Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 3/2005, s. 79-80
Mieczysław Chmielik, Anna Bielicka, Lidia Zawadzka-Głos, Małgorzata Badełek-Izdebska
Przepuklina oponowo-mózgowa jako problem laryngologiczny
Meningoencephalocele as a laryngological problem
z Kliniki Otolaryngologii Dziecięcej Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Mieczysław Chmielik
Streszczenie
The authors presented two cases of meningoencephalocele in infants diagnosed in the Department of Paediatric Otorhinolaryngology in Warsaw in 2002. The main symptom in both children was nasal cavity obstruction. The laryngological aspect of meningoencephalocele and usefulness of radiological examinations was discussed.
WSTĘP
Przepuklina oponowo-mózgowa jest to przemieszczenie struktur mózgowia lub opon przez wrodzony ubytek w pokrywie kostnej czaszki. Przepukliny powstają w następstwie nieprawidłowego zamknięcia się dogłowowego odcinka pierwotnej cewy nerwowej lub uszkodzenia pokrywy mezodermalnej zarodka w 4 tygodniu życia płodowego. Wtórnie występuje wynicowanie opon mózgowych oraz mózgu lub móżdżku. Częstość występowania przepuklin wynosi 1 na 5 000-10 000 żywych urodzeń i jest najwyższa w południowo-wschodniej Azji (1). W zależności od rodzaju tkanek zawartych wewnątrz przepukliny odróżnia się przepukliny oponowe i oponowo-mózgowe, a w zależności od umiejscowienia otworów kostnych rozróżniamy przepukliny sklepienia czaszki i przepukliny podstawy czaszki. Przepukliny mogą być zewnętrzne i wewnętrzne.
Wśród przepuklin sklepienia czaszki około 80% występuje w okolicy potylicznej (nadnamiotowo lub podnamiotowo), rzadziej spotyka się przepukliny w okolicy czołowej, najrzadziej w okolicy ciemieniowej (2).
Wśród przepuklin podstawy czaszki wyróżnia się przepukliny:
– czołowo-sitowe (nosowo-czołowe, nosowo-sitowe, nosowo-oczodołowe) – wydostające się przez otwór ślepy kości czołowej,
– klinowo-oczodołowe,
– klinowo-szczękowe,
– nosowo-gardłowe (sitowe, klinowo-sitowe, klinowo-gardłowe).
Z punktu widzenia laryngologa najwięcej zainteresowania budzą przepukliny przednie występujące w okolicy wyrostka nosowego kości czołowej oraz przepukliny podstawy czaszki w okolicy kości sitowej i klinowej (3). O ile przepukliny sklepienia czaszki są widoczne zaraz po urodzeniu dziecka i ich diagnostyka nie nastręcza większych trudności, to przepukliny podstawy czaszki można przeoczyć lub uznać za innego typu patologię, co stwarza dodatkowe zagrożenie wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego i zakażenia, gdy np. nakłuta lub nacięta zostanie przepuklina wpuklająca się do jamy nosowej. Przepukliny te są zwykle diagnozowane w późniejszym okresie życia dziecka, a wstępne rozpoznanie jest stawiane przez laryngologa czy okulistę.
Przepuklinie przedniej może towarzyszyć poszerzenie nasady i grzbietu nosa, hiperteloryzm, asymetria oczodołów i twarzy, obrzęk powiek, zwężenie nozdrzy, wytrzeszcz gałki ocznej (4). Przepukliny wpuklające się do jam nosa lub nosogardła mogą dawać zaburzenia oddychania, zaburzenia połykania, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, a w badaniu laryngologicznym są widoczne jako polipy, które tętnią, chełbocą, zmieniają kształt przy oddychaniu i są pokryte błoną śluzową jamy nosowej lub nosogardła (2).
Przepukliny przednie należy różnicować z glejakami, cystami dermoidalnymi oraz polipami nosa (5, 6, 7). W diagnostyce stosuje się: tomografię komputerową, rezonans magnetyczny oraz endoskopię jam nosa i nosogardła.
W 2002 roku w Klinice Laryngologii Dziecięcej w Warszawie zdiagnozowano 2 przypadki przepuklin oponowo-mózgowych umiejscowionych wewnątrznosowo.
PRZYPADEK 1

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Mahapatra A.K., Suri A.: Anterior encephaloceles: a study of 92 cases. Pediatr Neurosurg 2002 Mar, 36(3):113-8. 2. Paradowska W.: Chirurgia wieku dziecięcego. PZWL 1922, 55-93. 3. Hoving E.W.: Nasal encephaloceles. Child Nerv Syst 2000 Nov, 16(10-11):702-6. 4. Mahapatra A.K.: Anterior encephaloceles. Indian J Pediatr 1997 Sept-Oct, 64(5):699-704. 5. Posnick J.C., Costello B.J.: Dermoid cysts, gliomas, and encephaloceles: evaluation and treatment. Atlas Oral Maxillofac Surg Clin North Am 2002 Mar, 10(1):85-99. 6. Cotton R.T., Myer C.M.: Practical Pediatric Otolaryngology. Lippincott-Raven Publishers. Philadelphia 1999. 7. Coates H.: Nasal obstruction in the neonate and infant. Clin Pediatr (Phila) 1992 Jan, 31(1):25-9.
Nowa Pediatria 3/2005
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria