Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę habilitacyjną, doktorską czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 4/2000, s. 29-32
Joanna Góra-Tybor, Tadeusz Robak
Współczesne poglądy na etiopatogenezę przewlekłej białaczki szpikowej
Actual views on ethiopathology of chronic myeloid leukaemia
Klinika Hematologii Akademii Medycznej w Łodzi
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. Tadeusz Robak
Summary
In this paper the actual views on ethiopathology of chronic myeloid leukaemia (CML) is reviewed. The role of BCR-ABL fusion gene, regarded as the hallmark of CML, is underlined. Actual views on function of BCR-ABL gene, its transforming potential and the links between the disease phenotype and the composition of the fusion BCR-ABL protein are given. Biologic significance and clinical implication of the presence of BCR-ABL fusion genes in leukocytes of normal individuals are discussed.
Jedynym znanym czynnikiem etiologicznym przewlekłej białaczki szpikowej (PBS) jest narażenie na promieniowanie jonizujące. Wzrost zachorowalności opisano u pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów leczonych napromienianiem, a także u osób, które przeżyły wybuch bomby atomowej (11).
PBS jest chorobą nowotworową, w przypadku której, po raz pierwszy, udowodniono związek z obecnością mutacji chromosomalnej. U ponad 90% chorych na PBS stwierdza się specyficzne zaburzenie chromosomalne w postaci translokacji fragmentu długiego ramienia jednego z chromosomów 22 pary na długie ramię chromosomu pary 9 (t/9q+; 22q-). W następstwie tej translokacji powstaje krótki chromosom 22 – tzw. chromosom Philadelphia (Ph) oraz wydłużony chromosom 9 (18, 20). Efektem translokacji jest przeniesienie onkogenu ABL (zlokalizowanego w chromosomie 9) w ściśle określone miejsce złamań (breakpoint cluster region – BCR) na chromosomie 22 i powstanie fuzyjnego genu BCR-ABL (13) (ryc. 1). Uważa się że gen ten pełni kluczową rolę w transformacji białaczkowej. Stwierdzono, że u myszy, którym przeszczepiono komórki szpiku kostnego transfekowane genem BCR-ABL, rozwija się białaczka przypominająca PBS u ludzi (9). Obserwowano również uniezależnienie się od czynników wzrostu linii komórkowych, do których wprowadzono gen BCR-ABL (15).
Ryc. 1. Schemat prawidłowych genów ABL i BCR oraz transkryptów BCR-ABL powstałych w wyniku translokacji. Pionowe strzałki na górnym rysunku wskazują miejsca złamań genu ABL. Poniżej zaznaczono miejsca złamań genu BCR: – m-bcr (typowe dla ostrej białaczki limfoblastycznej, bardzo rzadko w PBS, wówczas obraz mielomonocytarny) – transkrypt –e1a2; – M-bcr (najczęstsze, typowe dla PBS) – transkrypty - b2a2 i b3a2; – µ-bcr (bardzo rzadkie, obraz przewlekłej białaczki neutrofilowej) –transkrypt-e19a2.
Charakterystyka genu BCR-ABL
Gen BCR-ABL występuje u 95% chorych na PBS i u około 10-20% dorosłych chorych z ostrą białaczką limfoblastyczną (OBL). Tylko u 2-5% dzieci chorych na OBL stwierdza się obecność tego genu. Wyjątkowo rzadko BCR-ABL wykrywa się u chorych z ostrą białaczką szpikową, szpiczakiem plazmocytowym i chłoniakami immunoblastycznymi (16).
Gen ABL nie ma stałego miejsca złamań (breakpoint region) i może się ono pojawić na obszarze obejmującym ponad 300-kb. Natomiast miejsca złamań genu BCR są ściśle określone. U większości chorych na PBS i około 30% chorych na OBL miejsce złamania genu BCR znajduje się w obszarze obejmującym 5.8-kb znanym jako M-bcr (major breakpoint cluster region). W następstwie złamania genu w tym regionie powstają 2 rodzaje transkryptów b3a2 i/lub b2a2 odpowiedzialne za kodowanie białka p210 (5).
U 70% chorych na OBL i bardzo rzadko u chorych na PBS do złamania genu BCR dochodzi w obrębie długiego (54.4-kb) intronu, w tak zwanym m-bcr (minor breakpoint cluster region). W następstwie tego złamania powstaje transkrypt e1a2 kodujący białko p190 (5).
W 1990 roku po raz pierwszy opisano przypadek PBS ze złamaniem genu BCR w okolicy pomiędzy egzonami e19 i e20 (u-bcr). Następstwem takiego złamania jest powstanie dużego transkryptu e19a2 kodującego białko P230 (21).
Schemat prawidłowych genów ABL i BCR oraz transkryptów BCR-ABL powstałych w wyniku translokacji 9q+22q-przedstawiono na rycinie 1.
Rodzaje transkryptów BCR-ABL a fenotyp choroby
Wydaje się, że rodzaj transkryptu BCR-ABL i kodowanego przez niego białka może wpływać na fenotyp białaczki. Stwierdzono, że u chorych na PBS, u których występuje białko p230BCR-ABL, obserwuje się znacznie mniejsze zaburzenia dojrzewania granulocytów. Choroba ma stosunkowo łagodny przebieg i opisywana jest jako tzw. przewlekła białaczka neutrofilowa (CNL-chronic neutrophilic leukaemia). Natomiast u chorych na PBS, u których stwierdza się obecność białka p190BCR-ABL, przebieg choroby przypomina przewlekłą białaczkę mielomonocytową, ze znaczną monocytozą, niskim wskaźnikiem neutrofile/monocyty, zmienną bazofilią i wysokim odsetkiem niedojrzałych granulocytów. U nielicznych chorych na OBS, u których badania molekularne pozwoliły na wykrycie transkryptu p190BCR-ABL, również opisywano rozrosty dotyczące układu mielomonocytarnego (M4 lub M5 wg klasyfikacji FAB) (16).
W ostatnich kilku latach pojawiło się wiele doniesień na temat różnic przebiegu PBS w zależności od miejsca złamania w obszarze M-bcr. Początkowo sądzono, ze u pacjentów, u których stwierdza się transkrypt b2a2, choroba przebiega łagodniej (dłuższa faza przewlekła choroby, lepsza reakcja na interferon), niż u chorych z transkryptem b3a2. Zakończone niedawno duże randomizowane badania nie potwierdziły istnienia związku między przebiegiem choroby, a miejscem złamania w obrębie M-bcr (22). Wciąż natomiast pozostaje niejasne, czy obecność transkryptu b3a2 sprzyja nadpłytkowości u chorych z PBS. Stwierdzono, że spośród 10 pacjentów z nadpłytkowością i obecnością chromosomu Ph+ tylko jeden chory wykazywał ekspresję b2a2 natomiast u pozostałych 9 wykryto transkrypt b3a2. Nie można zatem wykluczyć, że transkrypt b3a2 sprzyja rozrostowi w układzie megakariocytarnym (16).
Funkcje genu c-ABL

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Postępy Nauk Medycznych 4/2000
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych