniej części mięśnia łonowo-guzicznego. Hamak utworzony przez przednią ścianę pochwy jest ściśle zespolony włóknami tkanki łącznej z dolnymi dwiema trzecimi cewki i tworzy z nią ostry kąt (około 16 stopni) rozwierający się ku górze. Połączone struktury cewki i pochwy są zakotwiczone do kości łonowej przez więzadło łonowo-cewkowe oraz włókna przedniej części mięśnia łonowo-guzicznego. Punkty zaczepienia (punkty obrotowe) stanowią boczne powierzchnie pochwy. Ta część struktury anatomicznej warunkuje prawidłowość działania tak zwanego cewkowego mechanizmu utrzymania moczu.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Enhorning G.: Simultaneous recording of the intravesical and intraurethral pressure. Acta Chir Scand 1961; 276 (suppl):1. 2. Greenwald S.W. et al.: Cystourethrography as an aid in stress incontinence. Obstet. Gynecol. 1967; 29: 324. 3. Henriksson L. et al.: Combined urethrocystometry and line fluorography in healthy stress incontinent women. Radiology, 1979; 130: 607. 4. Constantinou CE, Govan DE.: Spatial distribution and timing of transmitted and reflexly generated urethral pressures in healthy women. J Urol 1982; 127: 964. 5. Petros P.E., Ulmsten U.I.: An integral theory of female urinary incontinence. Acta Obstet. Gynecol. Scand. 1990; 69 suppl.153: 7. 6. DeLancey J.O.L.: Structural support of the urethra as it relates to stress urinary incontinence: the hammock hypothesis. Am. J. Obstet. Gynecol. 1994; 170: 1713. 7. Karlson S.: Experimental studies on the functioning of the female bladder and urethra. Acta Obstet. Gynec. Scand. 1953; 332: 285. 8. Baranowski W.: Integralna teoria nietrzymania moczu – prezentacja multimedialna. W: Nietrzymanie moczu u kobiet. Diagnostyka i leczenie. Red. T. Rechberger, J. A. Jakowicki; Bifolium, Lublin, 2001, 35. 9. Gosling J.A.: Structure of the lower urinary tract and pelvic floor. Clin Obstet Gynaecol 1985; 12: 285. 10. Asmussen M, Ulmsten U.: The role of urethral pressure profile measurement in female patients with urethral carcinoma. Ann Chir Gynaecol 1982; 71: 122. 11. McGuire E.J. et al.: Experience with pubovaginal slings for urinary incontinence at the University of Michigan. J. Urol. 1987; 138: 525. 12. Lapides J.: Structure and function of the internal vesical sphincter. J. Urol. 1958; 80: 341.
Nowa Medycyna 3/2001
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna