Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 4/2000, s. 40-43
Kazimierz Kuliczkowski, Maria Podolak-Dawidziak, Donata Urbaniak-Kujda
Postępy w diagnostyce i leczeniu zespołów mielodysplastycznych
Diagnostic and therapeutic advances in myelodysplastic syndromes
Klinika Hematologii i Chorób Rozrostowych Akademii Medycznej we Wrocławiu
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Kazimierz Kuliczkowski
Summary
The myelodysplastic syndromes (MDS) are heterogenous group of clonal stem cell disorders characterized by bone marrow failure, abnormal haemopoiesis, and proliferation of myeloid blast cells. MDS is typically characterized by pancytopenias, in the setting of bone marrow hypercellularity with evidence of dysplasia of three lineages. High level of apoptosis, a premature programmed cell death has been demonstrated in dysplastic cells.
The FAB classification used since 1982 divided MDS into five subsets: refractory anemia, refractory anemia with ring sideroblasts, refractory anemia with excess of blasts, refractory anemia with excess of blasts in transformation, and chronic myelomonocytic leukaemia.
A new international scoring system for predicting outcome in myelodysplasia patients focuses on: age, marrow blast percentages, degree of cytopenia, and genetic abnormalities. Therapy of MDS is complex and difficult. Different drugs are used to encourage differentiation of malignant cell lines and thereby inhibit both the proliferation of blasts and the supression of abnormal cell maturation, and diminish apoptosis.
The role of bone marrow transplant in MDS is not yet wholly estimated.
Zespoły mielodysplastyczne (myelodysplastic syndrome, MDS) stanowią heterogenną, klonalną grupę chorób komórek macierzystych szpiku kostnego i charakteryzują się nieefektywną hemopoezą. Określenie komórki – która staje się klonem nowotworowym – jest trudne, wydaje się, że jest to komórka różnicująca się w kierunku mieloidalnym (17). Komórki w MDS posiadają zdolność do różnicowania się, lecz proces ten jak i funkcje komórek są zaburzone. Na początku są aktywne klony komórek prawidłowych i nieprawidłowych, a w późniejszym okresie dominuje tylko klon nieprawidłowy (12).
Komórki szpiku chorych na MDS wykazują zwiększoną apoptozę, co tłumaczyłoby ich bogate utkanie przy pancytopenii we krwi obwodowej. Stwierdza się w MDS zwiększoną aktywność telomerazy, która jest hamowana przez amifostynę, IL-4 i IL-10. Zwiększone jest stężenie transkryptów dla TNFα, a sam TNFα stymuluje proliferację komórek MDS in vitro i in vivo. W MDS stwierdza się ponadto spadek stężenia transkryptów dla antagonisty receptora IL-1 (IL-1ra) i wydaje się, że jego brak jest powodem nadmiernej stymulacji proliferacji przez IL-1β.
U części pacjentów z MDS obserwuje się również brak lub obniżenie, prawdopodobnie drogą metylacji, ekspresji genu dla białka p15 (inhibitora cyklu komórkowego), co powoduje przewagę proliferacji. Zastosowanie 5-azacytydyny, leku hipometylującego może ponownie uaktywnić ekspresję genu p15 (16).
W MDS stwierdzono również obecność mutacji RAS, która waha się od 3 do 40% badanych chorych, w ostatnich badaniach odsetek ten jest wyższy i wynosi od 41 do 48% (6). Z przedstawionych faktów wynikają implikacje co do sposobu leczenia tych zespołów.
Klinicznie MDS charakteryzuje się najczęściej pancytopenią, może również występować mono- i bipenia. Komórki poszczególnych linii wykazują cechy nieprawidłowego różnicowania się – dysplazję oraz zaburzenia funkcji. W szpiku oprócz cech dysplazji, najczęściej mamy do czynienia z utkaniem bogatokomórkowym z pomnożeniem komórek układu czerwonokrwinkowego, który cechuje odnowa megaloblastyczna, dlatego też w diagnostyce różnicowej należy uwzględnić niedobór witaminy B12, kwasu foliowego, nadużywanie alkoholu, infekcje wywołane np. wirusami HIV i herpes. Szpik może również był ubogokomórkowy lub z cechami włóknienia i wówczas należy różnicować odpowiednio z aplazją i zwłóknieniem szpiku. Obok mono- czy bipenii można spotkać się ze zwiększeniem liczby płytek krwi czy leukocytów, powiększeniem śledziony i wówczas należy różnicować MDS z zespołem mieloproliferacyjnym. Symptomatologia obu zespołów może się zazębiać.
Na początku lat 80. Bennett i wsp. (2) wprowadzili klasyfikację tych chorób pod nazwą zespołu mielodysplastycznego w którego skład wchodzą:
RA – (refractory anemia), niedokrwistość oporna na leczenie, w której stwierdza się cechy dysplazji głównie układu czerwonokrwinowego, ale też układu granulocytowego, monocytowego i płytkowego,
RARS – ( refractory anemia with sideroblasts), niedokrwistość oporna na leczenie z obecnością co najmniej 15% syderoblastów w szpiku i dysplazją jw.
RAEB – (refractory anemia with excess of blasts), niedokrwistość oporna na leczenie z odsetkiem blastów we krwi obwodowej <5%, a w szpiku pomiędzy 5-20%. Dysplazja dotyczy układów: erytrocytowego, mieloidalnego (granulocytowego i monocytowego) i płytkowego.
