Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 6/1999, s. 50-51
Barbara Grzechocińska
Przezskórna terapia estrogenowa
Transdermal estradiol therapy
z I Katedry i Kliniki Położnictwa i Ginekologii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik Katedry i Kliniki: prof. dr hab. n. med. Longin Marianowski
Streszczenie
Some differences between oral and transdermal estrogen treatment are reviewed.
Słowa kluczowe: przezskórna terapia, estrogen.
Hipoestrogenizm, związany z wygasaniem czynności jajników, jest bezpośrednią przyczyną zmian narządowych i ogólnoustrojowych u kobiet w okresie menopauzy. Estrogeny naturalne są więc ważnym elementem terapii substytucyjnej. Podawanie progestagenów, ze względu na efekt antyproliferacyjny na błonę śluzową macicy, jest konieczne u kobiet z zachowaną macicą. Progestageny podawane są w sposób ciągły lub sekwencyjny, z przerwami lub bez, przez 10-14 dni cyklu.
17-beta estradiol stosowany w substytucyjnej terapii hormonalnej może być podawany doustnie lub pozajelitowo. Spośród różnych sposobów podawania pozajelitowego najbardziej popularne jest podawanie przezskórne, w formie plastrów naklejanych na skórę.
Stosowane są obecnie dwa rodzaje plastrów: typu matrix i reservoir.
Plastry różnią się między sobą technologią produkcji. W plastrach typu reservior estradiol zawarty jest w zbiorniku zawierającym roztwór alkoholowy. Plastry typu matrix zawierają estradiol wchłaniający się bezpośrednio z powierzchni klejącej. Oba systemy są dobrze tolerowane przez pacjentki. Niewielkie różnice związane są z obecnością alkoholu, który może podrażniać skórę, wielkością powierzchni klejącej oraz tym, że plastry typu matrix można dzielić, regulując w ten sposób dawkę wchłanianego hormonu.
Plastry nakleja się dwa razy w tygodniu. Terapię przezskórną estradiolem można stosować w sposób ciągły (bez progestagenów – u kobiet po operacji wycięcia macicy lub z progestagenami u kobiet z zachowaną macicą, które nie chcą mieć krwawień miesiączkowych) albo sekwencyjnie (z progestagenami, z przerwami lub bez).
Droga podawania ma znaczenie dla metabolizmu hormonu i jego działania ogólnoustrojowego. Estradiol stosowany doustnie jest metabolizowany do estronu i siarczanu estronu w wątrobie i błonie śluzowej jelit. Po podaniu przezskórnym estradiol wchłania się do krążenia obwodowego i wywiera bezpośrednie działanie na receptory komórkowe, tylko około 10% przechodzi przez wątrobę, zapewnia to korzystniejszy stosunek estonu do estradiolu (1:1), dla terapii doustnej wynosi 4:1. Trudno jest ocenić jakie znaczenie kliniczne w przypadku stosowania estradiolu przezskórnie ma rodzaj stosowanej diety. Dieta wysokobiałkowa zwiększa hydrolizę metabolitów siarczanów i glukuronianów, co powoduje zwiększenie wchłaniania zwrotnego i wyższe stężenia estrogenów w surowicy krwi.
Do najbardziej uciążliwych i najczęstszych objawów (75% kobiet) występujących w okresie menopauzy należą uderzenia gorąca i napadowe pocenie. Liczne badania kliniczne dowodzą wysokiej skuteczności terapii przezskórnej w leczeniu zespołu menopauzalnego. Stwierdzono, że po pierwszym miesiącu leczenia objawy naczynioruchowe ustępują lub znacznie zmniejszają się u 60% kobiet, po dwóch cyklach u 80%, a po trzech u 90% (1).
Jednoznacznie stwierdzono, że estrogenowa terapia substytucyjna jest skuteczna w profilaktyce i terapii osteoporozy. Istotna jest przy tym dawka 17-beta estradiolu oraz długość okresu leczenia. Minimalna dawka w przypadku terapii przezskórnej powinna wynosić co najmniej 50 µg na dobę. Zapewnia ona skuteczne w leczeniu osteoporozy stężenie estradiolu w surowicy krwi wynoszące 40-50 pg/ml. Osiągnięcie takich wartości stężenia u kobiet palących papierosy jest łatwiejsze podczas prowadzenia terapii przezskórnej w porównaniu do doustnej. Jeżeli terapia substytucyjna będzie miała na celu profilaktykę osteoporozy powinna być prowadzona co najmniej 5 lat. Im dłuższy okres leczenia tym mniejsze ryzyko rozwoju osteoporozy.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Cheang A. et al.: A risk-benefit appraisal of transdermal estradiol therapy. Drug Safety., 1993, 9:365-79. 2. Chetkowski R.J. et al.: Biologic effects of transdermal oestradiol. N. Engl. J. Med., 1986, 314:1615. 3. Evans S., Davle M.: Low and conventional dose transdermal oestradiol are equally effective at preventing bone loses in spine and femur at all postmenopausal ages. Clin. Endocrinol., 1996, 44:79-84. 4. Perrone G. et al.: Effect of oral and transdermal hormone replacement therapy on lipid profile and Lp(a) level in menopausal women with hypercholesterolemia. Int. J. Fertil. Menopausal Study., 1996, 41:509-15.
Nowa Medycyna 6/1999
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna