Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 2/1999, s. 3-4
Marek Hebanowski
Komunikacja lekarza z pacjentem w kompetencjach lekarza rodzinnego
z Katedry i Zakładu Medycyny Rodzinnej Akademii Medycznej w Gdańsku
Kierownik Katedry: prof. dr hab. med. Marek Hebanowski
Uwagi wstępne i uwarunkowania
Właściwy rozwój podstawowej opieki zdrowotnej POZ – medycyny rodzinnej (MR) i nadania jej priorytetu w systemie ochrony zdrowia stanowi na świecie drogę do przeciwdziałania pogłębiającego się kryzysu dotyczącego braku równowagi między rozwojem nauk medycznych a ich rolą w zaspokajaniu potrzeb zdrowotnych społeczeństwa i indywidualnego pacjenta.
Kryzys ten obserwuje się w wielu aspektach, wśród których należy wymienić trzy najważniejsze sprzeczności:
1. między rozwojem wielospecjalistycznej medycyny klinicznej, który pozwala na osiągnięcie przede wszystkim naukowe a potrzebą holistycznego widzenia i traktowania pacjenta;
2. między rozwojem nowych metod rozpoznawania i leczenia z towarzyszącą „technizacją” działań lekarskich a potrzebą indywidualnego podmiotowego traktowania pacjenta z uwzględnieniem jego potrzeb psychospołecznych, psychologicznych i uwarunkowań środowiskowych;
3. wreszcie nadzwyczaj ważna sprzeczność między stałym wzrostem kosztów ochrony zdrowia a możliwościami ekonomicznymi krajów, w tym biednych, i w których wielokrotnie jest niższa wielkość kwoty przeznaczonej przez państwo na jednego mieszkańca.
Nadzwyczaj ważnym problemem obecnej chwili jest utrzymanie właściwej jakości świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarzy POZ, w przyszłości lekarzy MR. Jedną z najważniejszych dróg podnoszenia jakości świadczeń jest właściwe kształcenie przeddyplomowe i podyplomowe (specjalizacyjne i ustawiczne) przyszłych lekarzy rodzinnych.
Przed bardziej szczegółowym omówieniem problemu umiejętności komunikowania się i jego miejsca w kompetencjach [Kompetencja (competence) – przygotowanie zawodowe do wykonywania określonych zadań zawodowych; potencjalne umiejętności ujawniające się w czasie ich wykonywania.] lekarza POZ, MR przedstawiam trzy obszary wiedzy i umiejętności, których opanowanie pozwala na osiąganie przez lekarzy sukcesów zawodowych.
Trzy obszary wiedzy i umiejętności (ryc. 1)
– Dziedzinę I stanowi obszar intelektualny. W jego zakres wchodzą: wiedza lekarska dotycząca dyscyplin podstawowych (m.in. anatomia prawidłowa, biochemia), przedklinicznych (patomorfologia, mikrobiologia lekarska) oraz klinicznych (m.in. choroby wewnętrzne, psychiatria). W obszarze tym mieści się również zdolność do wykorzystywania tej wiedzy w rozwiązywaniu problemów klinicznych.
– Dziedzina II to obszar obejmujący podstawy, motywacje do poznawania problemów emocjonalnych własnych i pacjentów, rozumienie potrzeb psychicznych i oczekiwań chorych oraz rozwijanie wrażliwości na nie. Percepcja i właściwe rozumienie potrzeb pacjenta powinny wyzwolić odpowiednie zachowanie się przyszłego lekarza, zmierzające do ich spełnienia. Należy pamiętać, że w obszarze tym mieści się wiedza dotycząca psychologii, psychopatologii, znajomość odrębności psychofizycznych, np. dziecka, kobiety ciężarnej, kobiety w okresie menopauzy, osób w wieku podeszłym, pacjentów w okresie terminalnym choroby nowotworowej. Trzeba wyraźnie podkreślić, że w omawianej dziedzinie w trakcie nauczania i praktyki lekarskiej powinno dojść do rozwoju i wzbogacenia osobowości. Istotną rolę odgrywa tu empatia, cecha wrodzona osobowości, która w trakcie nauczania klinicznego powinna rozwijać się we właściwym kierunku. Empatia jest procesem poznawczo-emocjonalnym, który pozwala na zrozumienie i wczucie się w stan emocjonalny pacjenta.
– Dziedzina III to obszar umiejętności praktycznych, które powinien opanować absolwent uczelni medycznej i lekarz. Trzeci poziom (najwyższy) stanowią zdolności do czynnego reagowania na potrzeby afektywne drugiego człowieka (pacjenta).
Ryc. 1. Trzy dziedziny – obszary wiedzy i umiejętności.
W trakcie nabywania zdolności komunikowania się można wyróżnić trzy poziomy. Pierwszym jest zdolność do zauważania problemów afektywnych (emocjonalnych) drugiego człowieka (pacjenta) na drodze właściwej wrażliwości. Osiągnięciem drugiego poziomu jest zdolność do interanalizowania uczuć drugiego człowieka. Obszar trzeci to zdolność do wykonywania automatycznych i bardzo sprawnych czynności praktycznych.
Drogi nabywania umiejętności komunikowania się lekarza z pacjentem
Zasadniczo wyróżnić można dwie drogi do zdobywania oczekiwanych przez pacjentów zdolności lekarza do nawiązywania kontaktu emocjonalnego i komunikacji w trakcie działalności diagnostycznych i terapeutycznych lekarza.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Medycyna Rodzinna 2/1999
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna