Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 2/2001, s. 19-21
Bogusława Baranowska
Zaburzenia neuroendokrynne u chorych z bulimia nervosa
The neuroendocrine disturbances in bulimia nervosa
Zakład Neuroendokrynologii Klinicznej Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie
Kierownik Zakładu: prof. dr hab. Bogusława Baranowska
Streszczenie
W pracy zamieszczono kryteria diagnostyczne bulimia nervosa zgodnie z klasyfikacją Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i zwrócono uwagę na ciężkie powikłania elektrolitowe i zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. W oparciu o wyniki badań własnych i przegląd literatury opisano zaburzenia neuroendokrynne u chorych z bulimia nervosa. Nieprawidłowa aktywność neuropeptydów może tłumaczyć występowanie zaburzeń kontroli łaknienia oraz dysfunkcję hormonalną u chorych z bulimia nervosa.
Summary
The diagnostic criteria of bulimia nervosa were established according with classification of Psychiatric American Society. The clinical symptoms and dramatic disturbances in water-electrolited balance in patients with bulimia nervosa were presented in this paper. The neuroendocrine disturbances may explain the hormonal dysfunction and dysregulation of physiological mechanisms in the control of appetite in bulimia nervosa.
Słowa kluczowe: bulimia, bulimia nervosa.
Bulimia pochodzi od słowa bulimis – „wilczy apetyt” i została po raz pierwszy opisana przez Galena w II wieku naszej ery. Naukowy opis zespołu objawów bulimia nervosa przedstawił Bruch w 1966 r. Russel w 1979 (4) opisał zespół bulimia nervosa jako źle rokującą odmianę anorexia nervosa (jadłowstrętu psychicznego). Dopiero w klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego bulimia nervosa znalazła się jako oddzielna jednostka chorobowa.
Występowanie bulimii w dzieciństwie należy do rzadkości. Dopiero w okresie dojrzewania płciowego notuje się wyraźny wzrost zachorowania na bulimia nervosa.
Rozpowszechnianie bulimia nervosa waha się w granicach 0,7-1,3% populacji, zarówno anorexia nervosa, jak i bulimia nervosa dotyczy głównie kobiet.
Bulimia nervosa często występuje u kobiet, które kontrolowały swoją wagę przy pomocy różnych diet.
Czynnikami bezpośrednio wywołującymi początek choroby są: kryzysy w życiu osobistym, stresy związane z egzaminami, utratą pracy, ciąża (1, 2).
Podczas napadu bulimicznego chore zjadają znaczne ilości pożywienia, nie mają kontroli nad procesem zaprzestania jedzenia, po napadzie występuje poczucie winy i w związku z tym następują zachowania kompensacyjne, jak wymioty, nadużywanie środków czyszczących, odwadniających, okresy drastycznego odchudzania czy intensywnych ćwiczeń fizycznych, czasami epizody picia alkoholu lub zażywania narkotyków (1).
Diagnostyczne kryteria bulimia nervosa (wg DSM III R 1987) (3).
  • Powtarzające się epizody gwałtownego objadania się (gwałtowne przyjmowanie dużej ilości jedzenia w krótkim czasie).
  • Poczucie utraty kontroli nad jedzeniem podczas epizodów gwałtownego objadania się.
  • Prowokowanie wymiotów, użycie środków przeczyszczających, diuretyków, stosowanie ścisłej diety, poszczenia, intensywnego wysiłku fizycznego w celu zapobieżenia przyrostowi masy ciała.
  • Epizody objadania się występują co najmniej dwa razy na tydzień przez co najmniej trzy miesiące.
  • Uporczywa nadmierna koncentracja na kształcie i wadze ciała.
    W klasyfikacji DSM IV 1994 wyraźnie wyodrębniono bulimia nervosa od anorexia nervosa, wydzielono 2 typy bulimii.
    Typ „przeczyszczający” – regularne prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków czyszczących, odwadniających.
    Typ „nie przeczyszczający” – uprawianie intensywnych ćwiczeń fizycznych.
    Częste napady bulimii prowadzą do poważnych zaburzeń biochemicznych i metabolicznych (1). Wymioty prowadzą do alkalozy, hiperchloremii, hipokalemii, wtórnego hiperaldosteronizmu, a wymioty i biegunka w wyniku nadużycia środków czyszczących do kwasicy, hipokalemii, hipomagnezemii, hipokalcemii, nefropatii hipokalemicznej.
    Zależność między anorexia nervosa i bulimia nervosa pozostaje przedmiotem kontrowersji. Często pacjenci z bulimia nervosa (4, 5) mieli w przeszłości epizody anorexia nervosa czy depresji, aczkolwiek odwrotne zależności są również opisane (2).
    Patogeneza bulimia nervosa nie jest w pełni poznana. Badania w ostatnich latach dotyczące mechanizmów kontroli łaknienia mogą rzucić nowe światło również na patogenezę jednostek chorobowych związanych z zaburzeniami odżywiania.
    Nasze poprzednie badania wykazały, że u chorych z anorexia nervosa występują zaburzenia hormonalne w wyniku nieprawidłowej regulacji układu podwzgórzowo-przysadkowego na tle nieprawidłowej kontroli sprawowanej przez neuropeptydy i neurotransmitery (6, 7, 8, 9, 10, 11).

    Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

    Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
    (uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

    Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

    Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
    Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

     

     

    Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

    Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

    Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
    Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

  • Postępy Nauk Medycznych 2/2001
    Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych