Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Stomatologia 2-3/2007, s. 61-66
*Dorota Gajdzik-Plutecka1, Janusz J. Bucki2, Anna Denysiuk3, Ewa Prokopowicz3, Przemysław Gajownik4, Katarzyna Łubkowska4, Marta Szańkowska4
Badanie zjawiska wzbogacania w jony fluoru zmineralizowanych tkanek zębów zaopatrzonych w wypełnienia szkło-jonomerowe. Badania własne
The evaluation of the enrichment of mineralized teeth tissues with fluoride ions from GIC filling. Own research
1Zakład Stomatologii Dziecięcej IS AM w Warszawie
Kierownik Zakładu: dr n. med. Aleksander Remiszewski
2Zakład Projektowania Materiału Wydziału Inżynierii Materiałowej Politechniki Warszawskiej
Kierownik Zakładu: prof. dr hab. Krzysztof Kurzydłowski
3Studenckie Koło Naukowe przy Zakładzie Stomatologii Dziecięcej IS AM w Warszawie
Opiekun Koła: dr n. med. Dorota Gajdzik-Plutecka
4Studenckie Koło Naukowe Inżynierii Materiałowej „WAKANS”
Opiekun Koła: dr inż. Janusz J. Bucki
Wstęp
Szkło-jonomery uważane są za materiały, które odznaczają się najsilniejszymi właściwościami kariostatycznymi w porównaniu do innych stosowanych materiałów wypełniających. Wiąże się to z możliwością długotrwałej emisji jonów fluoru ze szkło-jonomerów do otaczającego je środowiska i tym samym stworzenia dogodnych warunków do zachodzenia procesów remineralizacji, wzbogacania struktur zęba w związki fluoru, jak też działania przeciwbakteryjnego.
Wypełnienia z cementów szkło-jonomerowych mogą stanowić rezerwuar jonów fluoru. Oznacza to, że jeżeli stężenie tych jonów w otoczeniu wypełnienia jest wyższe niż w samym materiale (np. po zastosowaniu przez pacjenta past lub płukanek do zębów z fluorem), to wówczas dojdzie do wychwytywania ich przez szkło-jonomery, a następnie uwalniania z materiału w sytuacjach, gdy różnica stężeń będzie odwrotna (1, 2, 3).
CEL PRACY
Celem pracy było zbadanie:
– czy występują różnice w koncentracji jonów fluoru w tkankach zęba będących w bezpośrednim kontakcie z wypełnieniem szkło-jonomerowym w stosunku do pozostałych tkanek tego samego zęba?
– czy czas użytkowania wypełnienia szkło-jonomerowego ma wpływ na stopień koncentracji jonów fluoru wbudowanych w tkanki zęba?
MATERIAŁ I METODY BADAŃ
W wyniku wymiany fizjologicznej uzębienia pozyskano 14 zębów mlecznych z wypełnieniami szkło-jonomerowymi Ketac Molar Aplicap firmy 3M ESPE (ryc. 1). Wypełnienia zakładane były podczas leczenia ubytków próchnicowych różnej głębokości. Najczęściej zlokalizowane były one na powierzchniach bocznych zębów (styczne lub wargowe/policzkowe). Ubytki opracowywane były w sposób tradycyjny, tj. przy użyciu turbiny i mikrosilnika oraz wierteł – stalowych i/lub diamentowych. Przed ich wypełnianiem nie stosowano dodatkowo materiałów podkładowych. Czas „użytkowania” wypełnienia był różny (od 6 miesięcy do 4 lat).
Ryc. 1. Przykład zęba wykorzystanego w badaniu. Pacjent T.H. lat 11
a) ząb 85 z wypełnieniem Ketac Molar Aplicap na powierzchni medialnej,
b) ten sam ząb po wymianie fizjologicznej.
Pod względem wieku wypełnień zęby posegregowano na 3 grupy: grupa I – zęby z wypełnieniami 0,5-1 roku, grupa II – zęby z wypełnieniami 1-2 lata, ponad połowa wszystkich wypełnień to grupa III – zęby z wypełnieniami od 2-4 lat (ryc. 2).
Ryc. 2. Udział procentowy wypełnień w zależności od „wieku” wypełnienia.
Z otrzymanych od pacjentów zębów wykonano preparaty do badania metodą mikroanalizy rtg. Dokonano ich przecięcia poprzecznego prowadząc tak płaszczyznę cięcia, by na przekroju dokładnie uwidocznić miejsce kontaktu wypełnienia (ryc. 3) z tkanką szkliwną – punkt A1 oraz z tkanką zębinową – punkt A2, jak również z tkankami nie będącymi w bezpośrednim kontakcie z wypełnieniem, a nawet dość odległymi od miejsca połączenia wypełnienie – ząb, tj. po przeciwległej ścianie zęba w stosunku do lokalizacji wypełnienia – punkty B1, B2.
Ryc. 3. Schemat poprzecznego przekroju zęba siecznego z wypełnieniem na powierzchni wargowej, przygotowanego do badania.
Zęby inkludowano w żywicy epoksydowej. Próbki następnie szlifowano przy użyciu wodoodpornych papierów ściernych o różnej gradacji na maszynie Struers Labotom oraz polerowano na tarczach polerskich przy użyciu tlenku glinu. Po dokładnym odtłuszczeniu i umyciu, próbki zostały napylone warstewką węgla (o grubości około 20 nm) i poddano badaniu mikrosondą elektronową SU – 30 firmy CAMECA, wyposażoną w dwa spektrometry rentgenowskie z dyspersją długości fali (WDS – Wavelength Dispersive Sprectrometer). Badania wykonywano przy napięciu przyspieszającym wiązkę elektronów V = 10 kV i prądzie wiązki I = 20 mA.
W każdym punkcie analizy wykonywano 20-sekundowe pomiary natężeń charakterystycznego promieniowania rentgenowskiego badanych pierwiastków oraz 20-sekundowe pomiary natężeń tła, co pozwoliło na zapewnienie precyzji oznaczeń na poziomie 1-3% wartości mierzonych. Określenie stężeń badanych pierwiastków było możliwe dzięki specjalnemu programowi korekcyjnemu, który został opracowany przez firmę CAMECA na podstawie metody Pouchou i Pichoira (4).
Do analizy zawartości fluoru zastosowano wzorzec fluorytu o składzie: 48,67%F, 51,33%Ca oraz kryształ dyfrakcyjny PC1 (2d=6 nm).
Wstępnie dokonano pomiarów zawartości fluoru w szkliwie i zębinie w obranych punktach A1, A2 oraz kontrolnych punktach B1, B2. Następnie na każdej próbce wykonano szereg analiz punktowych, począwszy od miejsca bezpośrednio sąsiadującego z wypełnieniem szkło-jonomerowym, skończywszy w miejscu, w którym czułość tej metody wskazywała na koncentrację fluoru bliską zeru. W ten sposób uzyskano profile koncentracji fluoru w zależności od odległości od wypełnienia.
WYNIKI
Stwierdzono zwiększone stężenie jonów fluoru w tkankach zęba będących w bezpośrednim kontakcie z wypełnieniem szkło-jonomerowym. We wszystkich próbkach zębów odnotowano zawartość fluoru w punktach A1 i A2 – dla tkanki szkliwnej i zębinowej będących w bezpośrednim sąsiedztwie wypełnienia, natomiast dla punktów B1, B2 odnotowano zawartość równą zeru.
Największa koncentracja tego pierwiastka występowała w bezpośrednim sąsiedztwie wypełnienia. W przypadku tkanki szkliwnej najwyższe jego wartości wynosiły 0,025% do 0,15-0,18% wag. F, a w przypadku tkanki zębinowej od 0,6-0,8% do 1,3% wag. F (ryc. 4).
Ryc. 4. Koncentracja jonów fluoru w zębinie i szkliwie w zależności od odległości od granicy ząb-wypełnienie.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2007-07-12
zaakceptowano do druku: 2007-07-24

Adres do korespondencji:
*Dorota Gajdzik-Plutecka
Zakład Stomatologii Dziecięcej Instytutu Stomatologii AM w Warszawie
ul. Miodowa 18, 00-246 Warszawa
tel./fax (0-22) 502-20-31
e-mail: pedodoncja@am.edu.pl

Nowa Stomatologia 2-3/2007
Strona internetowa czasopisma Nowa Stomatologia