RAEB – t (refractory anemia with excess of blasts in transformation), oprócz ww. cech dysplazji stwierdza się we krwi obwodowej odsetek blastów >5%, w szpiku pomiędzy 20-30 %.
CMML – (chronic myelomonocytic leukemia), przewlekła białaczka mielomonocytowa, charakteryzująca się obecnością we krwi obwodowej blastów <5%, monocytów >= 1x106/L, a w szpiku odsetek blastów <= 20%.
Podział ten spełnił swoje zadanie, a nowe, nagromadzone dane kliniczne i patogenetyczne skłoniły zespół powołany przez WHO do jego modyfikacji (11). Według tej nowej propozycji do MDS należą:
– RA – bez lub z syderoblastami w szpiku,
– MDS oporny na leczenie z dysplazją trzech linii komórkowych (erytrocytowej, mieloidalnej i płytkowej),
– RAEB,
– zespół 5q – (delecja długiego ramienia chromosomu 5),
– MDS niespecyficzny.
Przewlekła białaczka mielomonocytowa została zaliczona do grupy mieszanej noszącej cechy MDS i zespołu mieloproliferacyjnego, a RAEB-t do ostrych białaczek.
Klasyfikacje powyższe oparte są na morfologii komórek i trudno w oparciu o nie prognozować przebieg choroby. Stworzono różne systemy klasyfikacyjne, z których powszechną akceptację zyskał Międzynarodowy System Wyliczający Prognozę – IPSS (International Prognostic Scoring System) (14). Bierze się w nim pod uwagę oprócz cytopenii, odsetek blastów we krwi i zmiany cytogenetyczne. Przynależność chorych do poszczególnej grupy ryzyka determinuje czas ich przeżycia, tj odpowiednio: niskie – 5,7 lat; pośrednie 1-3,5 roku; pośrednie 2-1,2 lat; wysokie – 0,4 lat.
Dane w dostępnym dotąd piśmiennictwie dotyczącym badań klinicznych w MDS odnoszą się albo do podziału FAB plus wiek, lub do IPSS plus wiek.
Trudnym problemem klinicznym są wtórne zespoły mielodysplastyczne często przechodzące w ostrą białaczkę nielimfoblastyczną. Powstają one głównie w przebiegu intensywnego leczenia chłoniaków i guzów litych.
Leczenie MDS, ze względu na jego ukierunkowanie można podzielić na 3 rodzaje (14):
1) indukcja różnicowania nieprawidłowego klonu komórkowego,
2) supresja nieprawidłowego klonu komórkowego przez: cytostatyki w małych bądź standardowych dawkach; cytokiny stymulujące prawidłowy klon; aktywację układu odpornościowego przez cytokiny lub aktywowane przez nie limfocyty,
3) ablacja nieprawidłowego klonu przez megachemioterapię z następowym przeszczepieniem szpiku. Do tego podziału należałoby dodać kolejny punkt tj. hamowanie apoptozy w szpiku kostnym. Prawidłowe postępowanie terapeutyczne w MDS winno opierać się na czynnikach wynikających z IPSS oraz wieku chorych (14). U chorych starszych należy stosować leczenie łagodniejsze, często oparte na substytucji brakujących elementów krwi, a u młodszych leczenie agresywniejsze łącznie z przeszczepem szpiku.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Andersen J.E.et al.: Blood 1993, 82, 677.
2. Bennett J.M. et al.: Brit. J. Haemat., 1982, 51, 189.
3. Beran M. et al.: Blood 1997, 90, Suppl.1, 583a, Abstract 2593.
4. Beran M.et al.: Blood 1996, 88, Suppl.1, 580a, Abstract 2308.
5. Cheson B.D.: Leuk Res 1998, 22, S17-S21.
6. Dansey R. Curr.: Op. Oncol., 2000, 12, 13.
7. De Witte T. et al.: Blood, 1997, 90, 3853.
8. Economopoulos T. et al.: Leukemia, 1999, 13, 1009.
9. Ferrara F. et al.: Cancer, 1999, 86, 2006.
10. Grossi A. et al.: 40th Annual Meeting of the American Society of Hematology. Miami FL, 1998, Abstract 2606.
11. Harris N.L. et al.: World Health Organization classification of neoplastic diseases of the hematopoietic and lymphoid tissues: report of the Clinical Advisory Committee Meeting – Airlie Haus, Virginia, November 1997. J. Lin. Oncol., 1999, 17, 3835.
12. Heaney M.L., Golde D.W.: New. Engl. J. Med., 1999, 340, 1649.
13. Hofmann W.K. et al.: Ann. Hematol., 1999, 78, 125.
14. Kouides P.A., Bennett J.M.: Diagnostic and therapeutic advances in hematologic malignancies, red.. Tallman M.S., Gordon L.I., Kluwer Academic Publishers, Boston, 1999, 335.
15. List A.F. et al.: Blood, 1997, 90, 3364.
16. Preisler H.D.: Cancer, 1999, 86, 1893.
17. Schmitt-Graeff A. et al.: Pathologie, 2000, 21, 1.
18. Shuster M.W. et al.: Blood, 1995, 86, 338a.
19. Silverman L.R. et al.: Proc ASCO, 1998, 17, 14a, Abstract 53.
20. Wattel E. et al.: Leukemia, 1999, 13, 524.
Postępy Nauk Medycznych 4/2000
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych