Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 2/2000, s. 26-30
Jan Świątkowski, Dariusz Chmielewski
Diagnostyka obrazowa zaburzeń metabolicznych tkanki kostnej
Imaging diagnostics in metabolic bone disorders
Katedry i Kliniki Ortopedii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik: prof. dr hab. med. Andrzej Górecki
Summary
Imaging methods used in quantitative-qualitative pathologies related to bone tissue are an important element, deciding about the results of diagnostics. It´s difficult and requeires the experience of the center. The efficacy plays the most important role in evaluation of imaging technique. Objectieveness and unified system of radiological sing´s interpretation is not less important. There is no place for terms like small, huge, big, great. It´s also important to remember that the patient is a first person reading the evaluation and conclusion.
The authors, based on their clinical experience, are presenting all of imaging technigues used in diagnostics of osteopaties. The role classic X-ray diagnostics in differentiation of osteopaties is pointed out in summary, reffering to experience of the staff and cooperation of radiologists and clinicists.
Metody wizualizacji stosowane w patologiach ilościowo-jakościowych dotyczących tkanki kostnej są niezwykle istotnym elementem, a niekiedy decydują o wynikach diagnostyki. Jest ona jednak trudna i wymaga niezwykłego doświadczenia kadry wykonującej badania. Kolejnym punktem jest również zdolność ośrodka/pracowni do realizacji takich zadań diagnostycznych. W doborze techniki obrazowania najistotniejsza jest skuteczność diagnostyczna metody – nie możliwości ośrodka. Niestety zdarza się, że spotykamy się z „kolekcją” różnorodnych obrazów, których zgromadzenie naraża pacjenta na skutki promieniowania/oddziaływania w trakcie badań, a samo nie wnosi nic do procesu diagnostycznego. Niemniej ważny jest obiektywizm i ujednolicony system interpretacji objawów radiologicznych. Nie ma w nim miejsca dla określeń mały, duży, wielki, olbrzymi. Pamiętajmy, że pacjent jest często pierwszą osobą, która czyta opis. Dążyć należy również do stworzenia właściwych zasad współpracy pomiędzy klinicystą i radiologiem – samo skierowanie do pracowni diagnostyki obrazowej winno być poddane analizie wstępnej, gdyż dobór techniki badania może mieć w przypadku zaburzeń metabolicznych tkanki kostnej istotne znaczenie, podobnie jak propozycja dalszej diagnostyki – nierzadko wychodząca właśnie od radiologa.
Wśród technik, które wykorzystuje się najczęściej w obrazowaniu osteopatii wymienić należy:
1. radiologię konwencjonalną,
2. tomografię komputerową,
3. rezonans magnetyczny,
4. scyntygrafię,
5. ultrasonografię,
6. oraz densytometrię, która właściwie nie jest techniką obrazową (poza aparatem Lunar – Expert),
7. i inne techniki obrazowania (np. termografię).
W dalszej części opracowania przedstawimy nasze – radiologa i klinicysty zdanie na temat możliwości wykorzystania wymienionych metod w praktyce.
W odniesieniu do diagnostyki osteopatii tomografia komputerowa ma stosunkowo niską swoistość. Rzadko jest pierwszą z kolei techniką badania. Służy głównie do oceny rozległości zmian w tkance kostnej dając przestrzenny obraz kości. Jest pomocna w przypadku zmian o mieszanej strukturze wewnętrznej – warstwowy wgląd umożliwia lepszą jej analizę i lokalizację np. przed planowaną biposją. Jest to istotne gdy zmiany lokalizują się poza kością, lub na jej powierzchni.
Podobnie ma się sytuacja w odniesieniu do jądrowego rezonansu magnetycznego, który jest stosunkowo rzadko wykorzystywany w diagnostyce osteopatii. On również służy głównie do oceny charakteru zmian, ich lokalizacji i rozległości. Duże nadzieje wiąże się z najnowszą modyfikacją badania, tzw. mikroobrazowaniem MRI – umożliwiającym przestrzenne odwzorowanie ultrastruktury tkanki kostnej in vivo. Podobne badania wykonujemy również w naszym ośrodku.
Po scyntygrafię sięgamy coraz częściej. Jest ona bowiem bardzo pomocna w lokalizacji mnogich zmian w tkance kostnej. Badanie to jest wielokrotnie jednym z pierwszych kroków w diagnostyce patologii kostnej. Pozwala również na ocenę dynamiki procesu. Należy pamiętać o możliwości doboru rodzaju scyntygrafii do danego przypadku, gdyż dysponujemy badaniem konwencjonalnym i scyntygrafią trójfazową. Z obowiązku wymienić tu należy jeszcze jeden rodzaj analizy oparty o scyntygrafię – pomiar 24-godzinnej retencji znacznika. Według prof. J. Przedlackiego pozwala on dość precyzyjnie różnicować osteopatie. Wielkość retencji zależy od rodzaju użytego znacznika osteotropowego i wynosi – prawidłowo – 20% dawki podanej. W przypadku osteodystrofii nerkowej zwiększa się o 80%, w chorobie Pageta – 60%, w nadczynności przytarczyc – 60%, a w osteomalacji – ok. 40%.
Osteodensytometria (absorpcjometryczna) jest w zasadzie pozbawiona specyficzności. Niska masa kostna może występować w wielu patologiach z kręgu osteopatii. Pomiar gęstości mineralnej winien być zatem traktowany jako krok w diagnostyce, a nie jako jednoznaczny element dyskryminujący. Pojęcie „osteoporoza”, w rozumieniu objawu, używa się jeśli wynik badania spełnia określone kryteria. Jednak rozpoznanie choroby, jaką jest „Osteoporoza” (dla odróżnienia – wielką literą) wymaga weryfikacji klinicznej, czego często brakuje w interpretacji wyników densytometrii. Tak więc „zły wynik” densytometrii nie pozwala na podejmowanie decyzji terapeutycznych bez postawienia ostatecznego rozpoznania.
Jak zatem wynika z powyższej – z konieczności skrótowej – analizy należy uznać, że radiologia konwencjonalna dostarcza nadal najwięcej informacji pomocnych w różnicowaniu osteopatii. Przedstawimy teraz kilka danych na temat najistotniejszych objawów radiologicznych.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Leksykon radiologii, pod red. J. Mastalerskiego, P. Kozłowskiego, J. Waleckiego; Fundacja im. prof. L. Rydygiera, Warszawa, 1992.
2. Slaby F., Jacobs E.: Anatomia radiologiczna, Wrocław, 1998.
3. Primer on metabolic bone disorders Lippincott, Chicago, 1997.
4. Riggs B.E., Melton L.J.: Osteoporosis, Raven Press, New York, 1992.
5. Borejko M., Dziak A.: Badanie radiologiczne w ortopedii, PZWL, Warszawa, 1992.
Postępy Nauk Medycznych 2/2000
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych