Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 4/2008, s. 231-234
*Witold Rogiewicz
Kontrowersje w laparoskopii ginekologicznej
Controversy in gynaecological laparoscopy
Zespół Dydaktyczny Kliniki Położnictwa i Ginekologii CMKP w Warszawie Oddział Kliniczny Położnictwa i Ginekologii Szpitala Bielańskiego w Warszawie
Kierownik Kliniki: prof. CMKP dr hab. med. Romuald Dębski
Streszczenie
Mimo znacznego postępu technicznego w konstruowaniu narzędzi laparoskopowych oraz poszerzenia zakresu operacji, laparoskopia ma swoje ograniczenia. Są nimi czas zabiegu, trudno dostępne pole operacyjne oraz większe niż przy laparotomii problemy w uzyskaniu jasnego do interpretacji preparatu histopatologicznego. Niewątpliwymi zaletami są czas hospitalizacji oraz możliwie szybka i bezbolesna rekonwalescencja. Laparoskopia ma swoje, na razie dość ograniczone miejsce, w onkologii ginekologicznej. Liczymy na to, że ostatnie 22 lata laparoskopii operacyjnej to jedynie gra wstępna do rozwoju mało inwazyjnej i skutecznej metody operacyjnej.
Summary
Despite the huge progress in laparoscopic equipment and wide range of new laparoscopic procedures this technique has still its limitations. These are: the time of operation, restricted, difficult to access operation field, problems in obtaining clear histopathological sample. Advantages are: short time of hospitalization and fast convalescence. In selected cases laparoscopy can be very helpful in gynaecological oncology. We hope that last 22 years of operational laparoscopy are just a foreplay in further development of that less- invasive and effective operational technique.
Wstęp
Laparoskopia jest dość młodą techniką operacyjną. Zaledwie 201 lat temu skonstruowano pierwszy laparoskop. Nie miał zoom-u, toru wizyjnego z 3 chipową kamerą, ani xenonowego źródła światła. Miał 2 soczewki 3 lusterka i świecę. I co najważniejsze – działał. W endoskopii przez kolejne 180 lat nie wiele się działo. Od czasu do czasu budowano coraz mniejsze rurki z soczewkami żeby zajrzeć do brzucha, stawu, jelita czy innej przestrzeni lub jamy. Cały czas robił to jeden człowiek. Jedną ręką trzymał optykę, drugą mógł użyć do obsługi jakiegoś narzędzia. Rozkwit laparoskopii to początek lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Tor wizyjny wprowadzony po raz pierwszy w 1985 roku sprawił, że cały zespół mógł zobaczyć pole operacyjne. Zaczęto wkłuwać dodatkowe trokary, z coraz to nowymi narzędziami. Laparoskopia z techniki jedynie diagnostycznej stała się w pełni operacyjną. Mimo postępu technicznego laparoskopia była traktowana ciągle jako technika głównie diagnostyczna i mnożono przeciwwskazania do jej zastosowania. Nie jest to postępowanie inne niż w przypadku chociażby otwierania powłok sposobem Cohena lub wcześniej Pfannenstiela, które z oporem wypierało w ginekologii cięcie proste w dolnym odcinku. Zaczęto się liczyć nie tylko z efektem leczniczym ale również efektem kosmetycznym blizny, czasem rekonwalescencji i dolegliwościami bólowymi. Laparoskopia łączy ze sobą rewelacyjne efekty kosmetyczne, błyskawiczny powrót do wcześniej podejmowanych zajęć i znacznie skraca czas hospitalizacji, co ma niebagatelne znaczenia dla finansów medycznych państwa. Niewątpliwą wadą laparoskopii operacyjnej jest dłuższy czas trwania zabiegu w porównaniu do metod klasycznych.
Czas trwania zabiegu
Seracchioli i wsp. porównywali czas wejścia do jamy brzusznej, wykonania operacji a następnie wyjęcia preparatu histopatologicznego i zamknięcia powłok w tzw. łatwych, niepowikłanych zabiegach. Każdy z nas wie, że czasami „operacja robi się sama”, wszystko idzie jak z płatka, naczynia nie krwawią, nie ma zrostów, tkanki oddzielają się prawidłowo, a nóż wchodzi jak w masło. Laparotomie robił jeden i zawsze ten sam zespół podobnie jak i laparoskopie. Chciano ograniczyć do minimum wpływ „czynnika ludzkiego”. Jeśli w ogóle da się tu mówić o „czynniku” i pewnej standaryzacji tempa operacji. Część rezultatów badania przedstawia poniższa tabela 1.
Tabela 1.
ProceduraLaparotomiaLaparoskopia
Wejście do jamy brzusznejCohen 30-120 sek.2-7 min.
Wyłuszczenie torbieli8-15 min.23-38 min.
Amputacja nadpochwowa bez przydatków28-38 min.45-78 min.
Wyjęcie preparatu histopatologicznego - macicynatychmiastowe22-90 min.
Wyjęcie preparatu histopatologicznego - torbielinatychmiastowe8-25 min.
Zamknięcie powłok jamy brzusznej i szycie skóry9-17 min.45-120 sek.
Razem histerektomia38-56 min. śr. 471 h 9 min. - 2h 57 min. śr. 2 h 10 min.
Razem wyłuszczenie torbieli18-57 min. śr. 37 min. 30 sek.33-65 min. śr. 50 min. 30 sek.
Wydaje się, że operowanie na czas to głupota, jednakże operujemy coraz starsze i coraz bardziej obciążone pacjentki. U nich czas i rodzaj stosowanego znieczulenia ma kolosalne znaczenie i niekiedy przesądza o dyskwalifikacji z laparoskopii. Większość operacji ginekologicznych, w dzisiejszej medycynie, wykonywana jest w znieczuleniu podpajęczynówkowym, które jest bezpieczniejsze od znieczulenia ogólnego. Oczywiście laparoskopię można wykonać w znieczuleniu przewodowym tym nie mniej stosujemy je głównie u młodych pacjentek przy szybkich zabiegach diagnostycznych.
Przeciwwskazania
I tu wracamy do mnożących się jeszcze kilkanaście lat temu przeciwwskazań do laparoskopii. Pierwszym i oczywistym jest brak zgody anestezjologa na znieczulenie ogólne tzw. TIVA – Total Intra Vein Analgesia i wytworzenie odmy brzusznej. U starszych pacjentek z niewydolnością krążeniowo-oddechową nie tyle samo znieczulenie, co uciskająca na naczynia krwionośne, płuca i serce odma otrzewnowa, może doprowadzić do znacznego pogorszenia saturacji krwi i zmian w objętości łożyska naczyniowego. W niektórych przypadkach celowe wydaje się zastosowanie techniki laparoskopii w podwieszeniu przy użyciu tzw. windy laparoskopowej unoszącej mechanicznie powłoki. Wizualizacja przy użyciu tej metody jest jednak gorsza. Nie uzyskujemy efektu odsunięcia jelit jakie umożliwia odma brzuszna. Przeciwwskazania anestezjologiczne były i są wiążące. Postępy w anestezjologii sprawiły jednak, że wiele pacjentek jeszcze kilka lat temu zdyskwalifikowanych ze znieczulenia ogólnego, dziś ma z powodzeniem wykonywaną laparoskopię.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
1. Garry R, et al.: The evaluate study: two parallel randomised trials, one comparing laparoscopic with abdominal hysterectomy, the other comparing laparoscopic with vaginal hysterectomy. BMJ, 2004; 328: 129-133.
2. Wattiez A, et al: The learning curve of total laparoscopic hysterectomy: comparative analysis of 1647 cases. J. Am. Assoc. Gynecol. Laparosc., 2002; 3: 339-345.
3. Donnez J, et al: LASH: laparoscopic subtotal hysterectomy. W: Donnez J., Nisolle M., red.: An atlas of operative laparoscopy and hysteroscopy. Carnforth: Parthenon, 2001: 243-250.
4. Seracchioli R, et al: Total laparoscopic hysterectomy compared with abdominal hysterectomy in the presence of a large uterus. J. Am. Assoc. Gynecol. Laparosc. 2002; 3: 333-338.
5. Cartron G, et al: Complications of laparoscopic lymphadenectomy in gynaecologic oncology. A series of 102 procedures in 915 patients. Gynecol. Obstetr. Fertil. 2005; 33(5): 304-14.
otrzymano: 2007-12-29
zaakceptowano do druku: 2008-02-11

Adres do korespondencji:
*Witold Rogiewicz
Oddział Kliniczny Położnictwa i Ginekologii
Klinika Położnictwa i Ginekologii CMKP
Szpital Bielański im. Ks. J. Popiełuszki
ul. Cegłowska 80, 01-809 Warszawa
tel.: (0-22) 56-90-274
e-mail: witold@rogiewicz.pl

Postępy Nauk Medycznych 4/2008
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych